• Εγγραφή

Home

 

"... και ιδού, εγώ είμαι μεθ' υμών πάσας τας ημέρας έως της συντελείας του αιώνος..." (Ματθαίος 28:20)

 
Ανάμεσα στα τελευταία λόγια που είπε ο Χριστός στους μαθητές Του προτού αναληφθεί στον ουρανό, ήταν και η υπόσχεση ότι θα είναι μαζί τους όλες τις ημέρες της ζωής τους. Αυτά τα λόγια όμως του Χριστού, εκτός από πολύτιμη παρηγοριά, φέρνουν και ένα μήνυμα στην καρδιά κάθε Χριστιανού: ότι πρέπει και ο ίδιος να είναι μαζί με το Χριστό "πάσας τας ημέρας της ζωής του". Προϋπόθεση για αυτό, είναι ο άνθρωπος του Θεού να αποφασίσει να ζήσει τη ζωή του περπατώντας κάθε του ημέρα με την πίστη στον Ιησού Χριστό.
 
Μέσα από το Λόγο του Θεού που περιγράφει όλο το πλαίσιο της ζωής με την πίστη, σημειώνουμε μερικά στοιχεία:
 
Πρώτα από όλα διαβάζουμε ότι έχει μεγάλη σημασία η ομολογία της πίστης και μάλιστα τόσο μεγάλη ώστε αποτελεί πρακτικά μιας μορφής 'προϋπόθεση' για την ίδια τη σωτηρία του ανθρώπου.
 
Έτσι, διαβάζουμε για "το λόγο της πίστεως", "ότι εάν ομολογήσης διά του στόματός σου τον Κύριον Ιησούν, και πιστεύσης εν τη καρδία σου ότι ο Θεός ανέστησεν αυτόν εκ νεκρών, θέλεις σωθή · διότι με την καρδίαν πιστεύει τις προς δικαιοσύνην, και με το στόμα γίνεται ομολογία προς σωτηρίαν" (Ρωμαίους 10:8-10).
 
Σε άλλο σημείο ο Ιησούς Χριστός λέει ξεκάθαρα, "Πας λοιπόν όστις με ομολογήση έμπροσθεν των ανθρώπων, θέλω ομολογήσει και εγώ αυτόν έμπροσθεν του Πατρός μου του εν ουρανοίς." (Ματθαίος 10:32). Επιπλέον, η ομολογία της πίστης στο Χριστό είναι ένα από τα "τεκμήρια" της αληθινής και βαθειάς προσωπικής σχέσης του Χριστιανού με το Θεό (Α' Ιωάννου 4:15). Ακόμη, η καθημερινή ζωή με την πίστη μαθαίνει να μην "ντρέπεται" για τη δύναμη του Θεού που σώζει κάθε έναν που θα την αποδεχτεί (Ρωμαίους 1:16).
 
Έπειτα, ο άνθρωπος του Θεού καλείται να ζει την πίστη του σε κάθε στιγμή της ζωής του. Ο Απ. Παύλος γράφει ότι η πίστη στο Χριστό δεν ήταν κάτι που επικαλείτο σε κάποιες συγκεκριμένες στιγμές που είχε ανάγκη, αλλά ήταν μια συνθήκη και προϋπόθεση για την ίδια του τη ζωή: "Μετά του Χριστού συνεσταυρώθην· ζω δε ουχί πλέον εγώ, αλλ' ο Χριστός ζη εν εμοί· καθ' ο δε τώρα ζω εν σαρκί, ζω εν τη πίστει του Υιού του Θεού,..." (Γαλάτες 2:20).
 
Επιπλέον, το καθημερινό περπάτημα με την πίστη έχει νόημα μόνο όταν βασίζεται και αναπαύεται αποκλειστικά στο έργο που έχει ήδη επιτελέσει ο Ίδιος ο Ιησούς, και όχι σε οποιοδήποτε ανθρώπινο 'κατόρθωμα', όσο εντυπωσιακό και 'πνευματικό' και αν φαίνεται (Ρωμαίους 2:29, Β' Κορινθίους 4:7, Γαλάτες 2:16, Εφεσίους 2:9, Τίτος 3:5-7).
 
Επίσης, για τη ζωή που βασίζεται στην πίστη είναι απαραίτητη η απόλαυση της πίστης αυτής μέσα από τα "δώρα" που αυτή συνεπάγεται, όπως η χαρά, η ειρήνη, η ελπίδα, η δύναμη του Αγίου Πνεύματος, η παρρησία να πλησιάζουμε το Θεό κ.α..
 
Διαβάζουμε σχετικά, "Ο δε Θεός της ελπίδος είθε να σας εμπλήση πάσης χαράς και ειρήνης διά της πίστεως, ώστε να περισσεύητε εις την ελπίδα διά της δυνάμεως του Πνεύματος του Αγίου" (Ρωμαίους 15:13), "Και διά του οποίου [Ιησού Χριστού] έχομεν την παρρησίαν και την είσοδον με πεποίθησιν διά της εις αυτόν πίστεως" (Εφεσίους 3:12, βλ. και Φιλιππησίους 4:6-7, 13). Έτσι, η πίστη στο Χριστό ανταμείβεται ήδη από αυτήν τη ζωή (Α' Πέτρου 1:9) μολονότι ατενίζει κατά κύριο λόγο στη μέλλουσα (Ρωμαίους 8:18, Εβραίους 13:14).
 
Τέλος, η ζωή με την πίστη πρέπει απαραίτητα να έχει το στοιχείο της καθημερινής φροντίδας για τη διατήρηση, αύξηση, και οικοδομή της πίστης αυτής, επειδή υπάρχει πάντοτε ο κίνδυνος, να οδηγηθεί κάποιος στο να "ναυαγήσει" (Α' Τιμόθεος 1:19-20), να αθετήσει (Α' Τιμόθεος 5:12) ή -ακόμη χειρότερα- να αρνηθεί (Α' Τιμόθεος 5:8) την πίστη του.
 
Στη Γραφή υπάρχουν παραδείγματα ανθρώπων του Θεού, οι οποίοι ενώ ξεκίνησαν το πνευματικό τους περπάτημα με τις καλύτερες προοπτικές, τελικά κατέληξαν στην απιστία (Εβραίους 3:12,19), την απείθεια (Εβραίους 3:18 4:11) και την αποτυχία (Εβραίους 3:17). Ο Απ. Παύλος προειδοποιεί για τον κίνδυνο της "μάταιης πίστης", λέγοντας στην Α' προς Κορινθίους επιστολή του "εκτός εάν επιστεύσατε ματαίως" (15:2δ).
 
Αντιθέτως, η προτροπή του Λόγου του Θεού είναι να διατηρεί ο Χριστιανός την πίστη του με το να εποικοδομείται επάνω σε αυτήν (Ιούδα 1:20), με "τάξη και σταθερότητα" (Κολοσσαείς 2:5) 'επιχορηγώντας' όλα εκείνα τα στοιχεία όπως η αρετή, η γνώση, η εγκράτεια, η ευσέβεια, κ.α. που την καθιστούν βεβαιότερη και καρποφόρα (Β' Πέτρου 1:5-11).
 

Έχει σημασία να ξέρουμε το λόγο που ευχαριστούμε κάποιον επειδή αυτό φανερώνει τη σχέση που έχουμε μαζί του αλλά και το βαθμό στον οποίο αντιλαμβανόμαστε την πραγματικότητα. Ιδιαίτερα στην πνευματική ζωή, το πόσο ευχαριστούμε το Θεό αλλά και τα θέματα για τα οποία τον ευχαριστούμε, μας φανερώνουν τι έχουμε μέσα στην καρδιά μας και πόσο έχουμε συνειδητοποιήσει την αλήθεια.

 

Στο παράδειγμα που διαβάζουμε στη γραφή για το Φαρισαίο που ευχαριστούσε το Θεό λέγοντας «...Θεέ, σ’ ευχαριστώ, γιατί δεν είμαι όπως ακριβώς οι υπόλοιποι άνθρωποι, άρπαγες, άδικοι, μοιχοί, ή και όπως αυτός ο τελώνης...» (Λουκάς 18:11), το θέμα της ευχαριστίας του φανέρωσε ότι η καρδιά του έκρυβε υψηλοφροσύνη, κατάκριση, αυτοδικαίωση και υπηρηφάνεια αντί για ταπεινοφροσύνη και συντριβή.
 
Ο Θεός, σε ολόκληρη την Αγία Γραφή επιμένει στο θέμα της ευχαριστίας (άλλοτε συμβολικά και άλλοτε κυριολεκτικά) και υπάρχει σοβαρός λόγος για αυτό. Για παράδειγμα, διαβάζουμε στη γραφή «…σε καθετί να ευχαριστείτε. γιατί αυτό είναι θέλημα Θεού για σας μέσω του Χριστού Ιησού.» (Α' Θεσσαλονικείς 5:18)
 
Γιατί όμως η ευχαριστία είναι τόσο σημαντική για το Θεό; Μήπως ο Θεός είναι φιλάρεσκος ή ανασφαλής και έχει ανάγκη να «τονώνεται ο εγωισμός του»; Ασφαλώς όχι!
 
Ο Θεός είναι Παντοκράτορας, του ανήκουν τα πάντα, εκείνος τα έφτιαξε και τα συντηρεί έως τώρα με το Λόγο του (Κολοσσαείς 1:16-17) και δεν έχει ανάγκη από τίποτα (Πράξεις 17:25, Ψαλμοί 50:12). Άλλωστε, «...ο Θεός είναι αγάπη...» (Α' Ιωάννου 4:8) και «...η αγάπη δε ζητά τα δικά της...» (Α' Κορινθίους 13:5).
 
Ο λόγος που ο Θεός επιμένει στο θέμα της ευχαριστίας είναι επειδή η έκφραση της ευχαριστίας στο πρόσωπό του είναι πάντοτε ένδειξη του ότι ο άνθρωπος έχει «τα μάτια του ανοιχτά» και ζει στην αλήθεια γιατί αναγνωρίζει την αληθινή πηγή της ζωής και της χαράς του. Είναι ο άνθρωπος (και όχι ο Θεός) αυτός που έχει να κερδίσει από την ευχαριστία προς το Θεό.
 
Αντιθέτως, η αγνωμοσύνη προς το Θεό φανερώνει την ψυχική και πνευματική τύφλωση του ανθρώπου και την πλήρη επικράτηση του σκοταδιού στην ζωή του (Αποκάλυψη 3:17).
 
Γι’ αυτό και δεν είναι παράξενο ότι το μεγάλο παράπονο αλλά και «κατηγορώ» του Θεού, αφορά σε αυτό ακριβώς το σημείο, στην αγνωμοσύνη, η οποία όπως διαβάζουμε στη γραφή, φανερώνει την ασέβεια και την αδικία που φωλιάζει στην καρδιές των ανθρώπων που αν και γνωρίζουν την αλήθεια του Θεού, την κρύβουν κάτω από τις υπερήφανες και μάταιες σκέψεις τους: «Γιατί, ενώ γνώρισαν το Θεό, ως Θεό δεν τον δόξασαν ή δεν τον ευχαρίστησαν, αλλά απατήθηκαν με τους μάταιους διαλογισμούς τους και σκοτείνιασε η ασύνετη καρδιά τους.» (Ρωμαίους 1:21).
 
Οι άνθρωποι αυτοί (και δυστυχώς κάποιες φορές ακόμα και οι ίδιοι οι Χριστιανοί), ενώ μπορεί να σκορπούν απλόχερα τα «ευχαριστώ» τους στον οποιονδήποτε, δεν μπαίνουν «στον κόπο» να πουν ούτε ένα «ευχαριστώ» στο Θεό που τους δίνει «...ζωή και πνοή και τα πάντα»·(Πράξεις 17:25).
 
Έτσι φανερώνουν ότι είναι τυφλοί και ζουν σε μία πλάνη του διαβόλου αποκομμένοι από τη ζωή και τη χαρά του Θεού με συνέπεια να περπατούν στο σκοτάδι και το θάνατο. Το ερώτημα όμως παραμένει: Ο Θεός «...που τον ίδιο τον Υιό του δε λυπήθηκε, αλλά για χάρη όλων μας τον παράδωσε...» (Ρωμαίους 8:32), δεν αξίζει τουλάχιστον ένα «ευχαριστώ»;

 

 
“...των οποίων, απίστων όντων, ο θεός του κόσμου τούτου ετύφλωσε τον νούν, διά να μη επιλάμψει εις αυτούς ο φωτισμός του Ευαγγελίου της δόξης του Χριστού, όστις είναι εικών του Θεού.” (Β Κορινθίους 4: 3-4)


Όπως κατ’ επανάληψη έχουμε αναφέρει από τη στήλη αυτή η αληθινή επιστήμη δεν έρχεται σε αντίθεση με την Αλήθεια, που είναι ο Λόγος του Θεού. Ο άνθρωπος που έχει υγιείς και στέρεες βάσεις μέσα στην Αγία Γραφή, μπορεί εκ παραλλήλου να είναι ένας αξιόπιστος επιστήμονας που μελετάει και ψηλαφεί τα θαυμάσια που ο Κύριος έχει δημιουργήσει και συντηρεί στον υλικό κόσμο.

 

Είναι σωστά τοποθετημένος μέσα σε όλο το σχέδιο του Θεού και μεταξύ άλλων πραγμάτων δεν κινδυνεύει να παρασυρθεί “με την πλάνην των ανόμων”, αλλά παίρνει σωστές θέσεις, υπαγορευόμενες από το Λόγο του Θεού, τις οποίες έρχεται η αληθινή επιστήμη να επιβεβαιώσει. 


Σε αντίθεση με αυτή την ασφαλή και πραγματικά εποικοδομητική και ωφέλιμη για τη κοινωνία θέση, ο μελετητής των φυσικών φαινομένων, που όμως απορρίπτει την αλήθεια του Λόγου του Θεού, υπόκειται σε προκαταλήψεις και μεροληψία, που τον οδηγούν σε ατοπήματα.

 

Πρέπει βέβαια να επισημάνουμε ότι και ο θεοφοβούμενος επιστήμονας πρέπει να είναι γεμάτος με την “...άνωθεν σοφία, η οποία είναι πρώτον μεν καθαρά, έπειτα ειρηνική, επιεικής, ευπειθής, πλήρης ελέους και καλών καρπών, αμερόληπτος και ανυπόκριτος. Και ο καρπός της δικαιοσύνης σπείρεται εν ειρήνη υπό των ειρηνοποιών” (Ιάκωβος 3:17-18). 


Λίγα παραδείγματα θα μας βοηθήσουν, πιστεύουμε, να κατανοήσουμε τα ανωτέρω. 
Τα τελευταία 30 χρόνια με αυξανόμενη συχνότητα παρουσιάζονταν στους αγρούς της Νότιας κυρίως Αγγλίας, μυστηριώδη γεωμετρικά σχήματα στα οποία τα στάχυα είχαν ισοπεδωθεί από κάποια “άγνωστη δύναμη”.

 

Στην αρχή πέρασαν απαρατήρητα, κατόπιν όμως όλο και πιο πολλοί άρχισαν να τα μελετούν. Οι θεωρίες για την προέλευσή τους άρχισαν να ξεφυτρώνουν σαν μανιτάρια. Οι πιο πολλοί τα απέδωσαν σε εξωγήινους που προσεδαφίζονταν στα μέρη εκείνα• τόμοι βιβλίων γράφτηκαν.

 

Επιστήμονες από όλο τον κόσμο διαπίστωναν με ειδικά μηχανήματα την ύπαρξη “ειδικών ακτινοβολιών”. Πολλοί έκαναν σκοπό της ζωής τους τη μελέτη του μυστηρίου αυτού βέβαιοι ότι μέσα απ’ αυτό θα έλυναν τα μυστήρια του σύμπαντος. Είχαν καταλήξει σε συμπεράσματα και έδιναν διαλέξεις με περισπούδαστο ύφος.

 

Πολλοί είχαν πιστέψει στην άποψή τους και είχαν δημιουργήσει μία ολόκληρη κίνηση. Πόσο μεγάλη όμως ήταν η απογοήτευσή τους όταν τον Σεπτέμβριο του 1991 δύο συνταξιούχοι Άγγλοι αποκάλυψαν ότι αυτοί ήταν που τα κατασκεύαζαν για να γελάσουν, όπως χαρακτηριστικά είπαν.

 

Μπροστά στα έκπληκτα μάτια των “ειδικών” με ένα κομμάτι ξύλου και ένα μακρύ σύρμα κατασκεύασαν τα σχήματα αυτά, που οι επιστήμονες με τόση βεβαιότητα είχαν αποδώσει σε “ανώτερες διάνοιες από άλλους πλανήτες”. Και τα ερωτήματα βέβαια που τίθενται είναι πολλά.

 

Που βρήκαν οι “επιστήμονες” τις “ειδικές ακτινοβολίες”; Τα ευρήματά τους ήταν μία συνειδητή εξαπάτηση ή η προκατάληψή τύφλωσε την επιστημονική τους κρίση, ώστε να μη μπορούν να κρίνουν σωστά; Όποια και να είναι η αιτία βλέπουμε πόσο προσεκτικοί πρέπει να είμαστε στο να σπεύδουμε να δεχόμαστε συμπεράσματα που έρχονται σε αντίθεση με το Λόγο του Θεού. 


Στην εναγώνια προσπάθειά τους να υποστηρίξουν την θεωρία τους και να ανακαλύψουν τους χαμένους συνδετικούς κρίκους μεταξύ του πιθήκου και του ανθρώπου, οι οπαδοί της θεωρίας της εξέλιξης παρέβλεψαν την αντικειμενικότητα και την επιστημονική παρατήρηση, απαραίτητα εφόδια κάθε υγιούς επιστημονικής προσπάθειας. 


To 1912 το ενδιαφέρον της επιστημονικής κοινότητας στράφηκε στο Piltdown της Νότιας Αγγλίας όπου ανακαλύφθηκαν από τον Charles Dawson, έναν ερασιτέχνη φυσιοδίφη, κομμάτια από ανθρώπινο κρανίο μαζί με σιαγόνα πιθήκου. Όλοι πίστεψαν πώς επιτέλους βρήκαν τον πολυπόθητο συνδετικό κρίκο μεταξύ πιθήκου και ανθρώπου.

 

Παρενθετικά εδώ θα πρέπει να τονίσουμε ότι αν πράγματι η θεωρία της εξέλιξης ήταν σωστή θα έπρεπε να υπάρχει όχι μόνο ένα αλλά πάρα πολλά ευρήματα συνδετικών κρίκων. Αμέσως το εύρημα ονομάσθηκε Eoanthropus και καταχωρήθηκε στο είδος Dawsoni (από το όνομα του Dawson που το ανακάλυψε!). Για πολλά χρόνια το απολίθωμα αυτό αποτέλεσε το αντικείμενο ανακοινώσεων και ανθρωπολογικών διαφωνιών.

 

Το 1953 όμως αποκαλύφθηκε ότι ήταν μία καλοστημένη απάτη κατά την οποία το ανθρώπινο κρανίο και η σιαγόνα του πιθήκου είχαν υποστεί κατάλληλη επεξεργασία ώστε να φαίνονται παλαιά! Το μυστήριο, για το ποιος έκανε την απάτη, ανακαλύφθηκε τον Ιούνιο του 1996 όταν ο παλαιοντολόγος Brian Gardiner και ο ερευνητής Andrew Currant ανακοίνωσαν ότι ο ένοχος ήταν ένας πρώην έφορος του Μουσείου Φυσικής Ιστορίας. (TIME, JUNE 3, 1996).

 

Στην σοφίτα του Μουσείου βρέθηκε ένα κιβώτιο, με τα αρχικά του ενόχου και με όλα τα σύνεργα της απάτης! 
Ένα όμως ακόμη μεγαλύτερο μυστήριο είναι το γεγονός ότι αυτή, η όχι και τόσο έξυπνη απάτη, εξαπάτησε τόσους επιστήμονες για τόσα πολλά χρόνια.

 

Όταν οι επιστήμονες ξανακοίταξαν τα ευρήματα, μετά την ανακάλυψη της απάτης, απόρησαν πώς προηγουμένως δεν είχαν αντιληφθεί την τεχνητή παρέμβαση που είχε γίνει (κατάλληλο πριόνισμα, τεχνητή παλαίωση). Η εξήγηση είναι ότι οι άνθρωποι ήθελαν να πιστέψουν στην θεωρία της εξέλιξης και έτσι έβλεπαν αυτό που ήθελαν να πιστέψουν. 


Ο χαμένος όμως σύνδεσμος δεν είναι μεταξύ πιθήκου και ανθρώπου. Αυτός ποτέ δεν θα βρεθεί διότι απλούστατα δεν υπάρχει. Ο χαμένος σύνδεσμος είναι μεταξύ του ανθρώπου και του Θεού! Αυτός δεν είναι ένα νεκρό απολίθωμα αλλά ο ζωντανός Σωτήρας, ο Κύριος Ιησούς Χριστός και ο Οποίος ακόμη φωνάζει: “Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα ειμή δι Εμού.” (Ιωάννης 14: 6). Είναι λοιπόν ώρα να σηκωθούμε από τα χώματα, να πάρουμε στα χέρια μας τον Λόγο του Θεού και να εκζητήσουμε το πρόσωπο του Κυρίου.

 

 

Αυτό είπε ο Ιησούς, όταν έπλυνε τα πόδια των μαθητών. Ήταν λίγο πριν την εορτή του Πάσχα και «ο Ιησούς εγείρεται εκ του δείπνου...ήρχισε να νίπτει τους πόδας των μαθητών και να σπογγίζει με το προσόψιον με το οποίο ήτο διεζωσμένος». Ο Πέτρος, όμως, όταν ήρθε η σειρά του, έφερε αντίρρηση. «Δεν θα μου νίψεις τους πόδας μου εις τον αιώνα. Απεκρίθη προς αυτόν ο Ιησούς. Εάν δε σε νίψω, δεν έχεις μέρος μετ’ εμού.
 
Λέγει προς αυτόν ο Σίμων Πέτρος, Κύριε, μη τους πόδας μου μόνο, αλλά και τας χείρας μου και την κεφαλήν. Λέγει προς αυτόν ο Ιησούς, Ο λελουμένος δεν έχει χρεία ειμή τους πόδας να νιφθεί, αλλ’ είναι όλος καθαρός. Και σεις είσθε καθαροί, αλλ’ ουχί πάντες» (Ιωάν. 13:1-10). 
Ποιον εννοούσε άραγε; Τον Ιούδα τον Ισκαριώτη, μας αναφέρει παρακάτω. Μα, αφού του έπλυνε τα πόδια, γιατί δεν ήταν καθαρός; Ο Κύριος φρόντισε να καθαρίσει τον εσωτερικό άνθρωπο και ιδιαίτερα την καρδιά.
 
Γιατί «…εκ της καρδίας προέρχονται διαλογισμοί πονηροί, φόνοι, μοιχείαι, πορνείαι, κλοπαί, ψευδομαρτυρίαι, βλασφημίαι και αυτά είναι που μολύνουν τον άνθρωπο…» (Ματθ. 15:19,20). 
Πώς, όμως, καθαρίζεται η καρδιά; 
 
1) Δια του αίματος του Ιησού Χριστού. 
« Έχοντες, αδελφοί, παρρησία να εισέλθωμεν εις τα ʼγια δια του αίματος του Ιησού Χριστού...ας πλησιάζουμε μετά αληθινής καρδιάς εν πληροφορία πίστεως, έχοντες τας καρδίας ημών κεκαθαρμένας από συνειδήσεως πονηράς...» (Εβρ. 10:23,25). «…και το αίμα του Ιησού Χριστού, του Υιού Αυτού καθαρίζει ημάς από πάσης αμαρτίας.» (ʼ Ιωάν. 1:7). 
 
2)Δια του Λόγου. 
«Τώρα σεις είσθε καθαροί δια τον λόγον τον οποίον ελάλησα προς εσάς» (Ιωάν. 15:3). «…δια να αγιάσει αυτήν (την εκκλησία) καθαρίσας με το λουτρόν του ύδατος δια του λόγου.» (Εφεσίους 5:26). 
 
3)Δια του Πνεύματος. 
«Καθαρίσαντες τας ψυχάς σας με την υπακοήν της αληθείας δια του Πνεύματος προς φιλαδελφείαν ανυπόκριτον…» (Α Πέτρ. 1:22). 
Παρ’ ολ’ αυτά ο λελουμένος, δηλ. ο καθαρισμένος, μπορεί να έχει κάποια μέλη του λερωμένα και αυτά τα μέλη να χρειάζονται πιο συχνά πλύσιμο. Εκείνη την εποχή π.χ. τα πόδια λερώνονταν πιο συχνά γιατί περπατούσαν με σανδάλια σε χωματόδρομους και λάσπες. Σήμερα ποια μέλη κυρίως του πνευματικού ανθρώπου λερώνονται συχνότερα; 
 
«Εάν τις δεν πταίει εις λόγον, ούτος είναι τέλειος ανήρ, δυνατός να χαλιναγωγήσει και όλον του το σώμα... Ούτω και η γλώσσα είναι μικρόν μέλος, όμως μεγαλαυχεί. Ιδού ολίγον πυρ πόσην μεγάλην ύλην ανάπτει. Και η γλώσσα πυρ είναι, ο κόσμος της αδικίας. Ούτω μεταξύ των μελών η γλώσσα είναι η μολύνουσα όλον το σώμα...» (Ιακ.3:2-6). «Εν τη πολυλογία δε λείπει αμαρτία» (Παρ.10:19).
 
Ο Ησαΐας ο προφήτης ήταν άνθρωπος ακαθάρτων χειλέων και δεν το είχε καταλάβει ώσπου βρέθηκε μπροστά στην παρουσία του Θεού και το κατάλαβε. Έπρεπε να καθαριστεί οπωσδήποτε και να αποσταλεί. «Και ήγγισεν εις το στόμα μου (άνθρακα πυρός) και είπεν: Ιδού η ανομία σου εξηλείφθη και η αμαρτία σου εκαθαρίσθη.» (Ησ. 6:7). 
 
Ένα άλλο μέλος που θέλει πολύ προσοχή και μπορεί να καταστήσει όλο το σώμα βρώμικο είναι το μάτι. «Ο λύχνος του σώματος είναι ο οφθαλμός. Όταν ο οφθαλμός σου είναι καθαρός, όλο το σώμα σου είναι φωτεινό. Αλλ’ όταν είναι πονηρός και το σώμα σου είναι σκοτεινό. Πρόσεχε μήποτε το φως το εν σοί είναι σκότος» (Λουκ. 11:34-35). 
 
Ο άγγελος της εκκλησίας των Λαοδικέων νόμιζε ότι έβλεπε, αλλά ζούσε μέσα στο σκοτάδι. «...χρίσον τους οφθαλμούς σου με κολλούριον δια να βλέπεις...» του λέει ο Ιησούς (Αποκαλ. 3:18). 
Ας αφήνουμε τον Κύριο να μας πλένει και να μας καθαρίζει γιατί το έχουμε όλοι ανάγκη. Ξέρει ο Κύριος τι κάνει. Δυστυχώς ο Ιούδας λόγω πονηρού ματιού, απληστίας και φιλαργυρίας δεν εκαθαρίσθη...
 
 

 

Ένα από τα πιο παρήγορα εδάφια της Αγία Γραφής στον αγώνα του Χριστιανού ενάντια στους πειρασμούς, στις δοκιμασίες στα προβλήματα και στις θλίψεις που περνάει μέσα στον κόσμο, το συναντάμε στο κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο, διαβάζοντας τα λόγια του Ιησού Χριστού: Ταύτα ελάλησα προς εσάς, διά να έχητε ειρήνην εν εμοί. Εν τω κόσμω θέλετε έχει θλίψιν· αλλά θαρσείτε, εγώ ενίκησα τον κόσμον (Ιωάννης 16:33). 

 

Για τον “κόσμο”, ο Απ. Ιωάννης, γράφει, “Διότι παν το εν τω κόσμω, η επιθυμία της σαρκός και η επιθυμία των οφθαλμών και η αλαζονεία του βίου δεν είναι εκ του Πατρός, αλλ' είναι εκ του κόσμου” (Α’ Ιωάννου 2:16). Πώς μπορεί όμως ο άνθρωπος να κάνει και δική του αυτή τη νίκη που υποσχέθηκε ο Ιησούς Χριστός;

 

Ο απ. Ιωάννης γράφει, Διότι παν ό,τι εγεννήθη εκ του Θεού νικά τον κόσμον· και αύτη είναι η νίκη η νικήσασα τον κόσμον, η πίστις ημών. Τις είναι ο νικών τον κόσμον ειμή ο πιστεύων ότι ο Ιησούς είναι ο Υιός του Θεού;” (Α’ Ιωάννου 5:4-5). Από τα λόγια αυτά είναι ξεκάθαρο πως, για οτιδήποτε μπορεί να σταθεί εμπόδιο στη σχέση του ανθρώπου με το Θεό, υπάρχει μια ΝΙΚΗ που μπορεί να κερδηθεί από αυτόν που πιστεύει ότι ο Ιησούς είναι ο γιος του Θεού.

 

Ειδικότερα, η πίστη στο Χριστό όχι απλά δίνει τη νίκη, αλλά είναι η νίκη. Για την πίστη, διαβάζουμε στη Γραφή ότι είναι “ελπιζομένων πεποίθησις, βεβαίωσις πραγμάτων μη βλεπομένων” (Εβραίους 11:1). 

 

Ασφαλώς η κεντρική ιδέα του ορισμού αυτού είναι η εμπιστοσύνη στο πρόσωπο και τα λόγια κάποιου, έτσι ώστε να είναι σίγουρος κανείς για αυτό που ελπίζει και βέβαιος για αυτό που δεν βλέπει. Για παράδειγμα, είναι βέβαιος κάποιος ότι γονείς του είναι πράγματι οι γονείς του (αν και δεν... 'θυμάται' ποιοι ακριβώς ήταν παρόντες κατά τη σύλληψή του), επειδή βασίζεται στην αξιοπιστία του λόγου τους, και με βάση αυτήν την πίστη νιώθει και ανταποκρίνεται ανάλογα ως παιδί τους.

 

Αντίστοιχα, η Πίστη στο Χριστό ως Υιό του Θεού, προϋποθέτει την ανεπιφύλακτη εμπιστοσύνη του ανθρώπου σε όλα όσα ο Χριστός είναι, όσα έκανε, όσα κάνει και όσα είπε. Για παράδειγμα...

 

- Ότι είναι πράγματι, όπως ο Ίδιος ισχυριζόταν, ο Υιός του Θεού και ότι Εκείνος είναι η αλήθεια, η ζωή και μοναδικός δρόμος για να πλησιάσει κανείς και να γνωρίσει τον Πατέρα Θεό: “Λέγει προς αυτόν ο Ιησούς Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή· ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα, ειμή δι' εμού” (Ιωάννης 14:6, βλ. και Ιωάννης 6:68-69, Ματθαίος 16:16). Ο Απ. Πέτρος ομολόγησε την πίστη του και στις δύο αυτές αλήθειες (Ιωάννης 6:68-69, βλ. και Ματθαίος 16:16).

 

- Ότι πέθανε στο σταυρό για τις αμαρτίες μας και αναστήθηκε για τη δικαίωσή μας (Ρωμαίους 4:25, 5:16, κ.α.)

 

- Ότι η θυσία του είναι τελεία απολύτρωση από τις αμαρτίες μας και γι' αυτό μπορεί να σώζει ολοκληρωτικά τους προσερχομένους στο Θεό δι' Αυτού (Εβραίους 7:25α, 10:12, Α’ Τιμόθεος 2:6).

 

- Ότι μεσιτεύει για εμάς στο ουρανό, στον Πατέρα Θεό (Εβραίους 7:25β, Α’ Τιμόθεος 2:5).

 

Όλη την αλήθεια στην οποία στηρίζουμε την πίστη μας, ο Θεός την αποκάλυψε μέσα από το Λόγο Του, γι' αυτό και η Γραφή λέει ότι “η πίστις είναι εξ ακοής, η δε ακοή διά του λόγου του Θεού” (Ρωμαίους 10:17). Η Γραφή ακόμη λέει ότι ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός είναι ο Λόγος του Θεού (Ιωάννης 1:1, 1:14), ο “αρχηγός και τελειωτής” της πίστης μας (Εβραίους 12:2) και ότι ο άνθρωπος που ζει έμπρακτα την πίστη αυτή στο Χριστό (Λουκάς 6:46, Ιακώβου 2:26), 'οικοδομεί' τη ζωή του σε ένα ακλόνητο θεμέλιο ώστε να είναι έτοιμος να αντιμετωπίσει τα 'ποτάμια', τις 'πλημμύρες' τις 'θύελλες' και τα 'κύματα' της ζωής' (Λουκάς 6:47-49, Ματθαίος 14:14-32).

 

Ο Απ. Ιωάννης, έχοντας πάντοτε κατά νου τη ζωτική σημασία της πίστης ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ο Υιός του Θεού, είπε ότι “ταύτα δε εγράφησαν διά να πιστεύσητε ότι ο Ιησούς είναι ο Χριστός ο Υιός του Θεού, και πιστεύοντες να έχητε ζωήν εν τω ονόματι αυτού” (Ιωάννης 20:31) και είναι η ίδια ακριβώς ΠΙΣΤΗ, με την οποία μπορούμε να έχουμε και εμείς τη ΝΙΚΗ κατά του “κόσμου” (Α’ Ιωάννου 5:4-5).

 

 

Για να πετύχεις σ’ αυτήν τη ζωή, πρέπει, λένε, να είσαι σκληρός, αποφασιστικός, ατίθασος και διεκδικητικός.

Πολλοί μάλιστα είναι αυτοί που διατείνονται ότι ο σκοπός αγιάζει τα μέσα και ακόμη, αυτό που είναι «νόμιμο» είναι και ηθικό. Οι ίδιοι πιστεύουν επίσης ότι, «με το σταυρό στο χέρι, προκοπή δεν κάνεις» και συνεπώς, μπροστά στην επίτευξη των στόχων, ιδιαίτερα σ’ αυτήν την απαιτητική και ανταγωνιστική εποχή που ζούμε, όλα τα μέσα θεωρούνται θεμιτά.

 

Έτσι οι ραδιουργίες, δολοπλοκίες, υποσκελισμοί, δυσφημίσεις, συκοφαντίες, αδικίες και κάθε λογής πονηρίες, αποτελούν συνήθη και καθημερινή πρακτική.

 

Ως αποτέλεσμα αυτής της πρακτικής, χάθηκαν η απλότητα και η ειλικρίνεια, που χαρακτήριζαν τις καθημερινές σχέσεις. Ο λόγος τιμής των ανθρώπων, που αποτελούσε κάποτε εγγύηση καλής πίστης στις συναλλαγές, εκλαμβάνεται πλέον ως ένδειξη αφέλειας.

 

Χάθηκε και η αγαθή συνείδηση. Το τεκμήριο επίσης της αθωότητας και αυτό καταργήθηκε και κατά συνέπεια όλοι πλέον θεωρούνται ανυπόληπτοι και ανάξιοι εμπιστοσύνης. Η κοινωνία αγρίεψε και οι άνθρωποι κυκλοφορούν στους δρόμους φοβισμένοι, περιχαρακωμένοι στον εαυτό τους, με την αγωνία εμφανώς αποτυπωμένη στα πρόσωπά τους.

 

Αναμφίβολα, όλες αυτές οι πεποιθήσεις και συμπεριφορές, χαρακτηρίζουν τη σύγχρονη κοινωνία των ανθρώπων. Αβίαστα λοιπόν, σε κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο, προκύπτει ο προβληματισμός: Είναι αυτό το κατάλληλο περιβάλλον για να ζήσει κανείς; Είναι αυτές ιδανικές συνθήκες για να προοδεύσει, να δραστηριοποιηθεί και να αναπτύξει ελεύθερα την προσωπικότητά του; Ασφαλώς, όχι! Αυτό το περιβάλλον είναι κτηνώδες και κάτω από αυτά τα δεδομένα, ο άνθρωπος χάνει την αξία του και η ψυχή του θλίβεται και ασφυκτιά.

 

Γιατί όμως φθάσαμε σ’ αυτήν την κατάσταση; Τι φταίει και η ζωή μας έχασε την ποιότητα και την ομορφιά της;

Την απάντηση, ακόμη μια φορά, τη δίνει ο αιώνιος λόγος του Θεού ,αφού εντοπίζει και προλέγει την πραγματική αιτία αυτής της κατάντιας. «και επειδή η ανομία θα πληθυνθεί, η αγάπη των πολλών θέλει ψυχρανθεί».

 

Όσο και να μη θέλουν κάποιοι να το παραδεχθούν, είναι διαπιστωμένο ότι, η απουσία του Θεού από την ζωή των ανθρώπων είναι η κύρια αιτία για τα δεινά της ανθρωπότητας. Χωρίς το Θεό, δεν υπάρχουν φραγμοί, αναστολές ούτε επιδίωξη της αρετής. Η καρδιά είναι ευάλωτη σε κάθε κακή επιρροή, ενδίδει σε κάθε πειρασμό και γίνεται επιρρεπής στην ανομία και τη διαφθορά. Η δε αγάπη και η καθαρότητα, που ομορφαίνουν τη ζωή και της προσδίδουν αληθινό νόημα, απουσιάζουν.

 

Η κατάπτωση λοιπόν και ο ξεπεσμός, σε όλα τα επίπεδα της κοινωνίας των ανθρώπων, αποτελεί φυσική συνέπεια της επιλογής τους να ζήσουν χωρίς Θεό. Με θαυμαστή ακρίβεια το επισημαίνει ο Απ. Παύλος, στην προς Ρωμαίους επιστολή του, «και καθώς απεδοκίμασαν το να έχωσιν επίγνωσιν θεού, παρέδωκεν αυτούς ο Θεός εις αδόκιμον νούν, ώστε να πράττωσιν τα μη πρέποντα πλήρεις όντες πάσης αδικίας, πορνείας, πονηρίας ,πλεονεξίας ,κακίας, γέμοντες φθόνου φόνου, έριδος, δόλου, κακοηθείας, ψυθιρισταί, κατάλαλοι, μισόθεοι, υβρισταί, υπερήφανοι, αλλαζόνες, ανελεήμονες, εφευρεταί κακών, απειθείς εις τους γονείς, ασύνετοι, παραβάται συνθηκών, άσπλαχνοι, αδιάλλακτοι».

 

Ενδεχομένως ακούγεται παράδοξο, αλλά είναι πέρα για πέρα αληθινό και πρακτικά επιβεβαιωμένο, αυτό που ο λόγος του Θεού προτείνει, αιώνες τώρα, σαν συνταγή επιτυχίας. Είναι αυτό ακριβώς που ο κόσμος καταφρονεί, αποστρέφεται και θεωρεί εμπόδιο στα σχέδιά του: Απλότητα, εντιμότητα, ειλικρίνεια, καθαρότητα, ευθύτητα, ταπεινοφροσύνη, σεμνότητα, αγαθοσύνη.

 

Δεν υπάρχει αμφιβολία και είναι πράγματι άκρως ανατρεπτικό το ότι ο Ιησούς Χριστός, μακαρίζει αυτούς για τους οποίους ο κόσμος, συνήθως, αισθάνεται οίκτο και τους θεωρεί αποτυχημένους.

Ανάμεσα στους μακάριους, ανήκουν και οι «καθαροί την καρδίαν, επειδή τους συνοδεύει η μεγάλη επαγγελία , «ότι αυτοί τον Θεόν όψονται».

 

Μια επαγγελία που προσδίδει ένα τελείως διαφορετικό νόημα στη ζωή του ανθρώπου. Είναι ένας ανώτερος στόχος και εντελώς διαφορετικός, από τους στόχους των πολλών, που αξίζει όμως να τον επιδιώξει κανείς. Να δει το Θεό! Να βρεθεί στην παρουσία του Θεού! Να ζήσει κοντά στο Θεό! Και μπορεί να τον πετύχει με αυτόν τον απλοϊκό τρόπο. Έχοντας καθαρή καρδιά!

 

Για το Θεό σημασία και αξία έχει το έσωθεν του ανθρώπου. Γιατί γνωρίζει ότι η καρδιά του ανθρώπου είναι ο τόπος όπου γίνονται οι πνευματικές διεργασίες και παίρνονται όλες οι αποφάσεις, καλές ή κακές. «Διότι εκ της καρδίας εξέρχονται πονηροί διαλογισμοί, μοιχείαι ,πορνείαι ,φόνοι ,κλοπαί, πλεονεξίαι, πονηρία, δόλος, ασέλγεια, βλέμμα πονηρόν ,βλασφημία, υπερηφανία , αφροσύνη .Πάντα ταύτα τα πονηρά, έσωθεν εξέρχονται και μολύνουσιν τον άνθρωπον.» (Ευαγ.Μάρκ. η-20)

 

Γι’ αυτό και η καρδιά είναι ο τόπος όπου εστιάζει το ενδιαφέρον Του και εργάζεται ο Θεός, για να αγιάσει τον άνθρωπο, να διαμορφώσει το χαρακτήρα του, ώστε να μοιάσει στο Χριστό και να γίνει μιμητής του Θεού.

Tι σημαίνει όμως καρδιά καθαρή;

 

Καθαρή, είναι μόνο η καρδιά στην οποία κατοικεί ο Θεός! Η ελεύθερη καρδιά, χωρίς ιδιοτέλεια και προκαταλήψεις. Απαλλαγμένη από μοχθηρία, λοιδορία, φθόνο, πικρία, αντιζηλία, αδικία, κακία, θυμό και υποκρισία. Καρδιά με αγαθή προαίρεση, γεμάτη καλοσύνη, απλότητα και αγάπη, που μοιάζει με την καρδιά του Θεού. «Ο αγαθός άνθρωπος εκ του αγαθού θησαυρού της καρδίας αυτού εκφέρει το αγαθόν» (Λουκ.στ-45).

 

Η καθαρή όμως καρδιά είναι, άραγε, έτσι πλασμένη ή διαμορφώνεται στη διαδρομή της ζωής;

Ο λόγος του Θεού μας πληροφορεί ότι,ο Θεός «εξ΄ίσου έπλασε τις καρδιές των ανθρώπων, έκαμε τον άνθρωπο απλό αλλά αυτοί ζήτησαν διαλογισμούς πολλούς και ότι, οι διαλογισμοί του ανθρώπου είναι κακοί εκ νηπιότητος αυτού».

 

Άρα, ο άνθρωπος ευθύνεται αποκλειστικά για τη θέση και τη διαμόρφωση που θα λάβει η καρδιά του. Ο Θεός του χάρισε ικανότητα να αξιολογεί και την απόλυτη ελευθερία να επιλέγει, δυστυχώς ακόμη και το κακό.

Το ζητούμενο λοιπόν είναι, πώς μπορεί μια βρώμικη καρδιά, να καθαριστεί!

 

Και σ’ αυτό το δύσκολο πρόβλημα, τη λύση την έχει πάλι ο Θεός. Τη ρυπαρότητα και την ακαταστασία της καρδιάς μόνο ο Θεός μπορεί να την αποκαταστήσει, γιατί μόνο Αυτός έχει τον τρόπο αλλά και τη δύναμη να ενεργεί εκεί, όπου κανείς άλλος δεν μπορεί να εισχωρήσει. Και αυτό επιτυγχάνεται με την αναγέννηση, οπότε ο άνθρωπος γίνεται νέο κτίσμα εν Χριστώ Ιησού. Έτσι δίνει δικαίωμα στο Θεό να ενεργήσει και τόπο στην καρδιά του για να κατοικήσει.

 

Ο Θεός αρχίζει έτσι ένα θαυμαστό έργο. Δεν κάνει εξωτερικές διορθώσεις, αλλά ριζική και εκ βάθρων ανακαίνιση. Δεν διδάσκει κανόνες τυπικής ευγένειας, αλλά καθιστά τον άνθρωπο πραγματικά ευγενή.

Δεν εστιάζει την προσοχή του στο «φαίνεσθαι», όπως η σύγχρονη διοικητική επιστήμη αλλά στο «είναι», γι’ αυτό και πετυχαίνει έργο αυθεντικό.

 

Καθαρίζει τον άνθρωπο από κάθε αμαρτία με το αίμα του Ιησού Χριστού και τον αγιάζει με το λόγο Του δια Πνεύματος Αγίου. «…πόσω μάλλον το αίμα του Χριστού…..θέλει καθαρίσει την συνείδησή σας από νεκρών έργων..», «Τώρα σεις είσθε καθαροί δια τον λόγον τον οποίον ελάλησα προς εσάς», «αγίασον αυτούς εν τη αληθεία Σου, ο λόγος ο ιδικός Σου είναι αλήθεια».

 

Γι’ αυτό και ο Ιησούς, απευθυνόμενος στους φαρισαίους τους ομοίαζε «με τάφους ασβεστωμένους, οι οποίοι έξωθεν φαίνονται ωραίοι, έσωθεν όμως γέμουσιν οστέων νεκρών και πάσης ακαθαρσίας» και τους καλεί, «καθαρίσατε πρώτον το εντός του ποτηρίου και του πινακίου δια να γίνει και το εκτός αυτών καθαρό».

 

Είναι ανάγκη να αποκτήσουμε καθαρή καρδιά, γιατί «είναι πραγματικά αγαθός ο Θεός εις τους καθαρούς την καρδία». Δεν είναι μειονέκτημα. Δεν θα γίνεις θύμα, αλλά θα αναβαθμιστείς στα μάτια του Θεού, γιατί αποκτάς το χαρακτήρα Του.

Ο εκλεκτός και κατά την καρδία του Θεού Δαβίδ, αναγνωρίζοντας το ανεπίτρεπτο λάθος και την αδυναμία του, προσεύχεται και ζητάει, «καρδίαν καθαράν κτίσον εν εμοί ο Θεός και πνεύμα ευθές εγκαίνισον εν τοις εγκάτοις μου».

 

Επειδή λοιπόν, αγαπητοί, ο Θεός δεν βλέπει το φαινόμενο, αλλά την καρδιά, θα πρέπει να επιμεληθούμε αλλά και να επιτρέψουμε στο Άγιο Πνεύμα να ερευνήσει, να καθαρίσει και να μορφώσει την καρδιά μας, ώστε να είναι ευάρεστη εις Αυτόν.

«Καθαρίσαντες λοιπόν τας ψυχάς σας με την υπακοήν της αληθείας δια του Πνεύματος, προς φιλαδελφίαν ανυπόκριτον, αγαπήσατε ενθέρμως αλλήλους εκ καθαράς καρδίας» Επ. Πέτρου Α’ α-22

 
Σελίδα 9 από 24

Χριστιανικό Ραδιόφωνο

You must have the Adobe Flash Player installed to view this player.

translate

Greek Albanian English Romanian

Ημέρες Συναθροίσεων

Κυριακή
     Προσευχή:10-11πμ
     Κήρυγμα ευαγγελίου:11-12πμ
Δευτέρα
     Προσευχή:7-8μμ
     Μάθημα  :8-9μμ
Τετάρτη
     Προσευχή:7-8μμ
     Κήρυγμα ευαγγελίου:8-9μμ
         Είσοδος Ελεύθερη
 

 

Προσευχή

 

"Κύριε, να τα χέρια μου. Ας μην αγγίξουν ποτέ κάτι που θα Σε ντρόπιαζε.
 
Να τα πόδια μου. Τα αφιερώνω σ' Εσένα. Ας μην πάνε ποτέ εκεί όπου Εσύ δεν θα πήγαινες.
 
 Κύριε, να τα μάτια μου. Ας μην κοιτάξουν ποτέ σε κάτι που θα λυπούσε το 'Αγιο Σου Πνεύμα.
 
 Τα αυτιά μου ας μην ακροαστούν ποτέ κάτι που θα ντρόπιαζε το Όνομά Σου.
 
Το στόμα μου ας μην ανοίξει ποτέ για να πει μια λέξη που δεν θα ήθελα ν' ακούσεις.
 
 Ο νους μου ας μην κρατήσει ποτέ ούτε μια σκέψη ή φαντασία που θα μείωνε την αίσθηση της παρουσίας Σου."
 
"Κύριε, κάνε με έναν άνθρωπο κατά την καρδιά Σου".

Συνδεμένοι Επισκέπτες

Έχουμε 11 επισκέπτες συνδεδεμένους
mod_vvisit_counterΣήμερα99
mod_vvisit_counterΕχθές155
mod_vvisit_counterΑυτή την εβδομάδα486
mod_vvisit_counterΠροηγούμενη εβδομάδα2651
mod_vvisit_counterΑυτό τον μήνα11197
mod_vvisit_counterΠροηγούμενος μήνας10616
mod_vvisit_counterΣυνολικές επισκέψεις923089

Μην ξεχνάς πως...

Η πίστη είναι το μέσον που μεταβάλλει

το όραμα σε πραγματικότητα,

την αποκάλυψη σε γεγονός,

την εμπιστοσύνη σε εκπλήρωση,

την επιθυμία σε πείρα

και το αόρατο σε ορατό.