• Εγγραφή

Home

 

 

Ένα από τα πιο παρήγορα εδάφια της Αγία Γραφής στον αγώνα του Χριστιανού ενάντια στους πειρασμούς, στις δοκιμασίες στα προβλήματα και στις θλίψεις που περνάει μέσα στον κόσμο, το συναντάμε στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, διαβάζοντας τα λόγια του Ιησού Χριστού: Ταύτα ελάλησα προς εσάς, διά να έχητε ειρήνην εν εμοί. Εν τω κόσμω θέλετε έχει θλίψιν· αλλά θαρσείτε, εγώ ενίκησα τον κόσμον (Ιωάννης 16:33). 

 

Για τον “κόσμο”, ο Απ. Ιωάννης, γράφει, “Διότι παν το εν τω κόσμω, η επιθυμία της σαρκός και η επιθυμία των οφθαλμών και η αλαζονεία του βίου δεν είναι εκ του Πατρός, αλλ' είναι εκ του κόσμου” (Α’ Ιωάννου 2:16). Πώς μπορεί όμως ο άνθρωπος να κάνει και δική του αυτή τη νίκη που υποσχέθηκε ο Ιησούς Χριστός;

 

Ο απ. Ιωάννης γράφει, Διότι παν ό,τι εγεννήθη εκ του Θεού νικά τον κόσμον· και αύτη είναι η νίκη η νικήσασα τον κόσμον, η πίστις ημών. Τις είναι ο νικών τον κόσμον ειμή ο πιστεύων ότι ο Ιησούς είναι ο Υιός του Θεού;” (Α’ Ιωάννου 5:4-5). Από τα λόγια αυτά είναι ξεκάθαρο πως, για οτιδήποτε μπορεί να σταθεί εμπόδιο στη σχέση του ανθρώπου με το Θεό, υπάρχει μια ΝΙΚΗ που μπορεί να κερδηθεί από αυτόν που πιστεύει ότι ο Ιησούς είναι ο γιος του Θεού.

 

Ειδικότερα, η πίστη στο Χριστό όχι απλά δίνει τη νίκη, αλλά είναι η νίκη. Για την πίστη, διαβάζουμε στη Γραφή ότι είναι “ελπιζομένων πεποίθησις, βεβαίωσις πραγμάτων μη βλεπομένων” (Εβραίους 11:1). 

 

Ασφαλώς η κεντρική ιδέα του ορισμού αυτού είναι η εμπιστοσύνη στο πρόσωπο και τα λόγια κάποιου, έτσι ώστε να είναι σίγουρος κανείς για αυτό που ελπίζει και βέβαιος για αυτό που δεν βλέπει. Για παράδειγμα, είναι βέβαιος κάποιος ότι γονείς του είναι πράγματι οι γονείς του (αν και δεν... 'θυμάται' ποιοι ακριβώς ήταν παρόντες κατά τη σύλληψή του), επειδή βασίζεται στην αξιοπιστία του λόγου τους, και με βάση αυτήν την πίστη νιώθει και ανταποκρίνεται ανάλογα ως παιδί τους.

 

Αντίστοιχα, η Πίστη στο Χριστό ως Υιό του Θεού, προϋποθέτει την ανεπιφύλακτη εμπιστοσύνη του ανθρώπου σε όλα όσα ο Χριστός είναι, όσα έκανε, όσα κάνει και όσα είπε. Για παράδειγμα...

 

- Ότι είναι πράγματι, όπως ο Ίδιος ισχυριζόταν, ο Υιός του Θεού και ότι Εκείνος είναι η αλήθεια, η ζωή και μοναδικός δρόμος για να πλησιάσει κανείς και να γνωρίσει τον Πατέρα Θεό: “Λέγει προς αυτόν ο Ιησούς Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή· ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα, ειμή δι' εμού” (Ιωάννης 14:6, βλ. και Ιωάννης 6:68-69, Ματθαίος 16:16). Ο Απ. Πέτρος ομολόγησε την πίστη του και στις δύο αυτές αλήθειες (Ιωάννης 6:68-69, βλ. και Ματθαίος 16:16).

 

- Ότι πέθανε στο σταυρό για τις αμαρτίες μας και αναστήθηκε για τη δικαίωσή μας (Ρωμαίους 4:25, 5:16, κ.α.)

 

- Ότι η θυσία του είναι τελεία απολύτρωση από τις αμαρτίες μας και γι' αυτό μπορεί να σώζει ολοκληρωτικά τους προσερχομένους στο Θεό δι' Αυτού (Εβραίους 7:25α, 10:12, Α’ Τιμόθεος 2:6).

 

- Ότι μεσιτεύει για εμάς στο ουρανό, στον Πατέρα Θεό (Εβραίους 7:25β, Α’ Τιμόθεος 2:5).

 

Όλη την αλήθεια στην οποία στηρίζουμε την πίστη μας, ο Θεός την αποκάλυψε μέσα από το Λόγο Του, γι' αυτό και η Γραφή λέει ότι “η πίστις είναι εξ ακοής, η δε ακοή διά του λόγου του Θεού” (Ρωμαίους 10:17). Η Γραφή ακόμη λέει ότι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός είναι ο Λόγος του Θεού (Ιωάννης 1:1, 1:14), ο “αρχηγός και τελειωτής” της πίστης μας (Εβραίους 12:2) και ότι ο άνθρωπος που ζει έμπρακτα την πίστη αυτή στο Χριστό (Λουκάς 6:46, Ιακώβου 2:26), 'οικοδομεί' τη ζωή του σε ένα ακλόνητο θεμέλιο ώστε να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει τα 'ποτάμια', τις 'πλημμύρες' τις 'θύελλες' και τα 'κύματα' της ζωής' (Λουκάς 6:47-49, Ματθαίος 14:14-32).

 

Ο Απ. Ιωάννης, έχοντας πάντοτε κατά νου τη ζωτική σημασία της πίστης ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Υιός του Θεού, είπε ότι “ταύτα δε εγράφησαν διά να πιστεύσητε ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός ο Υιός του Θεού, και πιστεύοντες να έχητε ζωήν εν τω ονόματι αυτού” (Ιωάννης 20:31) και είναι η ίδια ακριβώς ΠΙΣΤΗ, με την οποία μπορούμε να έχουμε και εμείς τη ΝΙΚΗ κατά του “κόσμου” (Α’ Ιωάννου 5:4-5).

 

 

Για να πετύχεις σ’ αυτήν τη ζωή, πρέπει, λένε, να είσαι σκληρός, αποφασιστικός, ατίθασος και διεκδικητικός.

Πολλοί μάλιστα είναι αυτοί που διατείνονται ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και ακόμη, αυτό που είναι «νόμιμο» είναι και ηθικό. Οι ίδιοι πιστεύουν επίσης ότι, «με το σταυρό στο χέρι, προκοπή δεν κάνεις» και συνεπώς, μπροστά στην επίτευξη των στόχων, ιδιαίτερα σ’ αυτήν την απαιτητική και ανταγωνιστική εποχή που ζούμε, όλα τα μέσα θεωρούνται θεμιτά.

 

Έτσι οι ραδιουργίες, δολοπλοκίες, υποσκελισμοί, δυσφημίσεις, συκοφαντίες, αδικίες και κάθε λογής πονηρίες, αποτελούν συνήθη και καθημερινή πρακτική.

 

Ως αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής, χάθηκαν η απλότητα και η ειλικρίνεια, που χαρακτήριζαν τις καθημερινές σχέσεις. Ο λόγος τιμής των ανθρώπων, που αποτελούσε κάποτε εγγύηση καλής πίστης στις συναλλαγές, εκλαμβάνεται πλέον ως ένδειξη αφέλειας.

 

Χάθηκε και η αγαθή συνείδηση. Το τεκμήριο επίσης της αθωότητας και αυτό καταργήθηκε και κατά συνέπεια όλοι πλέον θεωρούνται ανυπόληπτοι και ανάξιοι εμπιστοσύνης. Η κοινωνία αγρίεψε και οι άνθρωποι κυκλοφορούν στους δρόμους φοβισμένοι, περιχαρακωμένοι στον εαυτό τους, με την αγωνία εμφανώς αποτυπωμένη στα πρόσωπά τους.

 

Αναμφίβολα, όλες αυτές οι πεποιθήσεις και συμπεριφορές, χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη κοινωνία των ανθρώπων. Αβίαστα λοιπόν, σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο, προκύπτει ο προβληματισμός: Είναι αυτό το κατάλληλο περιβάλλον για να ζήσει κανείς; Είναι αυτές ιδανικές συνθήκες για να προοδεύσει, να δραστηριοποιηθεί και να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του; Ασφαλώς, όχι! Αυτό το περιβάλλον είναι κτηνώδες και κάτω από αυτά τα δεδομένα, ο άνθρωπος χάνει την αξία του και η ψυχή του θλίβεται και ασφυκτιά.

 

Γιατί όμως φθάσαμε σ’ αυτήν την κατάσταση; Τι φταίει και η ζωή μας έχασε την ποιότητα και την ομορφιά της;

Την απάντηση, ακόμη μια φορά, τη δίνει ο αιώνιος λόγος του Θεού ,αφού εντοπίζει και προλέγει την πραγματική αιτία αυτής της κατάντιας. «και επειδή η ανομία θα πληθυνθεί, η αγάπη των πολλών θέλει ψυχρανθεί».

 

Όσο και να μη θέλουν κάποιοι να το παραδεχθούν, είναι διαπιστωμένο ότι, η απουσία του Θεού από την ζωή των ανθρώπων είναι η κύρια αιτία για τα δεινά της ανθρωπότητας. Χωρίς το Θεό, δεν υπάρχουν φραγμοί, αναστολές ούτε επιδίωξη της αρετής. Η καρδιά είναι ευάλωτη σε κάθε κακή επιρροή, ενδίδει σε κάθε πειρασμό και γίνεται επιρρεπής στην ανομία και τη διαφθορά. Η δε αγάπη και η καθαρότητα, που ομορφαίνουν τη ζωή και της προσδίδουν αληθινό νόημα, απουσιάζουν.

 

Η κατάπτωση λοιπόν και ο ξεπεσμός, σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας των ανθρώπων, αποτελεί φυσική συνέπεια της επιλογής τους να ζήσουν χωρίς Θεό. Με θαυμαστή ακρίβεια το επισημαίνει ο Απ. Παύλος, στην προς Ρωμαίους επιστολή του, «και καθώς απεδοκίμασαν το να έχωσιν επίγνωσιν θεού, παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εις αδόκιμον νούν, ώστε να πράττωσιν τα μη πρέποντα πλήρεις όντες πάσης αδικίας, πορνείας, πονηρίας ,πλεονεξίας ,κακίας, γέμοντες φθόνου φόνου, έριδος, δόλου, κακοηθείας, ψυθιρισταί, κατάλαλοι, μισόθεοι, υβρισταί, υπερήφανοι, αλλαζόνες, ανελεήμονες, εφευρεταί κακών, απειθείς εις τους γονείς, ασύνετοι, παραβάται συνθηκών, άσπλαχνοι, αδιάλλακτοι».

 

Ενδεχομένως ακούγεται παράδοξο, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό και πρακτικά επιβεβαιωμένο, αυτό που ο λόγος του Θεού προτείνει, αιώνες τώρα, σαν συνταγή επιτυχίας. Είναι αυτό ακριβώς που ο κόσμος καταφρονεί, αποστρέφεται και θεωρεί εμπόδιο στα σχέδιά του: Απλότητα, εντιμότητα, ειλικρίνεια, καθαρότητα, ευθύτητα, ταπεινοφροσύνη, σεμνότητα, αγαθοσύνη.

 

Δεν υπάρχει αμφιβολία και είναι πράγματι άκρως ανατρεπτικό το ότι ο Ιησούς Χριστός, μακαρίζει αυτούς για τους οποίους ο κόσμος, συνήθως, αισθάνεται οίκτο και τους θεωρεί αποτυχημένους.

Ανάμεσα στους μακάριους, ανήκουν και οι «καθαροί την καρδίαν, επειδή τους συνοδεύει η μεγάλη επαγγελία , «ότι αυτοί τον Θεόν όψονται».

 

Μια επαγγελία που προσδίδει ένα τελείως διαφορετικό νόημα στη ζωή του ανθρώπου. Είναι ένας ανώτερος στόχος και εντελώς διαφορετικός, από τους στόχους των πολλών, που αξίζει όμως να τον επιδιώξει κανείς. Να δει το Θεό! Να βρεθεί στην παρουσία του Θεού! Να ζήσει κοντά στο Θεό! Και μπορεί να τον πετύχει με αυτόν τον απλοϊκό τρόπο. Έχοντας καθαρή καρδιά!

 

Για το Θεό σημασία και αξία έχει το έσωθεν του ανθρώπου. Γιατί γνωρίζει ότι η καρδιά του ανθρώπου είναι ο τόπος όπου γίνονται οι πνευματικές διεργασίες και παίρνονται όλες οι αποφάσεις, καλές ή κακές. «Διότι εκ της καρδίας εξέρχονται πονηροί διαλογισμοί, μοιχείαι ,πορνείαι ,φόνοι ,κλοπαί, πλεονεξίαι, πονηρία, δόλος, ασέλγεια, βλέμμα πονηρόν ,βλασφημία, υπερηφανία , αφροσύνη .Πάντα ταύτα τα πονηρά, έσωθεν εξέρχονται και μολύνουσιν τον άνθρωπον.» (Ευαγ.Μάρκ. η-20)

 

Γι’ αυτό και η καρδιά είναι ο τόπος όπου εστιάζει το ενδιαφέρον Του και εργάζεται ο Θεός, για να αγιάσει τον άνθρωπο, να διαμορφώσει το χαρακτήρα του, ώστε να μοιάσει στο Χριστό και να γίνει μιμητής του Θεού.

Tι σημαίνει όμως καρδιά καθαρή;

 

Καθαρή, είναι μόνο η καρδιά στην οποία κατοικεί ο Θεός! Η ελεύθερη καρδιά, χωρίς ιδιοτέλεια και προκαταλήψεις. Απαλλαγμένη από μοχθηρία, λοιδορία, φθόνο, πικρία, αντιζηλία, αδικία, κακία, θυμό και υποκρισία. Καρδιά με αγαθή προαίρεση, γεμάτη καλοσύνη, απλότητα και αγάπη, που μοιάζει με την καρδιά του Θεού. «Ο αγαθός άνθρωπος εκ του αγαθού θησαυρού της καρδίας αυτού εκφέρει το αγαθόν» (Λουκ.στ-45).

 

Η καθαρή όμως καρδιά είναι, άραγε, έτσι πλασμένη ή διαμορφώνεται στη διαδρομή της ζωής;

Ο λόγος του Θεού μας πληροφορεί ότι,ο Θεός «εξ΄ίσου έπλασε τις καρδιές των ανθρώπων, έκαμε τον άνθρωπο απλό αλλά αυτοί ζήτησαν διαλογισμούς πολλούς και ότι, οι διαλογισμοί του ανθρώπου είναι κακοί εκ νηπιότητος αυτού».

 

Άρα, ο άνθρωπος ευθύνεται αποκλειστικά για τη θέση και τη διαμόρφωση που θα λάβει η καρδιά του. Ο Θεός του χάρισε ικανότητα να αξιολογεί και την απόλυτη ελευθερία να επιλέγει, δυστυχώς ακόμη και το κακό.

Το ζητούμενο λοιπόν είναι, πώς μπορεί μια βρώμικη καρδιά, να καθαριστεί!

 

Και σ’ αυτό το δύσκολο πρόβλημα, τη λύση την έχει πάλι ο Θεός. Τη ρυπαρότητα και την ακαταστασία της καρδιάς μόνο ο Θεός μπορεί να την αποκαταστήσει, γιατί μόνο Αυτός έχει τον τρόπο αλλά και τη δύναμη να ενεργεί εκεί, όπου κανείς άλλος δεν μπορεί να εισχωρήσει. Και αυτό επιτυγχάνεται με την αναγέννηση, οπότε ο άνθρωπος γίνεται νέο κτίσμα εν Χριστώ Ιησού. Έτσι δίνει δικαίωμα στο Θεό να ενεργήσει και τόπο στην καρδιά του για να κατοικήσει.

 

Ο Θεός αρχίζει έτσι ένα θαυμαστό έργο. Δεν κάνει εξωτερικές διορθώσεις, αλλά ριζική και εκ βάθρων ανακαίνιση. Δεν διδάσκει κανόνες τυπικής ευγένειας, αλλά καθιστά τον άνθρωπο πραγματικά ευγενή.

Δεν εστιάζει την προσοχή του στο «φαίνεσθαι», όπως η σύγχρονη διοικητική επιστήμη αλλά στο «είναι», γι’ αυτό και πετυχαίνει έργο αυθεντικό.

 

Καθαρίζει τον άνθρωπο από κάθε αμαρτία με το αίμα του Ιησού Χριστού και τον αγιάζει με το λόγο Του δια Πνεύματος Αγίου. «…πόσω μάλλον το αίμα του Χριστού…..θέλει καθαρίσει την συνείδησή σας από νεκρών έργων..», «Τώρα σεις είσθε καθαροί δια τον λόγον τον οποίον ελάλησα προς εσάς», «αγίασον αυτούς εν τη αληθεία Σου, ο λόγος ο ιδικός Σου είναι αλήθεια».

 

Γι’ αυτό και ο Ιησούς, απευθυνόμενος στους φαρισαίους τους ομοίαζε «με τάφους ασβεστωμένους, οι οποίοι έξωθεν φαίνονται ωραίοι, έσωθεν όμως γέμουσιν οστέων νεκρών και πάσης ακαθαρσίας» και τους καλεί, «καθαρίσατε πρώτον το εντός του ποτηρίου και του πινακίου δια να γίνει και το εκτός αυτών καθαρό».

 

Είναι ανάγκη να αποκτήσουμε καθαρή καρδιά, γιατί «είναι πραγματικά αγαθός ο Θεός εις τους καθαρούς την καρδία». Δεν είναι μειονέκτημα. Δεν θα γίνεις θύμα, αλλά θα αναβαθμιστείς στα μάτια του Θεού, γιατί αποκτάς το χαρακτήρα Του.

Ο εκλεκτός και κατά την καρδία του Θεού Δαβίδ, αναγνωρίζοντας το ανεπίτρεπτο λάθος και την αδυναμία του, προσεύχεται και ζητάει, «καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου».

 

Επειδή λοιπόν, αγαπητοί, ο Θεός δεν βλέπει το φαινόμενο, αλλά την καρδιά, θα πρέπει να επιμεληθούμε αλλά και να επιτρέψουμε στο Άγιο Πνεύμα να ερευνήσει, να καθαρίσει και να μορφώσει την καρδιά μας, ώστε να είναι ευάρεστη εις Αυτόν.

«Καθαρίσαντες λοιπόν τας ψυχάς σας με την υπακοήν της αληθείας δια του Πνεύματος, προς φιλαδελφίαν ανυπόκριτον, αγαπήσατε ενθέρμως αλλήλους εκ καθαράς καρδίας» Επ. Πέτρου Α’ α-22

 

 «Διότι ιδού, αυτό τούτο, το ότι ελυπήθητε κατά Θεόν, πόσην σπουδήν εγέννησεν εις εσάς, αλλά απολογίαν, αλλά αγανάκτησιν, αλλά φόβον, αλλά πόθον, αλλά ζήλον, αλλ’ εκδίκησιν….» (Β’ Κορ.7:11)
 Η μετάνοια είναι αναμφισβήτητα, το σημείο εκκίνησης της Χριστιανικής ζωής για τον άνθρωπο που αποδέχεται την πρόσκληση του Θεού στην αιώνια ζωή. Ο Ιησούς Χριστός κήρυττε εμφατικά τη           μετάνοια (Ματθαίος 4:17, Λουκάς 13:3, κ.α.) και το ίδιο συνέχισαν να κάνουν και οι απόστολοί Του, όπως για παράδειγμα ο απ. Πέτρος (Πράξεις 2:36-38, Πράξεις 3:19) και ο απ. Παύλος (Πράξεις 17:30-31, 20:21, 26:19-20).
 
Σύμφωνα με τη Γραφή (Ρωμαίους 2:4, Β’ Κορινθίους 7:8-10), η μετάνοια “υποκινείται” από τη χρηστότητα του Θεού και περνάει μέσα από τη λύπη ως απαραίτητη προϋπόθεση της γνησιότητάς της. Η Γραφή μιλάει για δυο είδη λύπης: τη “λύπη του κόσμου” που είναι μια εγωιστική μορφή της λύπης και προκαλείται από οτιδήποτε ζημιώνει τον εαυτό κάποιου και την κατά Θεό λύπη η οποία αφορά στο Θεό και προκαλείται σε κάποιον από τη συναίσθηση ότι οι πράξεις του αποτελούν αμαρτία απευθείας εναντίον του άγιου Θεού (βλ. παράδειγμα Δαυίδ (Ψαλμοί 51:4)).
 
Έπειτα, η αληθινή μετάνοια ακολουθείται πάντοτε από αλλαγή πορείας και επιστροφή (Πράξεις 3:19) κοντά στο Θεό από όπου ξεκινάει μια νέα, αλλαγμένη (αιώνια) ζωή και συμπεριφορά (Ματθαίος   3:8).
Μερικά από τα σημεία που σφραγίζουν τη γνησιότητα της μετάνοιας, σύμφωνα με το Λόγο του Θεού (και ιδιαίτερα τα εδάφια Β’ Κορίνθιοι 7:10-11), είναι:
 
πόσην σπουδήν
Η σπουδή, που είναι κατά μια έννοια η βιασύνη και αποφασιστικότητα κάποιου να κάνει το σωστό, είναι απαραίτητος καρπός της αληθινής μετάνοιας. Η ευσεβής θλίψη των Κορινθίων καρποφόρησε σε βιασύνη, προσοχή, και επαγρύπνηση για το χειρισμό αυτού του σκανδάλου που εμφανίστηκε στην εκκλησία. Ιδιαίτερα στο βιβλίο των Πράξεων των αποστόλων, έχουμε πληθώρα παραδειγμάτων σπουδής των ανθρώπων που πίστεψαν και έσπευσαν να κάνουν το θέλημα του Θεού μετά από ένα και μόνο κήρυγμα (Πράξεις 2:37-42, 9:18, 10:44-48, 16:30-33, κ.α.).
 
αλλά απολογίαν”
Ένα άλλο σημάδι της αληθινής μετάνοιας είναι η βαθιά και επείγουσα ανάγκη που νιώθει κάποιος να ξεκαθαρίσει τη θέση του και να πάψει οποιαδήποτε σχέση με την αμαρτία και το λάθος του. Ο απ. Παύλος γράφει, «Κατά πάντα απεδείξατε εαυτούς ότι είσθε καθαροί εις τούτο το πράγμα» (Β’ Κορινθίους 7:11). Οι Κορίνθιοι, καθαρίστηκαν (βλ. σχ. Α’ Ιωάννου 3:3) από το σκάνδαλο όχι κρύβοντας τα λάθη τους ή δικαιολογώντας τα αλλά παραδεχόμενοι αυτά και αναλαμβάνοντας δράση ώστε να μην μπορεί κανείς ξανά να τους κατηγορήσει για το συγκεκριμένο θέμα (βλ. Παροιμίες 28:13).
 
“αλλά αγανάκτησιν”
Η αγανάκτηση ενάντια στην αμαρτία και στα λάθη είναι σίγουρα καρπός της αληθινής μετάνοιας. Ο απ. Παύλος θαύμασε την αγανάκτηση που δημιούργησε η κατά Θεό λύπη που ένιωσαν οι πιστοί στην Κόρινθο «Ιδού…πόση…αγανάκτηση!»· αγανάκτηση όχι ενάντια στο πρόσωπο αλλά ενάντια στην αμαρτία που είχε εισχωρήσει στην εκκλησία και ενάντια στη δική τους αμέλεια να λάβουν μέτρα ώστε να απομακρύνουν τη διαφθορά που κατέστρεφε τη μαρτυρία της αγίας ζωής του σώματος του Χριστού.
 
“αλλά φόβον”
Η αληθινά μετανοημένος άνθρωπος στέκεται με δέος μπροστά στο Θεό και επιθυμεί να απέχει από οτιδήποτε θα μπορούσε να Τον προσβάλει ή να βλασφημήσει το όνομά Του (βλ. σχ. Ρωμαίους 2:24).
Η κατά Θεό λύπη γέννησε στους Κορίνθιους, όχι ένα δουλικό φόβο της τιμωρίας και τη κόλασης αλλά το φόβο ότι αποτέλεσαν αιτία να θλιβεί το Πνεύμα του Θεού και οι εργάτες Του (και ιδιαίτερα ο απ. Παύλος, εν προκειμένω), και το φόβο ότι η ανοχή από μέρους τους αυτής της αμαρτίας θα μπορούσε να μολύνει ολόκληρη την εκκλησία καταστρέφοντας όσα ο Θεός χτίζει.
 
“αλλά πόθον”
Ένα άλλο σημάδι της αληθινής μετάνοιας είναι η σφοδρή και διακαής επιθυμία για αποκατάσταση της σωστής και άγιας συμπεριφοράς και μαρτυρίας.
Η μετάνοια των Κορινθίων, δημιούργησε μέσα τους την έντονη επιθυμία να συμμορφωθούν πλήρως προς στις οδηγίες του απ. Παύλου και να εκβάλουν το κακό από ανάμεσά τους (Α’ Κορινθίους 5:13), αποδίδοντας με τον τρόπο αυτό τιμή στον απ. Παύλο αλλά και στον ίδιο τον Κύριο με την υποδειγματική πλέον συμπεριφορά τους.
 
“αλλά ζήλον”
Ο απ. Παύλος μας πληροφορεί ότι ο ζήλος είναι ακόμη ένα σημάδι της γνήσιας μετάνοιας. Ο αληθινά μετανοημένος άνθρωπος, όταν αναλογίζεται την «προθυμία» με την οποία υπηρέτησε τους σκοπούς της αμαρτίας, αποκτά έναν ευσεβή ζήλο για το θέλημα του Θεού.
 
“αλλ’ εκδίκησιν”

Η εκδίκηση στην περίπτωση της μετάνοιας έχει να κάνει, όχι με την επίλυση προσωπικών διαφορών (αυτό άλλωστε ανήκει μόνο στο Θεό (Ρωμαίους 12:19)) αλλά με την σφοδρή επιθυμία για προσωπική πειθαρχία και για αποκατάσταση στο μέγιστο δυνατό βαθμό οποιασδήποτε βλάβης με άμεση και έμπρακτη ανάληψη της ευθύνης, με σκοπό την αποκατάσταση της δικαιοσύνης (βλ. παράδειγμα Ζακχαίου, Λουκάς 19:8).

 

 

 


Η Kristen Page ξύπνησε ξαφνικά κατά τη διάρκεια μιας ζεστής νύχτας
του Μάη, νιώθοντας μούσκεμα. Λίγους μήνες νωρίτερα , η μητέρα τριών παιδιών φοβόταν να κάνει τεστ εγκυμοσύνης όταν είχε καθυστέρηση. Η Kristen είχε φτάσει στα όριά της με τα ζωηρά παιδιά της, ηλικίας 2 έως 7 ετών, αλλά ο άντρας της Matt την ενθάρρυνε λέγοντας της πως «μαζί θα βρούμε λύση, θα τα καταφέρουμε» .


Η Kristen κουνούσε σθεναρά τον Matt για να ξυπνήσει. Τώρα, δεκατριών εβδομάδων έγκυος, είχε αποδεχθεί με χαρά τη νέα ζωή μέσα της, καθώς αναρωτιόταν συγχρόνως το τι μπορεί να φέρει αυτό το μικρό στην οικογένεια τους. «Τα νερά μου πρέπει να έσπασαν», ψιθύρισε με πανικό.
«Είσαι σίγουρη πώς απλά δε βράχηκες;», απάντησε ο Matt μισοκοιμισμένος.

Στο τηλέφωνο ο γιατρός της Kristen τη συμβούλεψε να επισκεφτεί το νοσοκομείο το πρωί για μια εξέταση. Της είπε πως τόσο μικρό το μωρό δε θα μπορούσε να επιβιώσει χωρίς αμνιακό υγρό. Ενας υπέρηχος αποκάλυψε πως δεν υπήρχε καθόλου αμνιακό υγρό, αλλά προς έκπληξη όλων, η καρδιά του μωρού χτυπούσε ακόμη. Ο γιατρός είπε στην Kristen πως το μωρό της θα πέθαινε και της υπέδειξε να πάει στο σπίτι της να ξεκουραστεί, να προσευχηθεί και να περιμένει το μωρό να «φύγει».
Λίγες μέρες αργότερα, η Kristen επέστρεψε για έναν ακόμα υπέρηχο.

Προς έκπληξη όλων πάλι, το μωρό ήταν ακόμη ζωντανό, με πολύ δυνατό παλμό.
Ενας άλλος γιατρός από την αρχή είπε στους γονείς πόσο φριχτή ήταν η κατάσταση. « Χωρίς υγρό, δεν υφίστανται πνεύμονες, άρα και ζωή», είπε και παρότρυνε την Kristen και τον Matt να προχωρήσουν σε έκτρωση ωστέ να αποφύγουν την αυξημένη πιθανότητα σοβαρής μόλυνσης.

Λίγες μέρες αργότερα, ένας ειδικός σε εγκυμοσύνες υψηλού κινδύνου, είπε στους γονείς ρητώς πως η εγκυμοσύνη θα τερματιστεί μόνη της. Ο ειδικός συμβούλεψε τους γονείς να προχωρήσουν σε έκτρωση, υποδηλώνοντας το γεγονός πως αν θα περίμεναν να αποβάλλει, θα ήταν αβάσταχτο για την Kristen, οπότε θα έπρεπε αμέσως να επιλέξουν τη διαδικασία διαστολής και απόξεσης (D&C).


Διανύοντας τη 16η εβδομάδα εγκυμοσύνης, η Kristen πήγε να δει έναν διαφορετικό ειδικό. Άλλος υπέρηχος έδειξε δυνατό παλμό. Το μωρό ευημερούσε. Ο ειδικός είπε στην Kristen πως γινόταν άδικη στον άντρα και τα παιδιά της, αν θα τους άφηνε χωρίς σύζυγο και μητέρα αντίστοιχα, και όλα αυτά για χάρη ενός παιδιού το οποίο δε θα επιβίωνε παραπάνω από μία μέρα. «Η μόνη σου επιλογή είναι να τερματίσεις την εγκυμοσύνη», είπε. Η Kristen και ο Matt έφυγαν δακρυσμένοι, ισοπεδωμένοι από τη θλιβερότητα της κατάστασής τους.

Ερευνες στο διαδίκτυο τους έκαναν περισσότερο μελαγχολικούς. Οπου κι αν έψαξαν, βρήκαν πως τα μωρά χωρίς αμνιακό υγρό, έχουν μηδέν τοις εκατό πιθανότητες επιβίωσης. Μην έχοντας τίποτα να χάσουν, η Kristen και ο Matt να αφήσουν τον έλεγχο στο Θεό. Είπαν πως ο Θεός θα έπαιρνε το πολύτιμο μωρό τους, όποτε Αυτός θα επιθυμούσε.


«Νιώσαμε πως δεν είχαμε ελπίδα, κι όμως ενάντια σε όλες τις πιθανότητες, βρήκαμε τη δύναμη απλά να πούμε «ας είναι», και να αφήσουμε αυτό που ήταν σίγουρο πως θα γίνει(τουλάχιστον στα μάτια μας), να γίνει», είπαν.
«Αν Αυτός τον ήθελε, τότε θα ένιωθα ήρεμη ξέροντας πως θα ήταν επιλογή του Θεού και όχι δική μου», είπε η Kristen.

Η μικρότερη ηλιαχτίδα ελπίδας έσπασε το σκοτάδι, όταν οι γονείς πληροφορήθηκαν για το Οικογενειακό κέντρο Tepayac στο Fairtax της Virginia, όπου οι γιατροί πιστεύουν στο δικαίωμα γέννησης όλων των παιδιών, παρά κάποιες φριχτές προγεννητικές συνθήκες. Εδώ ήταν που η Kristen και ο Matt βρήκαν υποστήριξη για τη απόφαση τους να αφήσουν το Θεό να χειριστεί την εγκυμοσύνη.


Την 17η βδομάδα, η θλιβερή κατάσταση δεν είχε αλλάξει, αλλά αψηφώντας όλες τις ιατρικές προσδοκίες, ένας υπέρηχος έδειξε ένα μωρό που ευημερούσε, που φαινόταν απλά να ξεκουράζεται ήρεμα στη μήτρα της Kristen. Η Kristen μπήκε σε αυστηρό πρόγραμμα ξεκούρασης στο κρεβάτι, εξαιρουμένων των εβδομαδιαίων επισκέψεων στο ιατρικό κέντρο για τις απαιτούμενες εξετάσεις. Οι εβδομάδες πέρασαν. Σε κάθε υπέρηχο η Kristen περίμενε να ακούσει τα νέα που φοβόταν περισσότερο αλλά το μικρό δεν άφηνε την ευκαιρία για να ζήσει. «Κάθε μέρα έκλαιγα γιατί σκεφτόμουν πως έμενα ξαπλωμένη μόνο και μόνο για να ζήσει το μωρό λίγες ώρες ή δυο μέρες το πολύ», είπε η Kristen.


Την 26η εβδομάδα, η Kristen μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο Fair Oaks, μια ώρα μακριά από τον άντρα της και τα παιδιά της, όπου την παρακολουθούσαν συνεχώς, της παρείχαν διάφορα φάρμακα και την ειχαν σε ορό.

Το μωρό συνέχιζε να ακμάζει. 

Στις 32 εβδομάδες και 3 μέρες, ο παλμός του μωρού ξαφνικά άλλαξε. Οι γιατροί υποψιάστηκαν πως το μωρό υποφέρει άδικα, αλλά περίμεναν ακόμη μια μέρα πριν να κάνουν ο,τιδήποτε. Ενας υπέρηχος την επόμενη μέρα έδειξε πως το μωρό ήταν σε λήθαργο και έιχε αρρυθμίες. Η Kristen ετοιμάστηκε αμέσως για επείγουσα επέμβαση καισαρικής τομής. Φοβήθηκε πως θα έχανε το μωρό.

 

«Το ήξερα πως μέσα μου ήταν ασφαλής, αλλά έξω δε θα μπορούσε να αναπνεύσει. Προσευχήθηκα στο Θεό να μας δώσει δύο μέρες με το μωρό μας ώστε να του πούμε πόσο πολύ τον αγαπάμε». Το μωρό βγήκε από τη μήτρα εντελώς μελανιασμένο. Ο άντρας της Kristen έκοψε τον ομφάλιο λώρο. Ολοι ήταν προετοιμασμένοι για το χειρότερο όχι όμως για αυτό που θα ακολουθούσε. «Τότε ακούσαμε τις κραυγές», είπε ο Matt - τις πιο όμορφες, συγκινητικές κραυγές ενός παιδιού που φωνάζει τη μαμά του.
 

Ο Joseph Charles Page, γεννήθηκε στις 2 Οκτωβρίου 2006, 8 εβδομάδες πρόωρα. «Με άφησαν να τον δω και τον Matt να τον κρατήσει για πολύ λίγο, και αμέσως τον πήραν», είπε η Kristen. Το μωρό είχε αέρα ανάμεσα στα πνευμόνια και το θώρακα (pneumothorax), καταρρευση ενός πνεύμονα και χρειαζόταν χορήγηση οξυγόνου. Είχε επίσης πρόβλημα στο δεξί του πόδι, πιθανόν επειδή ήταν ξαπλωμένος πάνω του, κατά τη διάρκεια που η Kristen ήταν στο κρεβάτι.


Ο Joey πέρασε συνολικά 7 εβδομάδες στη μονάδα εκτενής φροντίδας νεογνών και αφού υποβλήθηκε σε εκτεταμένες εξετάσεις, βγήκε από το νοσοκομείο υγιής.
«Είναι γερός, αστείος και τόσο υπέροχος. Φέρνει την περισσσότερη χαρά σε όλους μας», είπαν οι γονείς του. «Είναι τόσο ευτυχισμένος μαζί μας. Ο αδερφός του και οι αδερφές του τον λατρεύουν». Η Kristen και ο Matt πιστεύουν πως ο γιός τους δεν είναι «τίποτα λιγότερο από άνα θαύμα».

 

Οι ευτυχισμένοι γονείς ξέρουν τώρα πια με βεβαιότητα πως κανείς στον κόσμο δεν μπορεί να προβλέψει το μέλλον. «Τα αποδεικτικά στοιχεία μπορεί να δείχνουν μοιραίας διάγνωσης, αλλά τελικα ο Θεός αποφασίζει . Είναι εκτός ανθρώπινου ελέγχου».

«Κοιτάζουμε τον Joseph καθημερινά και ευχαριστούμε το Θεό που επέλεξε να τον κρατήσουμε. Είναι ευλογία και ένα πολυαγαπημένο μέλος της οικογένειάς μας. Ολοι ξέρουμε πως είναι ιδιαίτερος. Ακόμα φαίνεται το βαθούλωμα στο πρόσωπό του από την πίεση που υπέστη και η μύτη του είναι κάπως επίπεδη». «Αλλα ειλικρινά μόνο εμείς το καταλαβαίνουμε».

Ο Joseph, 5 ετών τώρα, πρόσφατα ξεκίνησε στα προνήπια, όπου οι δάσκαλοι του, είπαν στην Kristen πως πρέπει να σταματήσει να τον κακομαθαίνει και να του υποβάλλει τις απαιτούμενες συνέπειες για τις πράξεις του. Η Kristen λέει πως ο Joey είναι το αντίθετο του «σοβαρού» παιδιού και πως είναι συνεχώς «χαζούλης».

 

«Για τον αστρονόμο», παρατήρησε κάποιος στον Αϊνστάιν, «ο άνθρωπος δεν είναι τίποτε άλλο παρά μια κουκκίδα, χωρίς σημασία, σ' ένα άπειρο Σύμπαν».
«Συχνά αισθάνομαι το ίδιο» απάντησε ο Αϊνστάιν. «Συνειδητοποιώ όμως ότι αυτή η ασήμαντη κουκίδα, που είναι ο άνθρωπος, είναι επίσης, ο αστρονόμος».

 

Σε πρώτη λοιπόν ματιά, το Σύμπαν εμφανίζεται απέραντο και ψυχρό, αδιάφορο για την ανθρώπινη παρουσία. Με μια προσεκτικότερη όμως θεώρηση, η εντύπωση αυτή κλονίζεται. «Καθώς παρατηρούμε το Σύμπαν», γράφει ο φυσικός Freeman Dyson, «και διαπιστώνουμε τις αναπάντεχες συμπτώσεις της φυσικής και της αστρονομίας που συνεργάσθηκαν για το καλό μας, μοιάζει ότι το Σύμπαν γνώριζε με κάποιο τρόπο ότι ερχόμαστε».
 
Η Γη δεν είναι ένας αμελητέος κόκκος άμμου που περιφέρεται στο Σύμπαν και ο οποίος τυχαίνει να φιλοξενεί ζωή, αλλά, όπως δείχνουν πολλά επιστημονικά στοιχεία, όλο το Σύμπαν είναι έτσι φτιαγμένο ώστε να μπορεί να υπάρχει η ζωή στη Γη. Σε αυτό το συμπέρασμα οδηγήθηκαν πολλοί επιστήμονες του 20ού αιώνα, διατυπώνοντας την Ανθρωπική Κοσμολογική Αρχή.
 
Το 1955 ο Αμερικανός φυσικός Robert Dicke υποστήριξε ότι χωρίς την ύπαρξη ενός μεγάλου πλήθους από κοσμολογικές συγκυρίες η ζωή στο Σύμπαν θα ήταν αδύνατη. Δηλαδή,είναι απαραίτητο ένας μεγάλος αριθμός κοσμολογικών παραμέτρων να βρίσκονται μέσα σε συγκεκριμένα αριθμητικά πλαίσια, ώστε να είναι δυνατή η ζωή στο Σύμπαν.
 
Εν συνεχεία, διάφοροι φυσικοί επιστήμονες διαπίστωσαν ότι η ζωή δεν θα μπορούσε να εμφανιστεί αν υπήρχε έστω και μία μικρή απόκλιση στο μέγεθος των λεγόμενων παγκόσμιων σταθερών. Αυτό οδήγησε το Βρετανό αστρονόμο John Barrow και τον Αμερικανό φυσικό Frank Tipler να διατυπώσουν το 1986 την Ανθρωπική Κοσμολογική Αρχή.
 
Η αρχή αυτή υποστηρίζει ότι οι νόμοι, οι παγκόσμιες σταθερές και η βασική δομή του Σύμπαντος, δεν αποτελούν τυχαία συμβάντα αλλά στηρίζουν μια κοσμολογική αναγκαιότητα για τη δημιουργία όντων με νοημοσύνη που θα έχουν την ικανότητα να παρατηρούν το Σύμπαν.
 
Με άλλα λόγια η Ανθρωπική Αρχή πρεσβεύει ότι, για να πραγματοποιηθούν όλες οι απαιτούμενες συνθήκες για τη δημιουργία ζωής που να διαθέτει νοημοσύνη ικανή να εκτελεί επιστημονική παρατήρηση του κόσμου, χρειάζεται ένα ολόκληρο Σύμπαν!
 
Μέχρι το 2009 είχαν βρεθεί 322 κοσμολογικές παράμετροι που βρίσκονται σε πολύ στενά καθορισμένα αριθμητικά όρια ώστε να ευνοούν τη ζωή στη Γη, και ανακαλύπτονται συνεχώς καινούριες.
 
Η πιθανότητα να συντρέχουν όλες μαζί τυχαία, έχει υπολογισθεί σε 1 στις 10304! Αν σκεφθούμε ότι το πλήθος όλων των πλανητών του σύμπαντος είναι μόλις της τάξεως του 1022, μπορούμε να αντιληφθούμε ότι η πιθανότητα να υφίστανται οι αναγκαίες για τη ζωή προϋποθέσεις σε ένα πλανήτη, τυχαία, είναι 1 στις 10282, δηλαδή μαθηματικώς αδύνατον!
 
Η επιστήμη λοιπόν έρχεται να πει στο φτωχό και ταλαίπωρο άνθρωπο που σηκώνει τα μάτια του ψηλά και αναρωτιέται αν κάποιος τον αγαπά, ότι ολόκληρο το Σύμπαν υπάρχει γι’ αυτόν!
 
 
Η Αγία Γραφή όμως πάει ακόμη παραπέρα. Εκτός από αυτά τον πληροφορεί ότι Αυτός που δημιούργησε το Σύμπαν και το συντηρεί, έγινε άνθρωπος, έχυσε το αίμα Του επάνω στο σταυρό του Γολγοθά επί της γης, αναστήθηκε από τους νεκρούς και έχει ετοιμάσει βασιλεία αιώνια και ασάλευτη για κάθε άνθρωπο που θα μετανοήσει για τις αμαρτίες του και θα Τον δεχτεί σαν Σωτήρα.
 
“Τους καιρούς λοιπόν της αγνοίας παραβλέψας ο Θεός, τώρα παραγγέλλει εις πάντας τους ανθρώπους πανταχού να μετανοώσι,διότι προσδιώρισεν ημέραν εν ή μέλλει να κρίνη την οικουμένην εν δικαιοσύνη, διά ανδρός τον οποίον διώρισε, και έδωκεν εις πάντας βεβαίωσιν περί τούτου, αναστήσας αυτόν εκ νεκρών.” (Πράξεις 17:30-31).
 
 

 

 

"Διά της υπομονής σας αποκτήσατε τας ψυχάς σας" (Λουκάς 21:19)

Μια από τις πιο σημαντικές προτροπές της Αγίας Γραφής είναι να "τρέχωμεν μεθ' υπομονής τον προκείμενον εις ημάς αγώνα, αποβλέποντες εις τον Ιησούν..." (Εβραίους 12:1-2). Ο Λόγος του Θεού φανερώνει ότι η αξία της υπομονής στη ζωή του Χριστιανού είναι πραγματικά ανυπολόγιστη. Ενδεικτικά, βλέπουμε ότι η υπομονή είναι...
 
Απαραίτητη προϋπόθεση για να ζει κάποιος τη Χριστιανική ζωή
Ο απ. Πέτρος αναφέρει την υπομονή ως ένα από τα βασικά "δομικά υλικά" της πνευματικής υπόστασης του Χριστιανού γράφοντας, "...εις δε την εγκράτειαν [προσθέσατε] την υπομονήν..." (Β' Πέτρου 1:6β) και λίγο μετά συμπληρώνει ότι η απουσία της υπομονής είναι ένδειξη σοβαρού προβλήματος στην αντίληψη του Χριστιανού για το Έργο του Χριστού στη ζωή του (Β' Πέτρου 1:9).
 
Απαραίτητη για τη σωστή πνευματική ωρίμανση και καρποφορία του Χριστιανού
Ο απ. Παύλος γράφει ότι η θλίψη "εργάζεται υπομονήν, η δε υπομονή δοκιμήν, η δε δοκιμή ελπίδα..." (Ρωμαίους 5:3-4) και ο Ιάκωβος γράφει ότι "...η δοκιμασία της πίστεώς σας εργάζεται υπομονήν. Η δε υπομονή ας έχη έργον τέλειον, διά να ήσθε τέλειοι και ολόκληροι, μη όντες εις μηδέν ελλιπείς" (Ιακώβου 1:3-4).
Στα λόγια αυτά βλέπουμε ότι οι θλίψεις και οι δοκιμασίες -από μόνες τους- δεν μπορούν να καταστήσουν κάποιον δόκιμο ούτε να έχουν τέλειο έργο στη ζωή του, αν δεν τις δεχτεί και δεν τις υποφέρει με υπομονή. Σε άλλο σημείο ο Ιησούς Χριστός, εξηγώντας την παραβολή του σπορέα στους μαθητές Του, είπε, "Το δε εις την καλήν γην, ούτοι είναι εκείνοι, οίτινες ακούσαντες τον λόγον, κρατούσιν εν καρδία καλή και αγαθή και καρποφορούσιν εν υπομονή" (Λουκάς 8:15).
 
Απαραίτητη για να υποφέρουμε τις δοκιμασίες
Ο Λόγος του Θεού μακαρίζει όσους κάνουν υπομονή στις δοκιμασίες και φέρνει ως παράδειγμα τον Ιώβ ο οποίος δια της παροιμιώδους υπομονής του απόλαυσε τον πλούσιο καρπό της δοκιμασίας του που του απένειμε ο πολυεύσπλαχνος και οικτίρμων Θεός (Ιακώβου 5:11).
Σημαντικός επίσης είναι ο έπαινος και η καύχηση του απ. Παύλου για τους Χριστιανούς της εκκλησίας της Θεσσαλονίκης για την υπομονή τους στους διωγμούς και τις θλίψεις που περνούσαν: "...ώστε ημείς αυτοί καυχώμεθα διά σας εν ταις εκκλησίαις του Θεού διά την υπομονήν σας... εν πάσι τοις διωγμοίς υμών και ταις θλίψεσι, τας οποίας υποφέρετε" (Β' Θεσσαλονικείς 1:4).
 
Απαραίτητη για την απόλαυση της αιώνιας ζωής
Στην προς Ρωμαίους επιστολή διαβάζουμε ότι ο Θεός, την ημέρα που θα αποκαλυφθεί η δικαιοκρισία Του, θα αποδώσει την αιώνια ζωή σε όσους κάνουν με υπομονή το καλό και επιζητούν έτσι τη δόξα, την τιμή και την αφθαρσία κοντά στο Θεό (Ρωμαίους 2:5-7). Επίσης στο βιβλίο της Αποκάλυψης, ο Χριστός αναφέρεται στη μισθοδοσία της υπομονής λέγοντας στον άγγελο της εκκλησίας της Φιλαδελφείας, "Επειδή εφύλαξας τον λόγον της υπομονής μου, και εγώ θέλω σε φυλάξει εκ της ώρας του πειρασμού, ήτις μέλλει να έλθη επί της οικουμένης όλης, διά να δοκιμάση τους κατοικούντας επί της γης" (Αποκάλυψις 3:10).
 
Δεδομένης της μεγάλης σπουδαιότητας της υπομονής στη ζωή του Χριστιανού, ίσως αναρωτιέται κανείς ποια είναι εκείνα τα στοιχεία που βοηθούν στη διατήρηση αλλά και την αύξηση της υπομονής. Υπάρχουν πολλά σημεία στη Γραφή που απαντούν σε αυτήν την ερώτηση, μερικά από τα οποία είναι:
 
- Ο Λόγος του Θεού μας προσφέρει υπομονή και παρηγοριά μέσα από τη διδαχή και τα παραδείγματα που καταγράφει, "δότι όσα προεγράφησαν, διά την διδασκαλίαν ημών προεγράφησαν, διά να έχωμεν την ελπίδα διά τηςυπομονής και της παρηγορίας των γραφών" (Ρωμαίους 15:4).
- Η ισχυρή ελπίδα, βοηθάει πολύ στη διατήρηση της υπομονής: "Εάν δε ελπίζωμεν εκείνο, το οποίον δεν βλέπομεν, διά της υπομονής περιμένομεν αυτό" (Ρωμαίους 8:25).
- Οι θλίψεις και οι δοκιμασίες αποτελούν επίσης ενίοτε τα ‘εργαλεία της χάριτος’ του Θεού (Φιλιππησίους 1:29) στη ζωή του Χριστιανού για να τον βοηθήσει να αυξηθεί στην υπομονή (βλ. προηγ. Ρωμαίους 5:3-5, Ιακώβου 1:3-14).
- Η προσευχή, ασφαλώς, παίζει πολύ μεγάλο ρόλο στην αύξηση της υπομονής. Ο απ. Παύλος προσευχόταν για την εκκλησία των Κολοσσών να ενδυναμωθούν "...εν πάση δυνάμει κατά το κράτος της δόξης αυτού εις πάσαν υπομονήν και μακροθυμίαν" (Κολοσσαείς 1:11).
 
Τέλος, θα μπορούσαμε να πούμε ότι η Γραφή συνοψίζει το νόημα το σκοπό και το αποτέλεσμα της υπομονής λέγοντας, "Διότι έχετε χρείαν υπομονής, διά να κάμητε το θέλημα του Θεού και να λάβητε την επαγγελίαν. Διότι έτι ολίγον καιρόν, και θέλει ελθεί ο ερχόμενος και δεν θέλει βραδύνει" (Εβραίους 10:36-37).
 
Σελίδα 10 από 24

Χριστιανικό Ραδιόφωνο

You must have the Adobe Flash Player installed to view this player.

translate

Greek Albanian English Romanian

Ημέρες Συναθροίσεων

Κυριακή
     Προσευχή:10-11πμ
     Κήρυγμα ευαγγελίου:11-12πμ
Δευτέρα
     Προσευχή:7-8μμ
     Μάθημα  :8-9μμ
Τετάρτη
     Προσευχή:7-8μμ
     Κήρυγμα ευαγγελίου:8-9μμ
         Είσοδος Ελεύθερη
 

 

Προσευχή

 

"Κύριε, να τα χέρια μου. Ας μην αγγίξουν ποτέ κάτι που θα Σε ντρόπιαζε.
 
Να τα πόδια μου. Τα αφιερώνω σ' Εσένα. Ας μην πάνε ποτέ εκεί όπου Εσύ δεν θα πήγαινες.
 
 Κύριε, να τα μάτια μου. Ας μην κοιτάξουν ποτέ σε κάτι που θα λυπούσε το 'Αγιο Σου Πνεύμα.
 
 Τα αυτιά μου ας μην ακροαστούν ποτέ κάτι που θα ντρόπιαζε το Όνομά Σου.
 
Το στόμα μου ας μην ανοίξει ποτέ για να πει μια λέξη που δεν θα ήθελα ν' ακούσεις.
 
 Ο νους μου ας μην κρατήσει ποτέ ούτε μια σκέψη ή φαντασία που θα μείωνε την αίσθηση της παρουσίας Σου."
 
"Κύριε, κάνε με έναν άνθρωπο κατά την καρδιά Σου".

Συνδεμένοι Επισκέπτες

Έχουμε 19 επισκέπτες συνδεδεμένους
mod_vvisit_counterΣήμερα93
mod_vvisit_counterΕχθές189
mod_vvisit_counterΑυτή την εβδομάδα1133
mod_vvisit_counterΠροηγούμενη εβδομάδα2494
mod_vvisit_counterΑυτό τον μήνα8335
mod_vvisit_counterΠροηγούμενος μήνας12517
mod_vvisit_counterΣυνολικές επισκέψεις900714

Μην ξεχνάς πως...

Η πίστη είναι το μέσον που μεταβάλλει

το όραμα σε πραγματικότητα,

την αποκάλυψη σε γεγονός,

την εμπιστοσύνη σε εκπλήρωση,

την επιθυμία σε πείρα

και το αόρατο σε ορατό.