• Εγγραφή

Home

 

“Εν τούτω είναι η αγάπη, ουχί ότι ημείς ηγαπήσαμεν τον Θεόν, αλλ' ότι αυτός ηγάπησεν ημάς” (Α' Ιωάννου 4:10α)

 
Είναι εύκολο να αγαπήσει κανείς αυτόν που, κατά γενική ομολογία, είναι “αξιαγάπητος” επειδή το μόνο που έχει να κάνει είναι να ανταποκριθεί σε κάτι καλό που βλέπει, ακούει, αισθάνεται ή λαμβάνει. Ακόμη περισσότερο, ο Θεός είναι η απολύτως πιο αξιαγάπητη, συναρπαστική και ευεργετική 'ύπαρξη' δεδομένου ότι εκχέει διαρκώς τη χάρη, το έλεος και την ευλογία Του σε όλους του ανθρώπους ανεξαιρέτως, πονηρούς και αγαθούς, δικαίους και αδίκους (Ματθαίος 5:45).
 
Ιδιαίτερα για το Χριστιανό που αναγνωρίζει τις ευλογίες του Θεού στη ζωή του, η ευγνωμοσύνη που γεμίζει την καρδιά του μπορεί να τον κάνει να νιώσει ότι "αγαπάει" (το Θεό) με την αληθινή σημασία της λέξης. Μόνο που αυτή η 'αγάπη' δεν είναι καθόλου ασφαλής ένδειξη ότι ο άνθρωπος αυτός αγαπάει 'πραγματικά', δηλαδή με την αγάπη που αγαπάει ο ίδιος ο Θεός.
 
Ο απ. Ιωάννης είναι πολύ προσεκτικός στο σημείο αυτό και γράφει, "Εν τούτω είναι η αγάπη, ουχί ότι ημείς ηγαπήσαμεν τον Θεόν, αλλ' ότι αυτός ηγάπησεν ημάς και απέστειλε τον Υιόν αυτού ιλασμόν περί των αμαρτιών ημών." (Α' Ιωάννου 4:10). Αυτό σημαίνει ότι αν κάποιος ενδιαφέρεται να μάθει τι είναι η πραγματική αγάπη, δεν θα τη γνωρίσει μέσα από το πώς ο ίδιος αγαπάει , αλλά μέσα από το πώς τον αγάπησε Θεός.
 
Ο Λόγος του Θεού μας βοηθάει πολύ στο θέμα αυτό, δίνοντάς μας άφθονες “εικόνες” της κατάστασής μας όταν μας συνάντησε ο Θεός και φανέρωσε την αγάπη Του. Για παράδειγμα, στο κεφ. 5 της προς Ρωμαίους επιστολής, η γνησιότητα της αγάπης Του Θεού τονίζεται μέσα από μερικά “επειδή” και “διότι” (αρχ: “ότι”). Διαβάζουμε λοιπόν ότι η αγάπη του Θεού, που είναι “εκκεχυμένη εν ταις καρδίαις ημών διά Πνεύματος Αγίου” (5:5), πιστοποιείται “επειδή” ...
 
 
1ο: “Επειδή ο Χριστός, ότε ήμεθα έτι ασθενείς, απέθανε κατά τον ώρισμένον καιρόν υπέρ των ασεβών” (Ρωμαίους 5:6).
 
Το πρώτο χαρακτηριστικό που σημειώνει ο Λόγος του Θεού είναι ότι ήμασταν 'ασθενείς'. Αυτό σημαίνει ότι ήμασταν εντελώς αδύναμοι, ανίκανοι να κάνουμε οτιδήποτε για το Θεό, δεν μπορούσαμε να προσθέσουμε τίποτα στο έργο Του για τη λύτρωσή μας που απεγνωσμένα είχαμε ανάγκη. Το μόνο που μπορούσαμε να προσφέρουμε ήταν να... ‘λάβουμε’.
 
Επιπλέον, μη έχοντας συναίσθηση του ποιος είναι ο Θεός και του έργου της σωτηρίας που ήθελε να κάνει στη ζωή μας, αντιδρούσαμε με ασέβεια πολλές φορές ακόμα και στις πιο ευεργετικές Του ενέργειες (Πράξεις 3:13-15).
 
2ο: “...αλλ' ο Θεός δεικνύει την εαυτού αγάπην εις ημάς, διότι ενώ ημείς ήμεθα έτι αμαρτωλοί, ο Χριστός απέθανεν υπέρ ημών” (Ρωμαίους 5:8).
 
Το δεύτερο χαρακτηριστικό που σημειώνει ο Λόγος του Θεού είναι ότι ήμασταν ‘αμαρτωλοί’. Όταν μέσα στην υπερηφάνεια και την αλαζονεία μας ήμασταν επιτακτικοί και επικριτικοί απέναντι σε ‘ένα Θεό’ τον οποίο θεωρούσαμε κουραστικό, ενοχλητικό και περιττό ενώ μας πλησίαζε με χάρη, έλεος και θεραπεία, Εκείνος μας “το ανταπέδωσε” δίνοντας το μονογενή Του Γιο να πεθάνει για χάρη μας.
 
3ο: “Διότι εάν εχθροί όντες εφιλιώθημεν με τον Θεόν διά του θανάτου του Υιού αυτού...” (Ρωμαίους 5:10)
Ακόμη περισσότερο, δεν ήμασταν μόνο ασθενείς, ασεβείς και αμαρτωλοί, αλλά ήμασταν κυριολεκτικά "εχθροί" του Θεού. Για το ίδιο θέμα διαβάζουμε και σε άλλο σημείο στη Γραφή, “Και σας, οίτινες ήσθε ποτέ απηλλοτριωμένοι και εχθροί κατά την διάνοιαν με τα έργα τα πονηρά,” (Κολοσσαείς 1:21.)
 
Μια έστω και γρήγορη ματιά σε λίγα μόνο από τα "επειδή" της αγάπης του Θεού, αρκεί για να μας δώσει μια εικόνα του τι εννοεί ο Θεός όταν μιλάει για "αγάπη", και ποια είναι η αγάπη που καλείται και ο Χριστιανός να εξετάζει εαυτόν εάν υπάρχει μέσα του. Η αγάπη του Θεού φανερώθηκε σε εμάς όταν ακόμη ήμασταν ασθενείς, ασεβείς, αμαρτωλοί, και εχθροί Του.
 
Υπάρχουν πολλά ακόμη χαρακτηριστικά που μπορούμε να αναγνωρίσουμε ότι ήμασταν όταν μας αγάπησε ο Θεός, αλλά υπάρχει ένα χαρακτηριστικό που σίγουρα ΔΕΝ ήμασταν: “αξιαγάπητοι”. Γι’ αυτό, όποιος αγαπάει αυτόν που είναι "μη αξιαγάπητος", έχει μια ισχυρή ένδειξη ότι αγαπάει όπως ο Θεός, ΕΠΕΙΔΗ...
 
“Από τούτο έχουμε γνωρίσει την αγάπη, επειδή εκείνος την ψυχή του έβαλε για χάρη μας κι εμείς οφείλουμε να βάζουμε τις ψυχές μας για χάρη των αδελφών” (Α' Ιωάννου 3:16)· και, αν καταλάβαμε καλά, εννοεί και υπέρ των “μη αξιαγάπητων”...
 

 

Βρισκόμαστε γύρω στο 600 π.Χ , την εποχή όπου ο βασιλέας Ναβουχοδονόσωρ ο Β΄ βασίλευε στην Βαβυλώνα (605-562). Η πολιτιστική και αρχιτεκτονική ανάπτυξη κατέστησαν εκείνη την χρονική περίοδο των 43 περίπου ετών την πιο ακμαία της Νεοβαβυλωνιακής αυτοκρατορίας.
 
Η Βαβυλώνα στις ημέρες του Ναβουχοδονόσωρ του Β΄ οχυρώθηκε με το λεγόμενο Μηδικό Τείχος που επάνω σ’ αυτό βρίσκονταν οι περίφημοι Κρεμαστοί Κήποι, ένα από τα επτά θαύματα όπως αποκαλούνται του αρχαίου κόσμου. Ο Ηρόδοτος ο οποίος είδε την πόλη με τα ίδια του τα μάτια λέει:
 
“Το κέντρο της πόλεως, που έχει πλήθος τριώροφα και τετραώροφα κτήρια , διασχίζεται από ολόισιους δρόμους, άλλους παράλληλους με το ποτάμι κι άλλους κάθετους που τους διασταυρώνουν και καταλήγουν σε αυτό.” (Ηρόδοτος - I. [Κλειώ]180).
 
Η Βαβυλώνα είχε σχέδιο πόλης που θύμιζε την ρυμοτομία των Αμερικανικών μεγαλουπόλεων και ξεπερνούσε σε μεγαλοπρέπεια όλες τις πόλεις της αρχαίας Ανατολής, ήταν δε και μεγαλύτερη από τις Θήβες, τη Μέμφιδα ακόμη κι από αυτή την Νινευή.
 
Επιγραφή, μας πληροφορεί πως ήταν και θρησκευτική μητρόπολη με: “53 ναούς των μεγάλων θεών, 55 παρεκκλήσια του Μαρδούκ, 300 παρεκκλήσια για τις γήινες θεότητες, 600 για τις ουράνιες θεότητες, 180 βωμοί της θεάς Ιστάρ, 180 για τους Νεργάλ και Αδάδ και 12 άλλοι βωμοί για διάφορους θεούς.
 
” (Βέρνερ Κέλλερ – «Η Βίβλος ως ιστορία λαών και πολιτισμών» σελ.409). Η φήμη της Βαβυλώνας όμως σαν αμαρτωλής πόλης παρέμεινε ως την εποχή του Κυρίου Ιησού Χριστού και έτσι διαβάζουμε στην Αποκάλυψη: «…Βαβυλών η μεγάλη, η μήτηρ των πορνών και των βδελυγμάτων της γής.» ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ – ιζ: 5.
 
Εκείνη την εποχή λοιπόν κατελήφθη (ενώ είχε ήδη πολιορκηθεί ανεπιτυχώς από τον ίδιο τον Ναβουχοδονόσωρ τον Β΄ το 597 π.Χ) η Ιερουσαλήμ. Ηταν το 586 π.Χ περίπου. Ο νικητής βασιλιάς έφερε λάφυρα από την Ιερουσαλήμ στη Βαβυλώνα την πρωτεύουσά του , αντικείμενα (χρυσαφικά, τιμαλφή κα) αλλά και δούλους οι οποίοι θα ήταν χρήσιμοι στους Βαβυλώνιους και στο παλάτι.
 
Σε εκείνο λοιπόν το ατελείωτο πλήθος δούλων που ήλθαν από την Ιερουσαλήμ, βρίσκονταν και τέσσερα νεαρά παιδιά που τα ονόματά τους ταξίδεψαν από τα βάθη των αιώνων, σε εμάς που τα αναφέρουμε τώρα και που τα διαβάζουμε στο βιβλίο του Δανιήλ στο α΄ κεφάλαιο και στο 6ο εδάφιο: «…μεταξύ τούτων ήσαν εκ των υιών του Ιούδα, Δανιήλ , Ανανίας ,Μισαήλ και Αζαρίας…».
 
Θα ασχοληθούμε με το πορτρέτο του Δανιήλ σαν ένα έξοχο δείγμα ανθρώπου που αγάπησε τον Θεό και θυσίασε χωρίς φόβο και δισταγμό την ύπαρξή του στον αγαπημένο του Ένα και Μοναδικό Θεό, μέσα σε μια εποχή και σε ένα περιβάλλον που ήταν πλήρες πολυθεϊσμού (όπως προείπαμε) αλλά και αμαρτίας.
 
Τον συναντούμε στην αυλή του πανίσχυρου βασιλιά Ναβουχοδονόσωρ να μην έχει ενσωματωθεί με το αυλικό περιβάλλον που έσφυζε από απολαύσεις της σαρκός και των αισθήσεων.
 
Μαζί με τους άλλους τρείς συμπατριώτες του, τον Σεδράχ, τον Μισάχ και τον Αβδενεγώ (έτσι ονομάστηκαν από τους βαβυλώνιους ο Ανανίας, ο Μισαήλ και ο Αζαρίας), ο Δανιήλ αντιστάθηκε και γι’ αυτό διαβάζουμε: «Αλλ΄ ο Δανιήλ έβαλεν εν τη καρδία αυτού να μη μιανθή από των εδεσμάτων του βασιλέως , ουδέ από του οίνου τον οποίον εκείνος έπινε, δια τούτο παρεκάλεσε τον αρχιευνούχο να μη μιανθή.»
 
Δανιήλ α: 8. Ο Δανιήλ μας λέει η Αγία Γραφή, θεωρούσε μίασμα όλα όσα οι βασιλικές απολαύσεις του προσέφεραν και όλα όσα απλώνονταν μπροστά του. Ο Ι. Χρυσόστομος λέει: “Τα αισθητά αγαθά είναι επίκαιρα και πρόσκαιρα ενώ τα πνευματικά αποκτώνται δια της πίστεως και της ελπίδος.” (MPG 51,350).
 
Στην Α΄ επιστολή Ιωάννου διαβάζουμε: «Μη αγαπάτε τον κόσμο μηδέ τα εν τω κόσμω. Εάν τις αγαπά τον κόσμον, η αγάπη του Πατρός δεν είναι εν αυτώ, διότι παν το εν τω κόσμω, η επιθυμία της σαρκός, και η επιθυμία των οφθαλμών, και η αλαζονεία του βίου, δεν είναι εκ του Πατρός, αλλ’ είναι εκ του κόσμου. Και ο κόσμος παρέρχεται, και η επιθυμία αυτού, όστις όμως πράττει το θέλημα του Θεού, μένει εις τον αιώνα.» Α΄ Ιωάννου β:15-17.
 
Πολύ σοβαρό στοιχείο του χαρακτήρα του Δανιήλ όπως αποτυπώνεται στην Αγία Γραφή λοιπόν, είναι ότι η αγάπη του στον Θεό και η ακεραιότητά του δεν τον άφηναν να κάνει χρήση πραγμάτων και παροχών που ο Θεός δεν ήθελε, γιατί προέρχονταν από ένα αμαρτωλό και ειδωλολατρικό περιβάλλον που ο ίδιος ο Δανιήλ ήταν σε θέση να δει και να επιλέξει να μην ενσωματωθεί σ’ αυτό.
 
Όπως τότε έτσι και σήμερα ο Θεός μας καλεί σε φυγή–αποχή από τον κόσμο και το φρόνημα της σαρκός: «…δεν εξεύρετε ότι η φιλία του κόσμου είναι έχθρα του Θεού; όστις θελήση να είναι φίλος του κόσμου , εχθρός του Θεού καθίσταται.» Ιακώβου δ:4.
 
Είναι φανερό εκτός αυτών πως ο Δανιήλ ήταν ακέραιος σαν χαρακτήρας και αυτό αποκαλύπτεται στο 5ο κεφάλαιο και στο 17ο εδάφιο: «Τότε ο Δανιήλ απεκρίθη, και είπεν έμπροσθεν του βασιλέως, Τα δώρα σου ας είναι εν σοί, και δος είς άλλον τας αμοιβάς σου, εγώ δε, θέλω αναγνώσει την γραφήν είς τον βασιλέα, και θέλω φανερώσει την ερμηνείαν προς αυτόν.» Δανιήλ ε:17.
 
Δεν δέχεται δώρα γιατί γνωρίζει ότι αυτά προκαλούν δέσμευση, αλλά εξυπηρετεί με την σοφία και την αποκάλυψη που ο Θεός του δίνει, ουσιαστικά το έργο του Θεού και βέβαια δεν οικειοποιείται την δωρεά αυτή προς ίδιον όφελος.
 
Βλέπουμε στο θ’ κεφάλαιο τον Δανιήλ να δέεται και να εξομολογείται ενώπιον του Θεού σε πρώτο πληθυντικό πρόσωπο (ημαρτήσαμε, ηνομήσαμε, δεν υπηκούσαμε κα) για αμαρτήματα του λαού του, για τα οποία ο λαός ήταν ουσιαστικά ένοχος, σαν να πρόκειται και για δικά του αμαρτήματα, πενθών και νηστεύων ενώπιον του Θεού για τρείς ολόκληρες εβδομάδες.
 
Ο χαρακτήρας του Δανιήλ ήταν ευχαριστιακός και ευλογούσε τον Θεό όπως βλέπουμε στο Δανιήλ β:20 και για όλα αυτά ο Θεός του έδωσε πνεύμα έξοχο (στ: 3) και πολλές αποκαλύψεις. Ο αβάς Ισαάκ ο Σύρος λέει: «Αν ο άνθρωπος δεν γίνει πρώτα άξιος της αποκαλύψεως δεν μπορεί να την γνωρίσει. Κι αν δεν φτάσει στην καθαρότητα δεν μπορεί να είναι τα νοήματά του φωτεινά ώστε να θεωρεί τα κρυπτά.» (Ε.Π.Ε ΛΟΓΟΣ ΛΕ΄ 2).
 
Ας φανταστούμε τώρα ένα άνθρωπο να κρατάει την πίστη του στον Ένα και Μοναδικό Θεό, μέσα σε ένα απίστευτα σαρκικό και ειδωλολατρικό περιβάλλον όπου αξιωνόταν προσκύνησης ακόμη και ο βασιλιάς!! Είναι θαυμάσια η αποτύπωση του χαρακτήρα και της συμπεριφοράς του Δανιήλ στο ομώνυμο βιβλίο της Αγίας Γραφής.
 
Τώρα, ένα από τα πολλά διδάγματα που βγαίνουν από το πορτρέτο του Δανιήλ είναι πως κι εμείς για να ευαρεστήσουμε τον Θεό πρέπει να αποχωριστούμε από το κοσμικό φρόνημα όπως ο απ. Παύλος που ομολογεί: «…ο κόσμος εσταυρώθη ως προς εμέ, και εγώ ως προς τον κόσμον.΄΄ Γαλάτας ς:14
 
και ο απ. Ιάκωβος συστήνει ποια είναι η καθαρή και θεάρεστη θρησκεία: «…να επισκέπτηται τους ορφανούς και τας χήρας εν τη θλίψει αυτών, και να φυλάττη εαυτόν αμόλυντον από του κόσμου. Ιακώβου α:27.
 
Αυτό το χαρακτηριστικό του Δανιήλ το ότι δηλαδή φυλάχτηκε αμόλυντος από το αμαρτωλό περιβάλλον του, αλλά και όλα τα χαρίσματα του χαρακτήρα του, έκαναν τον ίδιο τον Θεό να τον αποκαλέσει «ανήρ σφόδρα αγαπητό» Δανιήλ ι:11
 
και ο ίδιος ο Θεός στο βιβλίο του Ιεζεκιήλ στο κεφάλαιο ιδ’ και από το 12ο ως το 20ο εδάφιο, παραδέχεται μόνον τρείς ανθρώπους στο πέρασμα του χρόνου σαν δίκαιους και θα λέγαμε πώς μόνον αυτοί οι τρείς (στην Παλαιά Διαθήκη) “εντυπωσίασαν” τον Θεό στο πέρασμα των αιώνων: ο Νώε, ο Δανιήλ και ο Ιώβ!! Τρείς άνθρωποι, τρείς διαφορετικές εποχές.
 
Κλείνοντας, ας αναφέρουμε ότι ο Δανιήλ αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση και για τους σημερινούς Χριστιανούς, για την αγάπη του στον ζωντανό Θεό, για την πίστη του, για την ευχαριστιακή και εξομολογητική του συμπεριφορά ενώπιον Εκείνου, για την δικαιοσύνη και ακεραιότητά του.
 
Η εποχή μας έχει ανάγκη από τέτοια παραδείγματα και πάντοτε πρέπει να μένουν ζωντανά στις καρδιές των Χριστιανών γιατί: «…έδωσαν τύπον είς το να μιμούμαστε αυτούς» Α΄Θεσσαλινικείς γ:9 και ο Δανιήλ είναι ένα άριστο παράδειγμα προς μίμηση, βγαλμένο μέσα από τον αιώνιο Λόγο του Θεού ο οποίος είναι ωφέλιμος και διαχρονικός για τους Χριστιανούς σε όλους τους αιώνες όλες τις εποχές.
 

 

Όποιος είναι ευσεβής και φιλόθεος, ας απολαύσει την ωραία τούτη και λαμπρή πανήγυρη. 
Όποιος είναι ευγνώμων υπηρέτης, ας εισέλθει χαρούμενος σ’ αυτό το δείπνο της χαράς του Κυρίου. 
Όποιος κοπίασε νηστεύοντας, ας χαρεί τώρα τον μισθό του. 
Όποιος εργάστηκε από την πρώτη ώρα, ας δεχθεί σήμερα την δίκαιη πληρωμή. 
Αν κάποιος ήλθε μετά την τρίτη ώρα, ας εορτάσει ευχαριστώντας. 
Αν μετά την έκτη ώρα έφθασε κάποιος, καθόλου ας μην αμφιβάλει, διότι σε τίποτε δε θα ζημιωθεί. 
Αν κάποιος καθυστέρησε και ήλθε στην ενάτη ώρα, ας προσέλθει χωρίς ενδοιασμό. 
Αν πάλι κάποιος έφτασε μόλις στις ένδεκα, ας μη φοβηθεί την αργοπορία. Διότι, ως φιλότιμος που είναι ο Δεσπότης, δέχεται τον τελευταίο όπως ακριβώς και τον πρώτο. 
Αναπαύει αυτόν που έφτασε την ενδεκάτη ώρα, όπως και αυτόν που εργάστηκε από την πρώτη. 
Και τον τελευταίο ελεεί και τον πρώτο βραβεύει. 
Και σε κείνον δίδει και σ’ αυτόν δείχνει τη χάρη του. 
Και τα έργα δέχεται και τη γνώμη ασπάζεται. 
Και την πράξη τιμά και την πρόθεση επαινεί. 
Εισέλθετε λοιπόν όλοι στο δείπνο της χαράς του Κυρίου μας· και πρώτοι και δεύτεροι απολαύσατε την αμοιβή σας. 
Πλούσιοι και φτωχοί, όλοι μαζί χορέψετε. 
Εγκρατείς και φυγόπονοι, την ημέρα τιμήστε. 
Όσοι νηστέψατε μα κι όσοι δε νηστέψατε ευφρανθείτε σήμερα. 
Το τραπέζι είναι γεμάτο, ευχαριστηθείτε όλοι. 
Το μοσχάρι είναι άφθονο, κανείς ας μη φύγει πεινασμένος. 
Όλοι απολαύσατε το συμπόσιο της πίστης. 
Όλοι απολαύσατε τον πλούτο της θεϊκής καλοσύνης και αγαθότητας. 
Κανείς να μη θρηνεί για φτώχεια, διότι φανερώθηκε η κοινή βασιλεία του Θεού. 
Κανείς να μην οδύρεται για τα σφάλματά του, αφού ανέτειλε συγγνώμη από τον τάφο του Χριστού. 
Κανείς να μη φοβάται το θάνατο, διότι από τα δεσμά του μας ελευθέρωσε του Σωτήρα ο θάνατος. 
Έσβησε το θάνατο, Αυτός που έγινε λεία του θανάτου. 
Λεηλάτησε τον άδη, Αυτός που κατέβηκε στον άδη. 
Πίκρανε αυτόν, του οποίου γεύτηκε την σάρκα. 
Αυτό ακριβώς προφητεύοντας ο Ησαΐας εκήρυξε: 
Ο άδης, λέει, πικράθηκε, όταν Σε συνάντησε στον κόσμο του. 
Πικράθηκε, διότι πραγματικά καταργήθηκε. 
Πικράθηκε, διότι όντως εμπαίχθηκε. 
Πικράθηκε, διότι στ’ αλήθεια νεκρώθηκε. 
Πικράθηκε, διότι καθαιρέθηκε. 
Πικράθηκε, διότι αλυσοδέθηκε και φυλακίστηκε. 
Έλαβε (ο άδης) ένα σώμα και του συνέβη να πέσει πάνω στο Θεό. 
Έλαβε (ο άδης) γη και συνάντησε ουρανό. 
Έλαβε (ο άδης) αυτό που έβλεπε και εξέπεσε απ’ αυτόν που δεν έβλεπε. 
Που είναι, θάνατε, το κεντρί σου; 
Που είναι, άδη, η έπαρσή σου; 
Αναστήθηκε ο Χριστός και συ κατανικήθηκες. 
Αναστήθηκε ο Χριστός και γκρεμίστηκαν οι δαίμονες. 
Αναστήθηκε ο Χριστός και χαίρονται οι άγγελοι. 
Αναστήθηκε ο Χριστός και κυβερνά η ζωή. 
Αναστήθηκε ο Χριστός και κανείς νεκρός πια σε μνήμα. 
Διότι με το να αναστηθεί από τους νεκρούς ο Χριστός, έγινεν η πρώτη συγκομιδή των καρπών της ανάστασης ανάμεσα στους κεκοιμημένους. 
Σ’ Αυτόν ανήκει η δόξα και δύναμη στους απέραντους αιώνες. Αμήν.
 

"Ο Θεός κατοικίζει εις οικογένειαν τους μεμονωμένους" (Ψαλμός 68:6)

 
Η μοναξιά ροκανίζει τη ζωή των ανθρώπων, όπως επιβεβαιώνουν δύο νέες αμερικανικές επιστημονικές έρευνες, που δείχνουν ότι όσοι ζουν μόνοι τους και αισθάνονται μοναξιά έχουν αυξημένες πιθανότητες να πεθάνουν από καρδιά ή από άλλη αιτία. (1)
 
 Η πρώτη μελέτη διαπίστωσε ότι όσοι άνθρωποι ζουν μόνοι τους είναι πιο πιθανό να πεθάνουν από καρδιαγγειακό πρόβλημα. H δεύτερη κατέληξε στο συμπέρασμα ότι τα άτομα άνω των 60 ετών κινδυνεύουν περισσότερο από μία γενικότερη κατάπτωση των λειτουργιών και ικανοτήτων τους ή και από θάνατο, όταν είναι μόνοι τους ή αισθάνονται έτσι. Και οι δύο έρευνες δημοσιεύθηκαν στο περιοδικό του Αμερικανικού Ιατρικού Συλλόγου «Archives of Internal Medicine».
 
Μία βασική αιτία για τις επιπτώσεις της μοναξιάς, κατά τους ερευνητές, είναι ότι επιφέρει κατάθλιψη σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό και αυτό σημαίνει ότι ο μοναχικός άνθρωπος σταδιακά παύει να ενδιαφέρεται για την κατάσταση της υγείας του.
 
Σύμφωνα με προηγούμενες επιδημιολογικές έρευνες, η μοναξιά και η απομόνωση από τις κοινωνικές σχέσεις επιδρά στην ορμονική λειτουργία και δημιουργεί συναισθηματικό στρες.
 
Οι τελευταίες αυτές μελέτες έρχονται να επιβεβαιώσουν προηγούμενες, σύμφωνα με τις οποίες η μοναξιά αυξάνει την πίεση του αίματος (2) αλλά και την πιθανότητα εμφάνισης επιθετικού καρκίνου (3).
 
Η μοναξιά είναι ένα θλιβερό συναίσθημα απομόνωσης από τους άλλους ανθρώπους, που συνοδεύεται συνήθως από ψυχική κούραση, πικρία ή ακόμη και απόγνωση. Μοναξιά μπορεί κάποιος να βιώσει ακόμη και όταν βρίσκεται μέσα στο πλήθος, στην παρέα του ή στην οικογένειά του, αν αισθάνεται ότι οι άλλοι τριγύρω δεν τον ακούνε, δεν τον κατανοούν ή δεν τον αγαπούν.
 
 Θαυμάζουμε πραγματικά το Λόγο του Θεού που εξαγγέλλει μέσα στο κήπο της Εδέμ ότι “Δεν είναι καλόν να ήναι ο άνθρωπος μόνος..” (Γένεσις 2:18). O Δαβίδ κράζει στον Κύριο : “Επίβλεψον επ’ εμέ και ελέησόν με, διότι μεμονωμένος και τεθλιμμένος είμαι”. (ψλμ 25:16).
 
Σήμερα στην Καινή Διαθήκη ο Κύριος μας προσθέτει μέσα στην εκκλησία Του. Διαβάζουμε στο βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων “Εκείνοι λοιπόν μετά χαράς δεχθέντες τον λόγον αυτού εβαπτίσθησαν, και προσετέθησαν εν εκείνη τη ημέρα έως τρεις χιλιάδες ψυχαί.
 
Και ενέμενον εν τη διδαχή των αποστόλων και εν τη κοινωνία και εν τη κλάσει του άρτου και εν ταις προσευχαίς.Κατέλαβε δε πάσαν ψυχήν φόβος, και πολλά τεράστια και σημεία εγίνοντο διά των αποστόλων.Και πάντες οι πιστεύοντες ήσαν ομού και είχον τα πάντα κοινά,και τα κτήματα και τα υπάρχοντα αυτών επώλουν και διεμοίραζον αυτά εις πάντας, καθ’ ην έκαστος είχε χρείαν.
 
Και καθ’ ημέραν εμμένοντες ομοθυμαδόν εν τω ιερώ και κόπτοντες τον άρτον κατ’ οίκους, μετελάμβανον την τροφήν εν αγαλλιάσει και απλότητι καρδίας,δοξολογούντες τον Θεόν και ευρίσκοντες χάριν ενώπιον όλου του λαού. Ο δε Κύριος προσέθετε καθ’ ημέραν εις την εκκλησίαν τους σωζομένους.” (Πράξεις 2: 41-47)
 
Στην πραγματική εκκλησία του Χριστού κανείς δεν πρέπει να αισθάνεται μοναξιά. Ένας λόγος παρηγοριάς, μία επίσκεψη, η κατά το δυνατόν κάλυψη των βασικών αναγκών των πτωχών αδελφών είναι τρόποι μέσα από τους οποίους η αγάπη του Θεού βρίσκει τρόπους να εκφραστεί προς δόξα Θεού.
 
Σε ένα κόσμο ζοφερό, το Ευαγγέλιο του Χριστού έχει τη μοναδική λύση. Είμαστε καλεσμένοι όλοι. Ας σπεύσουμε.. “εκείνο, το οποίον είδομεν και ηκούσαμεν, απαγγέλλομεν προς εσάς· διά να έχητε και σεις κοινωνίαν μεθ’ ημών· και η κοινωνία δε ημών είναι μετά του Πατρός και μετά του Υιού αυτού Ιησού Χριστού.Και ταύτα γράφομεν προς εσάς, διά να ήναι πλήρης η χαρά σας.”(Α Ιωάννου 1:3-4).
 
Πηγές:
 
(1) http://www.kathimerini.gr 19/06/2012
 
(2) HealthyLiving.gr 20/09/2010
 
(3) HealthyLiving.gr 04/10/2010
 
Εφ.Χριστιανισμός 9/12 - Στήλη "Χριστιανισμός και επιστήμη"
 

 

Στην παραβολή του Μεγάλου Δείπνου (Ματθαίος κβ’ 2-4) διαβάζουμε: «ομοιώθη η βασιλεία των ουρανών με άνθρωπον βασιλέα, όστις έκαμε γάμους εις τον υιόν αυτού, και απέστειλε τους δούλους αυτού να καλέσωσι τους προσκεκλημένους εις τους γάμους, και δεν ήθελον να έλθωσι.
 
Πάλιν απέστειλεν άλλους δούλους, λέγων, είπατε προς τους προσκεκλημένους, Ιδού, το γεύμα μου ητοίμασα… και πάντα είναι έτοιμα, έλθετε εις τους γάμους». Δεν σας ζητάω τίποτα, όλα είναι έτοιμα, λέει η πρόσκληση. Όχι, είναι η απάντηση.
 
Προβάλουν κάποιες δικαιολογίες, εδαφ. 5, ο ένας αγόρασε χωράφι, ο άλλος βόδια, ο τρίτος παντρεύτηκε, «έχε μας παρητημένους», Λουκάς ιδ’ 19. Τίποτα το αμαρτωλό από όλες αυτές τις προσπάθειες, όλα επιτρέπονται από τον Θεό και ευλογούνται, αλλά και τίποτα από όλα αυτά δεν θα έπρεπε να γίνει αιτία να απορρίψουν την πρόσκληση.
 
Υπάρχει μια μεγάλη παρεξήγηση στη πίστη των ανθρώπων με τον Ιησού Χριστό. Νομίζουν ότι εγκαταλείπουν τη ζωή και χάνουν την προσωπική τους ελευθερία. Όμως ο Χριστός δεν μας καλεί για αποτυχία αλλά για κέρδος. Φροντίζει κάθε φάση της ζωής μας. Μας αποκαλύπτει ότι τα πάθη μας είναι αυτά που κρατάνε την ψυχή μας δεμένη και δεν μπορεί μόνη της να ελευθερωθεί.
 
Δεν είναι άπιστοι αυτοί που αρνούνται την πρόσκληση, αλλά χλιαροί στην πίστη. Παραδέχονται την ανάγκη που έχει ο κάθε άνθρωπος για πνευματική τροφή, αλλά προσωπικά δεν τη δέχονται. Δεν έχουν καταλάβει ποιος είναι αυτός που τους καλεί και βιαστικοί από τις καθημερινές βιοτικές ανάγκες, δεν έχουν χρόνο για έρευνα και πίστη να γνωρίσουν τον οικοδεσπότη του δείπνου και με επιπολαιότητα και αδιαφορία απαντούν, ‘όχι, ποιος Θεός;’
 
Στον 21ο αιώνα που ζούμε ‘ποιός Θεός’ απαντούν. Όπως είπε κάποτε ό Φαραώ προς το Μωυσή και τον Ααρών, Έξοδος ε’ 2, «Τις είναι ο Κύριος, εις του οποίου την φωνήν θέλω υπακούσει;» όταν του είπαν «ούτω λέγει Κύριος ο Θεός του Ισραήλ».
 
Όμως ο οικοδεσπότης του δείπνου είναι «ο Βασιλεύς των βασιλέων και ο Κύριος των κυρίων», Αποκάλυψη ιθ’ 16. Επίσης ο Ησαΐας στο νγ’ 4-5, «αυτός ο Βασιλιάς τωόντι τας ασθενείας ημών εβάστασε, και τας θλίψεις ημών επεφορτίσθη… και δια των πληγών αυτού ημείς ιάθημεν».
 
«Εσφάγη ως αρνίον και ηγόρασεν ημάς εις τον Θεόν δια του αίματος αυτού εκ πάσης φυλής και γλώσσης και λαού και έθνους», Αποκ. ε’ 9. Ο Ιησούς του Ναυή απευθυνόμενος στον λαό Ισραήλ, ο οποίος δεν είχε ακόμα ξεκαθαρίσει ποιό Θεό θα λατρεύει και θα υπακούει, του λέει να πάρει μια ξεκάθαρη απόφαση.
 
«Εγώ όμως και ο οίκος μου θέλομεν λατρεύει τον Κύριον», Ιησούς του Ναυή κδ’ 15. Επίσης στο Α’ Βασιλέων ιη’ 21 διαβάζουμε ότι ο προφήτης Ηλίας ρωτάει τον λαό Ισραήλ «έως πότε θα χωλαίνετε μεταξύ δύο φρονημάτων; Εάν ο Κύριος είναι Θεός, ακολουθείτε Αυτόν, αλλ’ εάν ο Βάαλ , ακολουθείτε τούτον».
 
Η περικοπή αυτή μας θυμίζει αυτό που λέει ο Κύριος στον Ματθαίο ς’ 24: «Ουδείς δύναται δύο κυρίους να δουλεύη… Δεν δύνασθε να δουλεύητε Θεόν και Μαμμωνά», πάρτε μια συνειδητή και οριστική απόφαση.
 
Η παραβολή που διαβάσαμε συμβολίζει την ουράνια γιορτή του γάμου του αρνίου με την νύμφη ‘εκκλησία’, Αποκαλ. ιθ’ 7-9, και αποτελεί γεγονός μεγάλης σπουδαιότητας και σημασίας. Στον γάμο έχουμε μια επίσημη σύνδεση της νύμφης με τον Νυμφίο και θα είναι έκτοτε οριστική και αιώνια. Σαν γυναίκα Του πλέον η εκκλησία μοιράζεται τα πάντα, πλούτη και δόξα του Νυμφίου.
 
Στη μεγάλη χαρά που ακολουθεί το δείπνο του γάμου, αναφέρεται ένας μακαρισμός που πρέπει να προσέξουμε, εδάφιο 9 «μακάριοι οι κεκλημένοι εις το δείπνον του γάμου του Αρνίου». Σ’ αυτόν το μακαρισμό είναι όλοι οι λυτρωμένοι του Ιησού Χριστού και αποτελούν την νύμφη. Ο Θεός τους είχε στείλει πρόσκληση με πολλούς τρόπους και εκείνοι την δέχτηκαν και με μετάνοια και πίστη έβαλαν το Χριστό στην καρδιά τους και Κύριο στη ζωή τους
 
Διαβάζοντας τα παραπάνω έρχεται στο νου μας το εδάφιο 3 στους Εβραίους β’: «πώς ημείς θέλομεν εκφύγει, εάν αμελήσωμεν τόσον μεγάλην σωτηρίαν;» Δεν είναι λοιπόν δυνατόν να αδιαφορήσουμε για μια τόσο τιμητική και θαυμάσια πρόσκληση, και όχι μόνο αλλά με ζήλο πρέπει να ενδιαφερθούμε για το ένδυμα ώστε να είναι ανάλογο του γάμου του Υιού του Βασιλέα με την νύμφη, Ματθαίος κβ’ 11-12.
 
Είναι πραγματικά συγκλονιστικό και άξιο θαυμασμού το γεγονός, ότι ο αιώνιος Θεός, ο Ποιητής των άκρων της γης, ο Ύψιστος και ο Υπέρτατος, έχει τόσο μεγάλο ενδιαφέρον για τον αμαρτωλό άνθρωπο. 
 
Στρέφει το βλέμμα Του επάνω σ’ αυτόν, τον παρακολουθεί και τον περιμένει υπομονετικά, ίσως και μια ολόκληρη ζωή, μέχρι να έλθει η ώρα που ο άνθρωπος θα εκζητήσει μόνος του τον Θεό. « Ιδού ίσταμαι εις την θύραν και κρούω εάν τις ακούσει της φωνής μου και ανοίξει την θύραν, θέλω εισέλθει προς αυτόν, και θέλω δειπνήσει μετ’ αυτού και αυτός μετ’ εμού». (Αποκ γ:20) 
 
Δεν χωράει στο νου, όμως είναι πραγματικότητα. Ο Θεός, έρχεται στην καρδιά του ανθρώπου, εφ’ όσον του το επιτρέψει, και έτσι αρχίζει η ευεργεσία. 
 
Ξεκινάει ανάμεσα στο Θεό και στον άνθρωπο μια σχέση αληθινής αγάπης, ελευθερίας και εμπιστοσύνης, με τελικό αποτέλεσμα, πέρα από μια ευλογημένη επίγεια ζωή, την απόλαυση της αιωνιότητας. Μοναδική προϋπόθεση γι’ αυτή την ευλογημένη σχέση, είναι να αγαπήσει και ο άνθρωπος τον ευεργέτη του με όλη του την καρδιά και να τον ακολουθήσει μέχρι τέλους.
 
Γιατί, ο Θεός έκανε το δικό του μέρος «διότι τόσον αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωκεν τον Υιόν Αυτού τον μονογενή, δια να μη απωλεσθή πάς ο πιστεύων εις Αυτόν, αλλά να έχει ζωήν αιώνιον». (Ιωάν. γ:16) 
 
Αυτή είναι η θεϊκή, αληθινή και ανιδιοτελής αγάπη που έφθασε στη θυσία και ενεργεί πάντοτε για το συμφέρον του ανθρώπου. 
 
Αυτός λοιπόν ο Θεός, ο οποίος «τον ίδιον εαυτού υιόν δεν εφείσθη, αλλά παρέδωκεν αυτόν υπέρ πάντων ημών, πως και μετ’ αυτού δεν θέλει χαρίσει εις ημάς τα πάντα;» (Ρωμ. η:32) 
 
Είναι στ’ αλήθεια φοβερό, ο μικρός και φτωχός άνθρωπος, να συγκεντρώνει επάνω του όλη την φροντίδα και να αποτελεί το επίκεντρο του ενδιαφέροντος του Θεού. Να του μιλά, να τον κατευθύνει, να τον διαφυλάττει από κινδύνους, να τον ελευθερώνει από τις παγίδες του εχθρού, να τον θεραπεύει, να τον διαπαιδαγωγεί και να είναι ο υπερασπιστής της ζωής του.
 
Δικαίως ο ψαλμωδός απορεί και λέει «Όταν θεωρώ τους ουρανούς Σου, το έργον των δακτύλων σου, την σελήνην και τους αστέρας ...τί είναι ο άνθρωπος ώστε να ενθυμείσαι αυτόν και ο υιός του ανθρώπου ώστε να επισκέπτεσαι αυτόν;» (Ψαλμ. η:3,4) 
 
Και είναι ακόμη πιο φοβερό, πολλές φορές, ο αδύναμος άνθρωπος, ο ολιγώτερον από το μηδέν και την ματαιότητα, να καταφρονεί τον δημιουργό Του, να αποστρέφει την ακοή του, να αδιαφορεί στο κάλεσμα για την δωρεάν σωτηρία και να βαδίζει πεισματωδώς στην οδό του. Να πασχίζει ο Θεός να τον ευεργετήσει, για να μην απολεσθεί αιωνίως και αυτός να απειθεί και να αδικεί την ψυχή του. «Ο άνθρωπος ο εν τιμή και μη εννοών, ωμοιώθη με τα κτήνη τα φθειρόμενα.» (Ψαλμ. μθ:20) 
 
Είναι να αναρωτιέται κανείς, αλήθεια, τι άλλο θα μπορούσε να κάνει ο Θεός, πέρα από την θυσία του Υιού Του, για να συγκινήσει τον αμαρτωλό και ξεπεσμένο άνθρωπο, να συντρίψει την σκληρή του καρδιά και να τον ελκύσει κοντά Του; 
Όσοι εννόησαν την θυσία, γεύθηκαν την αγάπη Του και του έδωσαν τόπο στην καρδιά τους, αισθάνονται αληθινά μακάριοι και ευεργετημένοι. 
 
Δάκρυα αγάπης, χαράς και ευγνωμοσύνης τρέχουν καθημερινά από τα μάτια τους, γιατί ο Θεός τους έκανε κληρονόμους Του και συγκληρονόμους του Ιησού Χριστού αλλά και άξιους των αγίων εν τω φωτί. 
 
Διότι είναι η μέγιστη τιμή να σε ονομάζει ο Θεός παιδί Του, να έχει γραφθεί το όνομά σου στο βιβλίο της ζωής το εν τοις ουρανοίς, να έχεις αληθινή ελπίδα στην καρδιά σου και να περιμένεις τον Κύριο της δόξης να σε αρπάξει εν νεφέλαις, για να κληρονομήσεις μαζί με όλους τους αγίους την ετοιμασμένη βασιλεία από καταβολής κόσμου. 
 
Kαι όσο, συναισθάνεται ο καθένας μας την αναξιότητά του, την ταπεινή του καταγωγή και ότι «κατά χάριν είναι σεσωσμένος, δια της πίστεως», τόσο περισσότερη ευγνωμοσύνη πηγάζει από την καρδιά του για τον δημιουργό, τον αγαπημένο Κύριο, που μας αγάπησε με αγάπη αιώνια. 
 
Οφείλουμε λοιπόν αγαπητοί, όσοι λάβαμε την ευεργεσία του Θεού και γίναμε κοινωνοί των θείων μυστηρίων, να στεκόμαστε ταπεινά μπροστά στο Σωτήρα μας και να τον ευχαριστούμε διαρκώς μέσα από την καρδιά μας για την χάρη του και την μεγάλη τιμή που μας έκανε. Τα χείλη μας να του προφέρουν καθημερινά λόγια αινέσεως και δοξολογίας και δάκρυα ευγνωμοσύνης να τρέχουν πάντοτε στα πόδια Του. 
 
Και πάνω απ’ όλα, η ζωή μας να είναι καθαρή και άγια, γιατί έτσι δοξάζεται πραγματικά ο Θεός. 
 
Σελίδα 4 από 24

Χριστιανικό Ραδιόφωνο

You must have the Adobe Flash Player installed to view this player.

translate

Greek Albanian English Romanian

Ημέρες Συναθροίσεων

Κυριακή
     Προσευχή:10-11πμ
     Κήρυγμα ευαγγελίου:11-12πμ
Δευτέρα
     Προσευχή:7-8μμ
     Μάθημα  :8-9μμ
Τετάρτη
     Προσευχή:7-8μμ
     Κήρυγμα ευαγγελίου:8-9μμ
         Είσοδος Ελεύθερη
 

 

Προσευχή

 

"Κύριε, να τα χέρια μου. Ας μην αγγίξουν ποτέ κάτι που θα Σε ντρόπιαζε.
 
Να τα πόδια μου. Τα αφιερώνω σ' Εσένα. Ας μην πάνε ποτέ εκεί όπου Εσύ δεν θα πήγαινες.
 
 Κύριε, να τα μάτια μου. Ας μην κοιτάξουν ποτέ σε κάτι που θα λυπούσε το 'Αγιο Σου Πνεύμα.
 
 Τα αυτιά μου ας μην ακροαστούν ποτέ κάτι που θα ντρόπιαζε το Όνομά Σου.
 
Το στόμα μου ας μην ανοίξει ποτέ για να πει μια λέξη που δεν θα ήθελα ν' ακούσεις.
 
 Ο νους μου ας μην κρατήσει ποτέ ούτε μια σκέψη ή φαντασία που θα μείωνε την αίσθηση της παρουσίας Σου."
 
"Κύριε, κάνε με έναν άνθρωπο κατά την καρδιά Σου".

Συνδεμένοι Επισκέπτες

Έχουμε 16 επισκέπτες συνδεδεμένους
mod_vvisit_counterΣήμερα189
mod_vvisit_counterΕχθές539
mod_vvisit_counterΑυτή την εβδομάδα728
mod_vvisit_counterΠροηγούμενη εβδομάδα3964
mod_vvisit_counterΑυτό τον μήνα11183
mod_vvisit_counterΠροηγούμενος μήνας11034
mod_vvisit_counterΣυνολικές επισκέψεις879395

Μην ξεχνάς πως...

Η πίστη είναι το μέσον που μεταβάλλει

το όραμα σε πραγματικότητα,

την αποκάλυψη σε γεγονός,

την εμπιστοσύνη σε εκπλήρωση,

την επιθυμία σε πείρα

και το αόρατο σε ορατό.