• Εγγραφή

Home

 

 

Άλλαξα, Ελευθερώθηκα, Σώθηκα
 
Αλλάζω… Ελευθερώνομαι… Σώζομαι...
 
Τι αλήθεια μπορεί να συμβαίνει και οι άνθρωποι -κάποιες φορές ακόμα και οι κατ’ επίγνωση Χριστιανοί- δεν μπορούμε να απολαύσουμε τη ζωή που μας έχει χαριστεί; Γιατί δεν μπορούμε να δούμε και να χαρούμε τα δώρα του Θεού στην καθημερινότητά μας; Γιατί «είμεθα εν μέσω των αγαθών ως νεκροί»; (Ησαΐας νθ’:10) Σίγουρα ο Θεός κάτι καλύτερο έχει για μάς και θέλει να μας το φανερώσει.
 
 
Δύο προϋποθέσεις μας χρειάζονται: α) Να αναγνωρίσουμε την κατάστασή μας και β) Να θελήσουμε να αλλάξουμε. Αυτήν την αλλαγή μπορεί και την κάνει μόνο ο Θεός διά του Ιησού Χριστού.
 
Ο τελώνης της παραβολής (Λουκάς ιη’:10-14) άλλαξε. Πήγε στο Θεό αμαρτωλός, απογοητευμένος, με ενοχές και Του ζήτησε έλεος. Έτσι βρήκε χάρη και έφυγε δικαιωμένος από τον ίδιο το Θεό. Όμως ο φαρισαίος πήγε -ή νόμιζε πως πήγε - στο Θεό και έφυγε ίδιος, χωρίς καμία αλλαγή να σημαδέψει τη ζωή του. Έφυγε, με την αυτοδικαίωσή του να του κρύβει τη δικαιοσύνη και τη χάρη του Θεού.
 
Και ας ήταν πιστός, δεν άφησε το Θεό να συνεχίσει να τον αλλάζει και να τον διαμορφώνει κατά το θέλημά Του. Έμεινε ίδιος, ένας τυπικός θρησκευόμενος, όπως και πριν.
 
Ο απ. Παύλος που ήταν και αυτός θρησκευόμενος -και μάλιστα φανατικός- ομολογεί ότι παράλληλα υπήρξε βλάσφημος, διώκτης και υβριστής (Τιμόθεον Α’ α’:12-13) αλλά όταν τον επισκέφτηκε ο Κύριος, τα πάντα άλλαξαν στη ζωή του (Πράξεις θ’, κβ’, κς’). Φως άγιο, πιο λαμπρό και από τον ήλιο, έλαμψε μπροστά του και ο Παύλος τυφλώθηκε.
 
Έτσι μπόρεσε να αναλογιστεί και να καταλάβει ποιός πραγματικά ήταν, ότι παρ’ όλη τη θρησκευτικότητά του, περπατούσε στο σκοτάδι. Αργότερα, όταν και πάλι είδε, ήταν ένας νέος άνθρωπος. Στη ζωή του είχε συντελεστεί μια μεγάλη αλλαγή και έτσι ετάχθη από τον Ιησού στη διακονία. «Εκλέγων σε… διά να ανοίξης τους οφθαλμούς αυτών, ώστε να επιστρέψωσιν από του σκότους εις το φως» (Πράξεις κς’:17-18).
 
Αλλά δεν επαναπαύθηκε, μετά από πολλά χρόνια και καρπό πολύ, ομολογεί την δίψα του να γνωρίσει καλύτερα το Χριστό και τη δύναμή Του, «διά να γνωρίσω αυτόν και την δύναμιν της αναστάσεως αυτού» και αυτό γιατί γνώριζε καλά ότι «ουχί ότι έλαβον ήδη το βραβείον ή έγεινα ήδη τέλειος, τρέχω όμως κατόπιν, ίσως λάβω αυτό, διά το οποίον και ελήφθην υπό του Ιησού Χριστού». (Φιλιππησίους γ’:10,12)
 
Μην πούμε λοιπόν, εγώ αναγεννήθηκα, άλλαξα και τελείωσε το έργο του Θεού στη ζωή μου. Όλοι έχουμε την ανάγκη, όχι να αλλάξουμε μόνο μια φορά, με την αναγέννησή μας, αλλά να αλλάζουμε συνέχεια κατά Θεό. Η Γραφή σημειώνει: «Μη συμμορφώνεστε με τον αιώνα τούτον, αλλά μεταμορφώνεστε διά της ανακαινίσεως του νοός σας, ώστε να δοκιμάζετε τι είναι το θέλημα του Θεού, το αγαθόν και ευάρεστον και τέλειον». (Ρωμαίους ιβ’:2)
 
«Απεκδύθητε τον παλαιόν άνθρωπον μετά των πράξεων αυτού και ενεδύθητε τον νέον, τον ανακαινιζόμενον εις επίγνωσιν κατά την εικόνα του κτίσαντος αυτόν». (Κολοσσαείς γ’:9-10)
 
Ας θυμηθούμε την αλλαγή του απ. Πέτρου. Από ψαράς, έγινε μαθητής του Κυρίου, όμως ακολούθησε και άλλη αλλαγή στη ζωή του την ημέρα της Πεντηκοστής. Από πεσμένος και φοβισμένος μαθητής, έγινε άφοβος κήρυκας του ευαγγελίου, πλήρης Πνεύματος Αγίου. Και σίγουρα συνέχισε να αλλάζει, «εωσού μορφωθεί ο Χριστός» μέσα του (Γαλάτες δ’:19).
 
Έτσι και εμείς, ας ήμαστε επιδεκτικοί στις αλλαγές που ο Θεός θέλει να φέρει στη ζωή μας, «εωσού καταντήσωμεν πάντες εις την ενότητα της πίστεως και της επιγνώσεως του Υιού του Θεού, εις άνδρα τέλειον, εις μέτρον ηλικίας του πληρώματος του Χριστού» (Εφεσίους δ’:13).
Ποικιλότροπες είναι οι εκφράσεις της αλλαγής μας και της μετέπειτα καρποφορίας μας και δεν πρέπει να σταματούν ή να περιορίζονται.
 
Στον αρχιτελώνη Ζακχαίο, η αλλαγή φάνηκε με τα έργα του, την προσφορά του (Λουκάς ιθ’:8). Στο δαιμονισμένο Γαδαρηνό, φάνηκε πρώτα στην εμφάνιση και τη συμπεριφορά του και κατόπιν στο ζήλο και την ομολογία του (Λουκάς η’:26-39). Στη αμαρτωλή γυναίκα, με τη θυσία του πολύτιμου μύρου της (Μάρκος ιδ’:3) και τόσα άλλα περιστατικά.
 
Φυσικά δεν αγνοούμε ότι οι αλλαγές στη ζωή μας, δημιουργούν αντιδράσεις, από την όποια συντήρηση υπάρχει γύρω μας, ακόμα και από τους δικούς μας, «…και εχθροί του ανθρώπου θέλουσιν είσθαι οι οικιακοί αυτού» (Ματθαίος ι’:36), ίσως γιατί αναγκάζονται να πάρουν θέση και να ξεβολευτούν, κάτι για το οποίο, συνήθως, δεν είναι διατεθειμένοι.
 
Όμως η εσωτερική ανάγκη μας να πλησιάσουμε τον Θεό, να γνωρίσουμε καλύτερα το Χριστό, μας δίνει την δύναμη να υπερβούμε τα όποια εμπόδια και να αποφασίσουμε αυτές τις αλλαγές τις οποίες, τελικά, ο Θεός συντελεί στη ζωή μας.
 
Ο ίδιος ο Θεός επέβαλε αλλαγές. Η διαθήκη Του άλλαξε, τότε η Παλαιά, τώρα η Καινή. Ο λαός του Θεού άλλαξε, τότε ο Ισραήλ, τώρα τα παιδιά Του, οι κατ’ επίγνωση Χριστιανοί απ’ όλα τα έθνη. Τότε οι δέκα εντολές, τώρα μία εντολή, «εντολήν καινήν σας δίδω, να αγαπάτε αλλήλους» (Ιωάννης ιγ’:34), γιατί «είναι εκπλήρωσις του νόμου η αγάπη» (Ρωμαίους ιγ’:10).
 
Και ο Θεός μας επιφυλάσσει και νέες αλλαγές. Ο ουρανός και η γη θα αλλάξουν και θα γίνουν νέα (Πέτρου Β’ γ’:13), ακόμα και εμείς θα αλλάξουμε και θα λάβουμε νέα σώματα (Κορινθίους Α’ ιε’:51-54).
 
Τα πάντα γύρω μας αλλάζουν και θα αλλάξουν, «ο λόγος όμως του Κυρίου μένει εις τον αιώνα» (Πέτρου Α’ α’:25). Μόνο ότι έχει φτάσει στο τέλειο δεν επιδέχεται αλλαγή. Μόνο ο Ιησούς Χριστός μένει αναλλοίωτος, «είναι ο αυτός χθες και σήμερον και εις τους αιώνας» (Εβραίους ιγ’:8).
 
Αυτός και ο Λόγος Του είναι η πυξίδα, ώστε να αλλάξουμε προς τη σωστή κατεύθυνση, προχωρώντας μπροστά και όχι γυρίζοντας προς τα πίσω. «Ο λόγος του Θεού δεν δεσμεύεται» (Τιμόθεον Β’ β’:9), αν το θελήσουμε, θα φέρει ευλογημένες αλλαγές στη ζωή μας και μόνο κερδισμένοι θα βγούμε από αυτές.
 
Θέλεις η ζωή σου να αλλάξει και να συνεχίζει να αλλάζει σύμφωνα με το θέλημα του Θεού; Όχι μία προσωρινή, επιφανειακή αλλαγή, αλλά μία αλλαγή, σε μία νέα στάση ζωής, με ειλικρίνεια, δικαιοσύνη, συγχωρητικότητα, ταπεινοφροσύνη, ανοχή, ομόνοια, ενότητα. Τότε θα μπορούσες και θα μπορούσα να φωνάξουμε με όλη μας την καρδιά «Άλλαξα», σαν να φωνάζαμε «Ελευθερώθηκα» και ακόμα καλύτερα, σαν να φωνάζαμε «Σώθηκα».
 
Υ.Γ. Η μέγιστη αλλαγή: «Μετά του Χριστού συνεσταυρώθην· ζω δε ουχί πλέον εγώ, αλλ' ο Χριστός ζη εν εμοί», απ. Παύλος (Γαλάτες β’:20).
 

Τα τελευταία χρόνια δισεκατομμύρια δολάρια ξοδεύονται για να καταλάβουν οι επιστήμονες πού βρίσκεται η έδρα της συνείδησης, δηλαδή η επίγνωση του ανθρώπου για το ποιος είναι και το πώς σκέπτεται και αισθάνεται.

 

Ο John Searle, διακεκριμένος ερευνητής στον τομέα της έρευνας της συνείδησης, δηλώνει: "Στην παρούσα φάση της έρευνάς μας για τη συνείδηση, δε γνωρίζουμε πώς αυτή λειτουργεί και πρέπει να δοκιμάσουμε όλες τις ιδέες"!
 
O Jerry A. Fodor παρατηρεί: "Κανένας δεν έχει την παραμικρή ιδέα πως κάτι το υλικό, όπως το σώμα του ανθρώπου, μπορεί να έχει συνείδηση." Πολύ σοβαρή διαπίστωση, όταν μάλιστα βγαίνει από τα χείλη διακεκριμένων κατά κόσμο επιστημόνων και σύγχρονων φιλοσόφων.
Φανερώνει το απόλυτο σκοτάδι μέσα στο οποίο βρίσκεται ο σύγχρονος άνθρωπος, μακριά από την απόλυτη αλήθεια, που είναι ο Λόγος του Θεού.
 
Πρόσφατα ο Sir John Maddox, πρώην εκδότης του φημισμένου περιοδικού Nature, δήλωσε: "Ο κατάλογος των αντικειμένων στα οποία έχουμε άγνοια, πρέπει να περιλάβει και τη λειτουργία του ανθρωπίνου εγκεφάλου. Είναι ένα μεγάλο αίνιγμα από τι συνίσταται η συνείδηση του ανθρώπου. Παρά τις μεγάλες προόδους της νευροεπιστήμης τον τελευταίο αιώνα, βρισκόμαστε τόσο μακριά από την κατανόηση του θέματος αυτού, όσο και πριν από ένα αιώνα."
 
Δυστυχώς, από την εποχή του Αναξίμανδρου του Έλληνα φιλοσόφου του 6ου π.Χ. αιώνα, ο οποίος πρώτος διατύπωσε την άποψη ότι η ζωή προέρχεται από τη λάσπη, επειδή έβλεπε από αυτήν να βγαίνουν σκουλήκια και μύγες, ο τρόπος σκέψης του ανθρώπου μακριά από την αλήθεια του Λόγου του Θεού δεν άλλαξε.
 
Ο Αναξίμανδρος διατύπωσε κατά βάση τη θεωρία της αυτόματης γένεσης, η οποία βέβαια καταρρίφθηκε από τον Pasteur που απέδειξε ότι τα σκουλήκια και οι μύγες δε γεννιόνταν αυτομάτως από το νερό και τη λάσπη, αλλά από τα αυγά που υπήρχαν μέσα σε αυτά.
Αργότερα, ο Δαρβίνος επαναδιατύπωσε την ίδια κατά βάση άποψη της "αρχέγονης σούπας", για να εξηγήσει την προέλευση και την εξέλιξη των ειδών, θεωρία που παντελώς καταρρίφθηκε από τη σύγχρονη επιστήμη.
 
Σήμερα, οι επιστήμονες πάλι προσπαθούν να εντοπίσουν την έδρα της συνείδησης-της ψυχής μέσα στον εγκέφαλο του ανθρώπου. Είναι κατά βάση η υλιστική άποψη κατά την οποία η πνευματική υπόσταση του ανθρώπου, η αυτογνωσία, η συνείδηση, με λίγα λόγια ο εσωτερικός πνευματικός άνθρωπος είναι αποτέλεσμα και απόρροια της ύλης, του εγκεφάλου, ή κατά άλλους, της κοιλιάς, του κοιλιακού νευρικού πλέγματος που περιβάλλει τα κοιλιακά σπλάχνα!
 
Η ερώτηση με απορία του αγγέλου προς τις μυροφόρες, θα μπορούσε να απευθύνεται και στους σύγχρονους επιστήμονες: " Τι ζητείτε τον ζώντα μετά των νεκρών". (Λουκάς 24:5)
Ο Λόγος του Θεού μας ενημερώνει ότι αυτογνωσία και συνείδηση υπάρχουν ανεξάρτητα από το υλικό σώμα.
 
Όταν ο αρχάγγελος Γαβριήλ εστάλη από το Θεό στο Ζαχαρία για να τον ενημερώσει ότι εισακούσθηκαν οι προσευχές του και ότι η γυναίκα του Ελισάβετ επρόκειτο να συλλάβει και να γεννήσει υιό, τον Ιωάννη τον βαπτιστή, είπε στο δυσπιστούντα Ζαχαρία.: "εγώ είμαι Γαβριήλ ο παριστάμενος ενώπιον του Θεού και απεστάλην δια να λαλήσω προς σε, και να σε ευαγγελίσω ταύτα..". Δηλαδή ο άγγελος, αν και δεν έχει υλικό σώμα, έχει αυτογνωσία και συνείδηση του ποιος είναι και τι κάνει.
 
Ο Λόγος του Θεού μας πληροφορεί ότι το υλικό μας σώμα δεν είναι η πηγή της αυτογνωσίας και της συνείδησης, αλλά είναι το προσωρινό, επίγειο σκήνωμα, μέσα στο οποίο κατοικεί ο εσωτερικός άνθρωπος. "Διότι εξεύρομεν, ότι, εάν η επίγειος οικία του σκηνώματος ημών χαλασθή, έχομεν εκ του Θεού οικοδομήν, οικίαν αχειροποίητον, αιώνιον , εν τοις ουρανοίς." (Β Κορινθίους 5:1).
 
Ο Ιώβ, περίπου 2000 χρόνια π.Χ., λέει: "Διότι εξεύρω ότι ζη ο Λυτρωτής μου, και θέλει εγερθή εν τοις εσχάτοις καιροίς επί της γης. Και αφού μετά το δέρμα μου το σώμα τούτο φθαρή, πάλιν με την σάρκα μου θέλω ιδεί τον Θεόν, τον οποίον αυτός εγώ θέλω ιδεί και θέλουσι θεωρήσει οι οφθαλμοί μου και ουχί άλλος. Οι νεφροί μου κατατήκονται εν τω κόλπω μου.
 
O απόστολος Πέτρος δηλώνει: "…επειδή εξεύρω ότι εντός ολίγου θέλω αποθέσει το σκήνωμά μου, καθώς και ο Κύριος ημών Ιησούς Χριστός μοι εφανέρωσε.." (Β Πέτρου 1:14). Ο δε απόστολος Παύλος διευκρινίζει: "στενοχωρούμαι υπό των δύο, έχων μεν την επιθυμίαν να αναχωρήσω, και να είμαι με τον Χριστόν, διότι είναι πολύ πλέον καλύτερον. Το να μένω όμως εν τη σαρκί, είναι αναγκαιότερον διά σας." (Φιλιππησίους 1:23-24).
 
Η παραμονή μας μέσα στο επίγειο αυτό σκήνωμα είναι πολύ σημαντική διότι πρόκειται όλοι να δώσουμε λόγο ενώπιον του Θεού για το τι πράξαμε κατά τη διάρκεια αυτής της ενοίκησης. "Όθεν και φιλοτιμούμεθα, είτε ενδημούντες, είτε αποδημούντες, να ήμεθα ευάρεστοι εις Αυτόν. Διότι πρέπει πάντες να εμφανισθώμεν έμπροσθεν του βήματος του Χριστού, διά να ανταμειφθή έκαστος κατά τα πεπραγμένα διά του σώματος, καθ' α έπραξεν, είτε αγαθόν, είτε κακόν." (Β Κορινθίους 5:9-10).
 
O Κύριος ημών Ιησούς Χριστός μας αποκάλυψε με την ιστορία του πλούσιου και του Λαζάρου ότι ο άνθρωπος έχει συνείδηση και αυτογνωσία και μετά την αποχώρηση από το επίγειο σκήνωμά του. Ο πλούσιος γνώριζε ποιος είναι ο Αβραάμ, ο Λάζαρος και δυστυχώς γνώριζε και ποιος είναι ο ίδιος και ακόμη, και το τι έκανε όσο ήταν μέσα στο επίγειο σκήνωμά του. Θυμόταν ακόμα ότι είχε πέντε αδελφούς.. (Λουκάς 16:19-31).
 
Δεν είμαστε αντίθετοι με την επιστημονική σκέψη και αναζήτηση. Όταν όμως αυτή είναι έξω και αντίθετη με το Λόγο του Θεού, είναι φυσικό να καταλήγει σε αδιέξοδα και αντιφάσεις. Ας μην ξεχνάμε δε ότι , όπως έχουμε κατ'επανάληψη αναφέρει, οι μεγαλύτεροι επιστήμονες ήσαν θεοσεβείς άνθρωποι, οι οποίοι έβλεπαν την επιστημονική προσπάθεια σαν μία ψηλάφηση των σκέψεων του Θεού, που έφτιαξε και συντηρεί τον ορατό και τον αόρατο κόσμο.
 
1. Searle J. Quoted on front cover J Consciousness Stud.1995;2 (1)
2. Fodor JA. The big idea. Times Literary Supplement. July 3, 1992:20
3. Maddox J. The unexpected science to come. Sci Am..December 1999;281:62-69
 

"Εισάκουσον, Κύριε, της προσευχής μου και δος ακρόασιν εις την κραυγήν μου..." (Ψαλμοί 39:1)

Διαβάζουμε στο Λόγο του Θεού ότι οι Χριστιανοί καλούνται να προσφέρουν "πνευματικές θυσίες" ευπρόσδεκτες στο Θεό (Α' Πέτρου 2:5). Ειδικότερα για την προσευχή, ως πνευματική θυσία, υπάρχουν πολλές αναφορές για το πόσο σημαντικός είναι ο ρόλος της αλλά και ποιες είναι οι προϋποθέσεις ώστε μια προσευχή να είναι ευπρόσδεκτη από το Θεό. Διαβάζουμε λοιπόν ότι η ευπρόσδεκτη προσευχή θα πρέπει…
 
Να προσφέρεται με πίστη. Ο Ιησούς είπε, "…και πάντα όσα αν ζητήσητε εν τη προσευχή έχοντες πίστιν θέλετε λάβει (Ματθαίος 21:22). Στην προς Εβραίους επιστολή διαβάζουμε ότι χωρίς πίστη, "αδύνατον είναι να ευαρεστήση τις εις αυτόν" (Εβραίους 11:6α) και στην επιστολή του Ιακώβου διαβάζουμε ότι όποιος προσέρχεται στο Θεό με δισταγμό και αμφιβολία, "ας μη νομίζη ο άνθρωπος εκείνος ότι θέλει λάβει τι παρά του Κυρίου" (Ιακώβου 1:5-7).
 
Να προσφέρεται με ταπεινό πνεύμα που φανερώνει την επίγνωση της μεγαλειότητας του Θεού απέναντι στην ευτέλεια και αναξιοσύνη του ανθρώπου. Ο συντετριμμένος στην καρδιά τελώνης που πλησίασε το Θεό με επίγνωση της θέσης του, "κατέβη… εις τον οίκον αυτού δεδικαιωμένος" (Λουκάς 18:14α, βλ. 9-14). Σε άλλο σημείο διαβάζουμε σχετικά, "Ο Κύριος είναι πλησίον των συντετριμμένων την καρδίαν, και σώζει τους ταπεινούς το πνεύμα" (Ψαλμοί 34:18, βλ. σχ. Ιακώβου 4:6β).
 
Να βρίσκεται σε αρμονία με το θέλημα του Θεού. Στη Γραφή διαβάζουμε ότι η προσευχή που απευθύνουμε στο Θεό είναι πραγματικά ευπρόσδεκτη όταν είναι σύμφωνη με το θέλημά Του. Πρώτος ο Κύριος Ιησούς παραδειγμάτισε προσευχόμενος, "Πάτερ, εάν θέλης να απομακρύνης το ποτήριον τούτο απ' εμού· πλην ουχί το θέλημά μου, αλλά το σον ας γείνη (Λουκάς 22:42). Ο απ. Ιωάννης, θα γράψει, "Και αύτη είναι η παρρησία, την οποίαν έχουν προς αυτόν, ότι εάν ζητώμέν τι κατά το θέλημα αυτού, ακούει ημάς" (Α' Ιωάννου 5:14). Στο θέμα αυτό αναφέρεται και ο απ. Ιάκωβος γράφοντας, "ζητείτε και δεν λαμβάνετε, διότι κακώς ζητείτε, διά να δαπανήσητε εις τας ηδονάς σας" (Ιακώβου 4:3).
 
Να πηγάζει από μια καρδιά που εκζητά, υποτάσσεται και απολαμβάνει τη δικαιοσύνη του Θεού. Διαβάζουμε, "... οι οφθαλμοί του Κυρίου είναι επί τους δικαίους και τα ώτα αυτού εις την δέησιν αυτών..." (Α' Πέτρου 3:12α, βλ. κ. Ψαλμοί 34:15) και αλλού, "πολύ ισχύει η δέησις του δικαίου ενθέρμως γενομένη" (Ιακώβου 5:16γ). Αντιθέτως,η προσευχή του ασεβούς προκαλεί αποστροφή στο Θεό (Παροιμίες 28:9β) και "οι αμαρτίες  κρύβουν το πρόσωπό Του [Θεού]  για να μην ακούει" (Ησαΐας 59:2β, βλ. κ. Ψαλμοί 66:18). Ειδικότερα οι διαπροσωπικές σχέσεις μπορούν να αποτελέσουν κριτήριο για το αν μια προσευχή είναι ευπρόσδεκτη ή όχι από το Θεό (βλ. Ματθαίος 5:23-25, Α' Πέτρου 3:7, κ.α.).
 
Να συνοδεύεται από ευχαριστία. Η έκφραση της ευχαριστίας προς το Θεό για κάθε τι, είναι μια βέβαιη ένδειξη της συναίσθησης ότι τα πάντα στη ζωή του ανθρώπου πηγάζουν από τη χάρη και όχι την "υποχρέωση" του Θεού. Ο απ. Παύλος έγραψε σχετικά, "...ας γνωρίζωνται τα ζητήματά σας προς τον Θεόν μετ' ευχαριστίας διά της προσευχής και της δεήσεως (Φιλιππησίους" 4:6) και σε άλλο σημείο, "Εμμένετε εις την προσευχήν... μετά ευχαριστίας" (Κολοσσαείς 4:2), ενώ στην Α' Θεσσαλονικείς επιστολή γράφει, "αδιαλείπτως προσεύχεσθε, κατά πάντα ευχαριστείτε· διότι τούτο είναι το θέλημα του Θεού προς εσάς εν Χριστώ Ιησού" (Α' Θεσσαλονικείς 5:17-18, βλ. κ. Εφεσίους 5:20).
 
Να γίνεται με επιμονή. Ο Ιησούς Χριστός δίδαξε τη σημασία της επιμονής στην προσευχή με δύο παραβολικές ιστορίες (βλ. Λουκάς 11:5-10, Λουκάς 18:1-8). Εκτός αυτού διαβάζουμε επίσης ότι και ο ίδιος ο Κύριος επέμεινε στην προσευχή Του στον κήπο της Γεθσημανή: "...υπήγε πάλιν και προσευχήθη εκ τρίτου..." (Ματθαίος 26:44). Ομοίως και ο απ. Παύλος γράφει σχετικά με το πρόβλημα της υγείας του ότι, "Περί τούτου τρίς παρεκάλεσα τον Κύριον διά να απομακρυνθή απ' εμού"(Β' (Κορινθίους 12:8).
 
Να απευθύνεται στο Θεό, στο όνομα του Ιησού Χριστού. Ο Κύριος Ιησούς είπε, "...και ο, τι αν ζητήσητε εν τω ονόματί μου, θέλω κάμει τούτο, διά να δοξασθή ο Πατήρ εν τω Υιώ" (Ιωάννης 14:13). Αυτό βέβαια δεν σημαίνει ότι το όνομα του Ιησού Χριστού είναι κάποιου είδους "ξόρκι", απαραίτητο για να απαντώνται οι προσευχές (βλ. Πράξεις 19:13-19). Η επίκληση του ονόματος του Ιησού Χριστού στην προσευχή έχει την έννοια της αληθινής, βιωματικής πίστης (Εβραίους 11:1) στο πρόσωπο, την υπόσταση, το έργο και τους λόγους Του ως προϋπόθεση και βεβαιότητα που καθιστά την προσευχή ευπρόσδεκτη από το Θεό, στον οποίον αποδίδεται και η δόξα. Και καθώς λέει και σε άλλο σημείο η Γραφή, "...πάσαι αι επαγγελίαι του Θεού είναι εν αυτώ, το ναι και εν αυτώ το αμήν, προς δόξαν του Θεού δι' ημών" (Β' Κορινθίους 1:20).
 

"Και έκαμεν ο Θεός τους δύο φωστήρας τους μεγάλους ... διά να φέγγωσιν επί της γης ... και να διαχωρίζωσι το φως από του σκότους" (Γένεσις 1:14-18).

 
Διαβάζουμε στο βιβλίο της Γένεσης ότι ο Θεός έφτιαξε δυο μεγάλα ουράνια σώματα τα οποία να φέγγουν το φυσικό φως στη γη και να διαχωρίζουν το φως από το σκοτάδι. Γνωρίζουμε επίσης ότι το ένα ουράνιο σώμα (ήλιος) είναι αυτόφωτο και το άλλο (σελήνη) ετερόφωτο. Αυτή είναι μια «πρωτύπωση» της αλήθειας που θα φανερωνόταν αργότερα και αποτελεί την πρώτη σαφή ένδειξη της πρόθεσης του Θεού να διαχωριστεί το φως από το σκοτάδι.
 
Όταν ήρθε ο Χριστός στη γη, φανέρωσε την πραγματική (πνευματική) διάσταση πίσω από το συμβολισμό της Παλαιάς Διαθήκης, λέγοντας "Εγώ είμαι το φως του κόσμου" (Ιωάννης 8:12β), ενώ παράλληλα άφησε μια μεγάλη παρακαταθήκη στους μαθητές Του λέγοντας, "Σεις είσθε το φως του κόσμου" (Ματθαίος 5:14α).
 
Την αλήθεια αυτή κήρυξαν αργότερα οι Απόστολοι, όπως για παράδειγμα διαβάζουμε από τον Απ. Παύλο, "Ώστε, αγαπητοί μου, καθώς πάντοτε υπηκούσατε, ουχί ως εν τη παρουσία μου μόνον, αλλά τώρα πολύ περισσότερον εν τη απουσία μου, μετά φόβου και τρόμου εργάζεσθε την εαυτών σωτηρίαν· διότι ο Θεός είναι ο ενεργών εν υμίν και το θέλειν και το ενεργείν κατά την ευδοκίαν αυτού.
 
Πράττετε τα πάντα χωρίς γογγυσμών και αμφισβητήσεων, διά να γίνησθε άμεμπτοι και ακέραιοι, τέκνα Θεού αμώμητα εν μέσω γενεάς σκολιάς και διεστραμμένης, μεταξύ των οποίων λάμπετε ως φωστήρες εν τω κόσμω, κρατούντες τον λόγον της ζωής…" (Φιλιππησίους 2:12-16α).
Διαβάζοντας τα εδάφια αυτά, μπορούμε να έχουμε μερικές οδηγίες για το πώς μπορούμε να λάμπουμε γύρω μας το φως του Θεού:
 
1)Με την Υπακοή μας στο Θεό και όχι σε ανθρώπους, κάνοντας τα πάντα με απλότητα στην καρδιά μας, σαν να τα κάνουμε για τον Κύριο: "καθώς πάντοτε υπηκούσατε, ουχί ως εν τη παρουσία μου μόνον, αλλά τώρα πολύ περισσότερον εν τη απουσία μου...".Η παρουσία των ανθρώπων γύρω μας -ακόμη και των πιο αξιοσέβαστων και αγαπημένων- είναι περιστασιακή και αν αποτελέσει κίνητρο για τις πράξεις μας τότε και η ίδια η υπακοή μας θα είναι περιστασιακή. Ο Απ. Παύλος γράφει ότι οι Απόστολοι, απευθύνονταν μεν στους ανθρώπους, πάντοτε όμως είχαν τη συναίσθηση ότι το έκαναν "κατενώπιον του Θεού" (Β' Κορινθίους 2:17).
 
2) Με το να έχουμε πάντοτε πρώτο μας μέλημα την προσωπική μας πνευματική κατάσταση: "εργάζεσθε την εαυτών σωτηρίαν". Σε άλλο σημείο διαβάζουμε, "Εαυτούς εξετάζετε αν ήσθε εν τη πίστει, εαυτούς δοκιμάζετε" (Β' Κορινθίους 13:5). Ακόμη περισσότερο, όταν επιδιώκουμε να βοηθήσουμε στη διόρθωση των άλλων, δεν πρέπει να ξεχνάμε να ασχοληθούμε πρώτα με τη δική μας διόρθωση (Ματθαίος 7:3-5). Σε άλλο σημείο, ο Απ. Παύλος γράφει, "δαμάζω το σώμα μου και δουλαγωγώ, μήπως εις άλλους κηρύξας εγώ γείνω αδόκιμος" (Α´ Κορινθίους 9:27).
 
3) Με το να (κατ)εργαζόμαστε τη σωτηρία μας "μετά φόβου και τρόμου" δηλ. με τη σοβαρότητα, την υπευθυνότητα και την επιμέλεια (Β' Πέτρου 1:10) που αρμόζει στο πολυτιμότερο δώρο που μας έχει κάνει ο μέγας και φοβερός Θεός του σύμπαντος (Ματθαίος 10:28, Νεεμία 1:5, κ.α.), που μας αγάπησε τόσο πολύ ώστε έδωσε το μονάκριβο Υιό Του να πεθάνει για εμάς (Ιωάννης 3:16).
 
4) Αδειάζοντας τον εαυτό μας από το ‘εγώ’ μας, επιτρέποντας έτσι στον Ιησού Χριστό να ζήσει 'ελεύθερα' την ανεστημένη Του ζωή μέσα μας (Α' Κορινθίους 3:16, Β' Κορινθίους 13:5): "διότι ο Θεός είναι ο ενεργών εν υμίν και το θέλειν και το ενεργείν κατά την ευδοκίαν αυτού". Με τον τρόπο αυτό, οι επιθυμίες και οι αποφάσεις μας θα είναι οι δικές Του και οι πράξεις μας θα γίνονται με τη δική Του δύναμη (Κολοσσαείς 1:29).
 
5) Κάνοντας τα πάντα χωρίς στεναγμούς, μεμψιμοιρίες και παράπονα "Πράττετε τα πάντα χωρίς γογγυσμών και αμφισβητήσεων" αλλά με χαρά (Φιλιππησίους 4:4, Πράξεις 2:41, 20:24, 21:17) με προθυμία(Β' Κορινθίους 8:11-2, 16-17, κ.α) και επίγνωση ότι εργαζόμαστε για τον Κύριο (Ρωμαίους 12:11γ).
 
6) Μένοντας και μεταδίδοντας έμπρακτα όλη τη διδασκαλία του Λόγου του Θεού "κρατούντες τον λόγον της ζωής" γνωρίζοντας ότι είναι ταυτόχρονα η "μάχαιρα του Πνεύματος" (Εφεσίους 6:17) στις πνευματικές μας μάχες αλλά και η δύναμη του Θεού που μπορεί να οδηγήσει στη σωτηρία όλων όσων Tον πιστέψουν (Ρωμαίους 1:16).
 
Επιστέγασμα σε όλα τα παραπάνω είναι η προτροπή του Ιησού Χριστού, "Ούτως ας λάμψη το φως σας έμπροσθεν των ανθρώπων, διά να ίδωσι τα καλά σας έργα και δοξάσωσι τον Πατέρα σας τον εν τοις ουρανοίς" (Ματθαίος 5:16).
 

“Εισελθών δε ο βασιλεύς διά να θεωρήση τους ανακεκλιμένους, είδεν εκεί άνθρωπον μη ενδεδυμένον ένδυμα γάμου και λέγει προς αυτόν· Φίλε, πως εισήλθες ενταύθα μη έχων ένδυμα γάμου; Ο δε απεστομώθη. Τότε είπεν ο βασιλεύς προς τους υπηρέτας· Δέσαντες αυτού πόδας και χείρας, σηκώσατε αυτόν και ρίψατε εις το σκότος το εξώτερον· εκεί θέλει είσθαι ο κλαυθμός και ο τριγμός των οδόντων. Διότι πολλοί είναι οι κεκλημένοι, ολίγοι δε οι εκλεκτοί”   Ματθ. 22:11-14
 
Μετά την ανάστασή Του, ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός,έδωσε σαφείς εντολές στους μαθητές Του,να μείνουν στην Ιερουσαλήμ και να περιμένουν την δύναμη του Πνεύματος του Αγίου. Ταυτόχρονα, τους υπενθύμισε όλη την διδασκαλία Του,με απώτερω σκοπό να κηρύξουν τον Λόγο Του σε όλο τον κόσμο.
 
Οι μαθητές υπακούοντας στις εντολές του Κυρίου,έλαβαν το Άγιο Πνεύμα και άμεσα ξεκίνησε με το κηρυγμα του απ. Πέτρου την ημέρα της Πεντηκοστής η συγκομιδή των πρώτων ψυχών που θα απαρτίζαν την εκκλησία του Χριστού. Μια εκκλησία η οποία μέσα από την διδασκαλία και την μαρτυρία των μαθητών επεκτάθηκε σε όλο τον κόσμο και από τότε μεχρι και τις μέρες μας συνεχίζει να υπάρχει,καθώς ο Θεός συνεχίζει να προσθέτει πιστους σε ένα σώμα με κεφαλή τον Ιησού Χριστό.
 
Καθημερινά ακούγεται το μήνυμα του Ευαγγελίου, με όλα τα γνωστά μέσα. Ουσιαστικά ο Θεός μοιράζει προσκλήσεις για την ουράνια βασιλεία Του. Εκεί που θα λάβει χώρα ένας γάμος, η ένωση του Υιού του με την νύμφη, την εκκλησία,που αποτελείται από τους πιστους όλων των αιώνων και όλων των εποχών.
 
'Οπως βλέπουμε στην παραβολή των γάμου του υιου του βασιλέως στο 22ο κεφάλαιο του Ματθαίου, πολλοί είναι αυτοί που λαμβάνουν την ειδοποίηση για τον γάμο. Όμως κάποιοι,με την πρόφαση οτι εχουν αφοσιωθεί σε κάτι πιο πολύτιμο γι'αυτούς όπως τα υπάρχοντά τους, η οικογένειά τους,οι δουλειές τους, παραμέλησαν την πρόσκληση.
 
Κάποιοι άλλοι,περιφρόνησαν και έδιωξαν όλους αυτούς που απέστειλε ο βασιλιάς για να τους προσκαλέσει.Γι'αυτό το λόγο ξαναστέλνει τους δούλους του και προσκαλεί άλλους ανθρώπους, από όλες τις κοινωνικές τάξεις,καλούς και κακούς,οι οποίοι αποδέχονται την προσκληση.Πριν την εναρξη της τελετής ο βασιλιάς επιθεωρεί τους καλεσμένους.
 
Εκεί βρίσκεται και ενας ο οποίος σε αντίθεση με ολους τους αλλους,δεν φορούσε ένδυμα γάμου. Ο βασιλιάς γι'αυτό το λόγο,αναγκάστηκε να διώξει τον ανθρωπο αυτό από τον χώρο εκείνο,καθως δεν ηταν σε θέση να παραβρεθεί στο γάμο,αν και αποδέχτηκε την πρόσκληση.
Κάτι ανάλογο με αυτό που διαβάζουμε στην παραβολή γίνεται και σήμερα.Τόσο μέσα στον κόσμο,όσο και μέσα στην εκκλησία.
 
Ο Κύριος αποστέλλει ανθρώπους οι οποίοι ομολογούν την αγάπη του Θεού και κηρύττουν την μετάνοια και την δια πίστεως σωτηρία.Είναι μια πρόσκληση που δίνεται αδιακρίτως σε όλους τους ανθρώπους.Όπως και στην παραβολή, ετσι και μεσα στον κόσμο ο καθένας κάνει την επιλογή του.Άλλοι αδιαφορούν,μεριμνούν για τα πράγματα του κόσμου και αναβάλλουν για το μέλλον.
 
Άλλοι αποδέχονται την πρόσκληση και μετανοούν,και ο Χριστός τους οδηγεί μέσα στην Αγία Εκκλησία Του.Από εκεί και πέρα αρχίζει η προετοιμασία του πιστού για την ουράνια βασιλεία. Καλείται να βαδίσει κατά τον τύπο των πρώτων χρόνων της Αποστολικής εκκλησίας:να μείνει στη διδαχή των Αποστόλων,στην κοινωνία του άρτου και του οίνου,στην κοινωνία μετ'αλληλων και στις προσευχές.
 
Ο Θεός όμως που ξέρει τα βάθη της καρδιάς του ανθρώπου,πολλές φορές βλέπει άλλα πράγματα από αυτά που θέλει στις καρδιές κάποιων πιστών. Μπορει να δει καρδιές οι οποίες δεν συμμορφώνονται με το θέλημα Του, γεμάτες από αντιρρήσεις,αμφιβολίες,ιδιογνωμοσύνες, κοσμικό φρόνημα ακόμα και ψεύτικες διδασκαλίες. Με άλλα λόγια, μπορεί κάποιος, αν και αποδέχτηκε κάποτε την προσκληση για την ουράνια βασιλεία, να φοράει τώρα πια ένα δικό του “ένδυμα γάμου”.
 
Να ακολουθεί δηλαδή ενα ευαγγέλιο προσαρμοσμένο στα δικά του μέτρα, αντί ο ίδιος να προσαρμοστεί ταπεινά στα μέτρα του Λόγου του Θεού. Ποιο θα είναι το αποτέλεσμα; Όταν ο Κύριος θα έρθει να παραλάβει το σώμα Του, οι άνθρωποι που θα βαδίζουν με την “ιδία αυτών δικαιοσύνη” δεν θα μπορέσουν να λάβουν μέρος στο γάμο του Χριστου και της εκκλησίας Του.
 
Την ώρα εκείνη θα ενεργήσει όχι η αγάπη του Θεού που τώρα περιμένει και μακροθυμεί προς όλους. Τότε θα ενεργήσει η δικαιοσύνη Του, η οποία δεν μπορει να υπερβεί το γεγραμένο Λόγο του Θεού.
 
Γι'αυτό αγαπητέ αναγνώστη,σε οποια θέση και αν βρίσκεσαι σήμερα ειναι καιρός να ετοιμαστείς και να πάρεις την αποφασή σου. Αν δεν εχεις αποδεχτεί την πρόσκληση του Θεού για την αιώνια ζωή,ειναι ακόμα ευπρόσδεκτος καιρός και ημέρα σωτηρίας. Αν πάλι έχεις αποδεχτεί την πρόσκληση του Θεού και είσαι μέλος του σώματος του Χριστού, καλό ειναι με ειλικρινή μάτια και μέσα από την Αγία Γραφή να ελέγχεις ανα πάσα στιγμή τι ένδυμα φοράς. Είναι το ένδυμα του γάμου;
 
Ο Κύριος έρχεται.
 

 

Ματθ. 25:12 Ο δε αποκριθείς είπεν· Αληθώς σας λέγω, δεν σας γνωρίζω.
1Πέτ. 4:17 Διότι έφθασεν ο καιρός του να αρχίση η κρίσις από του οίκου του Θεού· και αν αρχίζη πρώτον αφ' ημών, τι θέλει είσθαι το τέλος των απειθούντων εις το ευαγγέλιον του Θεού;
 
Ιεζ. 9:5-6 Προς δε τους άλλους είπεν, ακούοντος εμού, Διέλθετε κατόπιν αυτού διά της πόλεως και πατάξατε· ας μη φεισθή ο οφθαλμός σας και μη ελεήσητε· γέροντας, νέους και παρθένους και νήπια και γυναίκας,
φονεύσατε μέχρις εξαλείψεως· εις πάντα όμως άνθρωπον εφ' ου είναι το σημείον μη πλησιάσητε· και αρχίσατε από του αγιαστηρίου μου.
 
Και ήρχισαν από των ανδρών των πρεσβυτέρων των έμπροσθεν του οίκου.
Ζούμε στις έσχατες ημέρες και ο Ιησούς Χριστός έρχεται σ ύ ν τ ο μ α. Έρχεται δια να κρίνει τον οίκο του Θεού. Δείτε τι λέγει στον προφήτη Μαλαχία:
 
Μαλ. 3:5 Και θέλω πλησιάσει προς εσάς διά κρίσιν· και θέλω είσθαι μάρτυς σπεύδων εναντίον των μάγων και εναντίον των μοιχευόντων και εναντίον των επιόρκων και εναντίον των αποστερούντων τον μισθόν του μισθωτού, των καταδυναστευόντων την χήραν και τον ορφανόν, και των αδικούντων τον ξένον και των μη φοβουμένων με, λέγει ο Κύριος των δυνάμεων.
 
Εμείς σήμερα, είναι καλό να θυμηθούμε την παραβολή των δέκα παρθένων. Μας κάνει εντύπωση ότι ήσαν δέκα παρθένες θυγατέρες, δηλαδή αναγεννημένοι πιστοί στον Ιησού τον νυμφίο, που όλες μαζί εξήλθαν να συναντήσουν τον Ιησού, τον νυμφίο κρατώντας τις λαμπάδες (ομολογία πίστεως). Όμως, ο νυμφίος βράδυνε και όλες οι θυγατέρες νύσταξαν και κοιμήθηκαν.
 
Ξαφνικά μια κραυγή ακούστηκε: ΙΔΟΥ Ο ΝΥΜΦΙΟΣ ΕΡΧΕΤΑΙ, ΕΞΕΛΘΕΤΕ (ΣΥΝΕΧΙΣΤΕ!) ΕΙΣ ΑΠΑΝΤΗΣΗ ΑΥΤΟΥ. Και τότε συνέβη κάτι αφάνταστο, που κανείς δεν είχε υποψιαστεί. Οι δέκα λαμπάδες είχαν σβήσει, όμως οι πέντε σοφές θυγατέρες, ετοίμασαν γρήγορα και άναψαν και πάλι τη λαμπάδα των, με το λάδι που είχαν πάντα μαζί των. Αυτό το λάδι είναι που τους έσωσε!
 
Το λάδι είναι η χάρις του Θεού, το Πνεύμα το Άγιο, το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδας, ο Παράκλητος. Είναι η χάρις, που μας δίνει την δύναμη να ομολογούμε το όνομα Του, με παρρησία. Όμως όταν το λάδι (η χάρις) τελειώσει, τότε σταματάμε να ομολογούμε και να δίδουμε τη δόξα στον Ιησού.
 
 Οι πέντε μωρές (ανόητες) θυγατέρες, όταν ξύπνησαν δεν είχαν ιδέα για την σωστή κίνηση, αλλά παρεκάλεσαν τις σοφές, να τους δώσουν από του λάδι των. Λάθος κίνηση! Λάθος κατεύθυνση! Λάθος τρόπος και συνήθεια. Η συνήθεια να ζητούν από άλλα αδέλφια την χάρη, αντί να ζητούν από τον Ιησού Χριστό, να λάβουν το Πνεύμα το Άγιο. Δείχνει ότι στη ζωή των δεν είχαν μάθει να μετανοούν, να ζητούν χάρη, να γεμίζουν από το Πνεύμα το Άγιο. Αυτή η συνήθεια τους έβλαψε τελικά. Διότι όταν ήλθε ο νυμφίος, δεν τους έδωσε την ευκαιρία να εισέλθουν σαν παρθένοι (αναγεννημένοι), αλλά άκουσαν την απάντηση: Αληθώς σας λέγω δεν σας γνωρίζω!
 
Αυτό το γεγονός που είναι λυπηρό, είναι κρίση.
 
Σήμερα, η κρίση κατά το λόγο του Θεού, πλησιάζει στον οίκο του Κυρίου μας. Και είναι … η Αρπαγή της εκκλησίας.
 
 Πολλοί χριστιανοί αναγεννημένοι, δεν δίδουν σημασία στην ετοιμασία και στην πλήρωση με το Πνεύμα το Άγιο. Παρόλο που ομολόγησαν τον Ιησού στην πρώτη τους αγάπη και τον πρώτο ζήλο. Ίσως έπαθαν για το όνομα του. Όμως σήμερα ζουν χωρίς την χάρη. Χωρίς το Πνεύμα το Άγιο.
 
Ο χριστιανισμός σε κρίση!
 
Χωρίς δόγματα, ή ταμπέλες!
 
Η ημέρα του Κυρίου πλησίασε!
 
Ο Ιησούς Χριστός έρχεται να παραλάβει την εκκλησία Του, τη Νύμφη Του!
 
Αποκ. 3:10 Επειδή εφύλαξας τον λόγον της υπομονής μου, και εγώ θέλω σε φυλάξει εκ της ώρας του πειρασμού, ήτις μέλλει να έλθη επί της οικουμένης όλης, διά να δοκιμάση τους κατοικούντας επί της γης.
 
Αυτό που θα επακολουθήσει, μετά την αρπαγή της εκκλησίας είναι η παγκόσμια κυριαρχία του πονηρού, του αντίχριστου. Ο λόγος του Θεού στην αποκάλυψη του Ιωάννη, στον προφήτη Δανιήλ, είναι αποκαλυπτικός και επίκαιρος. Φανταστείτε τι συνέβη στην ανθρωπότητα επί της κυριαρχίας του Χίτλερ, για μια δεκαετία (1934-1944).
 
Κάτι πολύ πιο φοβερό θα ζήσει η ανθρωπότητα στην επταετία του αντίχριστου. Αυτός είναι ο λόγος που ο Ιησούς θα αρπάξει την Νύμφη του. Για να μην ζήσει τα δεινά και την μεγάλη θλίψη που δεν έγινε ποτέ στην ιστορία!
 
 Ας θυμηθούμε και πάλι τα λόγια του αποστόλου Πέτρου, δια Πνεύματος Αγίου: Διότι έφθασεν ο καιρός του να αρχίση η κρίσις από του οίκου του Θεού· και αν αρχίζη πρώτον αφ' ημών, τι θέλει είσθαι το τέλος των απειθούντων εις το ευαγγέλιον του Θεού;
Τι πρέπει να κάνουμε;
 
Να μετανοήσουμε !
 
Να φοβηθούμε τον Θεό !
 
Να πιστεύουμε στο λόγο Του !
 
Να μετανοούμε !
 
Σελίδα 6 από 24

Χριστιανικό Ραδιόφωνο

You must have the Adobe Flash Player installed to view this player.

translate

Greek Albanian English Romanian

Ημέρες Συναθροίσεων

Κυριακή
     Προσευχή:10-11πμ
     Κήρυγμα ευαγγελίου:11-12πμ
Δευτέρα
     Προσευχή:7-8μμ
     Μάθημα  :8-9μμ
Τετάρτη
     Προσευχή:7-8μμ
     Κήρυγμα ευαγγελίου:8-9μμ
         Είσοδος Ελεύθερη
 

 

Προσευχή

 

"Κύριε, να τα χέρια μου. Ας μην αγγίξουν ποτέ κάτι που θα Σε ντρόπιαζε.
 
Να τα πόδια μου. Τα αφιερώνω σ' Εσένα. Ας μην πάνε ποτέ εκεί όπου Εσύ δεν θα πήγαινες.
 
 Κύριε, να τα μάτια μου. Ας μην κοιτάξουν ποτέ σε κάτι που θα λυπούσε το 'Αγιο Σου Πνεύμα.
 
 Τα αυτιά μου ας μην ακροαστούν ποτέ κάτι που θα ντρόπιαζε το Όνομά Σου.
 
Το στόμα μου ας μην ανοίξει ποτέ για να πει μια λέξη που δεν θα ήθελα ν' ακούσεις.
 
 Ο νους μου ας μην κρατήσει ποτέ ούτε μια σκέψη ή φαντασία που θα μείωνε την αίσθηση της παρουσίας Σου."
 
"Κύριε, κάνε με έναν άνθρωπο κατά την καρδιά Σου".

Συνδεμένοι Επισκέπτες

Έχουμε 13 επισκέπτες συνδεδεμένους
mod_vvisit_counterΣήμερα86
mod_vvisit_counterΕχθές189
mod_vvisit_counterΑυτή την εβδομάδα1126
mod_vvisit_counterΠροηγούμενη εβδομάδα2494
mod_vvisit_counterΑυτό τον μήνα8328
mod_vvisit_counterΠροηγούμενος μήνας12517
mod_vvisit_counterΣυνολικές επισκέψεις900707

Μην ξεχνάς πως...

Η πίστη είναι το μέσον που μεταβάλλει

το όραμα σε πραγματικότητα,

την αποκάλυψη σε γεγονός,

την εμπιστοσύνη σε εκπλήρωση,

την επιθυμία σε πείρα

και το αόρατο σε ορατό.