• Εγγραφή

Home

 

Όλοι οι λαοί κάποιον περιμένουν για να τους σώσει και να τους φέρει μια νέα τάξη πραγμάτων και μία απελευθέρωση από τα βάσανα, τις θλίψεις και το θάνατο. Εμείς οι Χριστιανοί, περιμένουμε τον Ιησού Χριστό. “Πάλι ερχόμενον μετά δόξης κρίναι ζώντας και νεκρούς, του οποίου η βασιλεία δεν θα έχει τέλος.”

 
  Ο ίδιος ο Ιησούς Χριστός ρητά και κατηγορηματικά μας υποσχέθηκε. «Υπάγω να σας ετοιμάσω τόπον. Και αφού υπάγω και σας ετοιμάσω τόπον, πάλιν έρχομαι, και θέλω σας παραλάβει προς εμαυτόν, δια να ήσθε και σεις όπου είμαι εγώ.» Ιωάν. ιδ:2-3.
 
Όλοι οι αναγεννημένοι Χριστιανοί έχουν αυτή τη μακάρια ελπίδα της δευτέρας παρουσίας του Ιησού Χριστού, ο οποίος θα έρθει ένδοξος και θα σώσει τη γη από την καταστροφή που την οδηγούν οι δυνάμεις του σκότους και να αποκαταστήσει τη δικαιοσύνη η οποία έχει κυριολεκτικά διαφθαρεί.
 
Περιττό να πούμε για την ανισότητα που υπάρχει στη γη και μπροστά στα μάτια μας. Όποιος έχει μέσον διορίζεται, όποιος δεν έχει περιμένει. Τις πρώτες θέσεις τις παίρνουν αυτοί που έχουν δικό τους στα πόστα, ενώ οι άλλοι δε μπορούν ούτε να προσεγγίσουν. Ποιος θα μπορούσε να τους ελέγξει ή να τους σταματήσει; Κανείς.
 
 Ο Χίτλερ ονειρεύτηκε να κάνει ένα κράτος που επί 1000 χρόνια θα βασιλεύσει ειρήνη. Ορκίσθηκε ότι τρεις φυλές θα τις εξαφανίσει από προσώπου της γης. Τους Εβραίους, τους Τσιγγάνους και τους Σλάβους.
 
Παρ’ όλο που έφτιαξε αρκετά εργοστάσια θανάτου με τις αίθουσες των αερίων και με τους φούρνους, δεν πρόλαβε να σκοτώσει όλους αυτούς που ήθελε. Από τους τσιγγάνους εξόντωσε πολλούς, από τους Εβραίους έξι εκατομμύρια και από τους Σλάβους όσους μπόρεσε.
 
Το Θεό δεν Τον λογάριασε καθόλου. Πίστεψε ότι αυτός θα είναι ο υπέρτατος άρχων και θα κυβερνήσει όλη την ανθρωπότητα. Οι Ναζί έτρωγαν κι έπιναν και τους άλλους λαούς τους οδηγούσαν στην πείνα και στο θάνατο. Ήθελαν, όπως έλεγαν, να καθαρίσουν τον κόσμο από τα κατώτερα στοιχεία και να βάλουν μία νέα τάξη στον κόσμο.
 
Βεβαίως ο Θεός δε σκέφτηκε να εξοντώσει κανέναν. Αντιθέτως μπορώ να πω ότι τους αγαπάει αυτούς τους λαούς πιο πολύ. Οι Εβραίοι στην παλαιά εποχή ήταν ο εκλεκτός λαός του Θεού από τον οποίο βγήκε ο Μεσσίας του κόσμου, ο Ιησούς Χριστός. Οι τσιγγάνοι, πολύ πτωχός, νομαδικός λαός, είναι αγαπητός στο Θεό και οι Σλάβοι, πολυάριθμοι και χρήσιμοι στο Θεό και πολλοί εξ αυτών έχουν γίνει κήρυκες του Ευαγγελίου. Του Θεού πλάσματα είναι όλοι και όλους τους αγαπάει ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός και πέθανε επάνω στο σταυρό για τη σωτηρία τους.
 
 Ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη γράφει για τους σωσμένους του Χριστού: «Μετά ταύτα είδον, και ιδού όχλος πολύς, τον οποίον ουδείς ηδύνατο να αριθμήση, εκ παντός έθνους και φυλών και λαών και γλωσσών, οίτινες ίσταντο ενώπιον του θρόνου και ενώπιον του Αρνίου, ενδεδυμένοι στολάς λευκάς, έχοντες φοίνικας εν ταις χερσίν αυτών’ και κράζοντες μετά φωνής μεγάλης, έλεγον, η σωτηρία είναι του Θεού ημών του καθημένου επί του θρόνου,και του Αρνίου.» Αποκαλ. ζ:9,10.
 
Όταν ο Ιωάννης ρώτησε ποιοι είναι αυτοί, πήρε την απάντηση: «Ούτοι είναι οι ερχόμενοι εκ της θλίψεως της μεγάλης και έπλυναν τας στολάς αυτών, και ελεύκαναν αυτάς εν τω αίματι του Αρνίου.» Αποκ. ζ:14.
 
Όλος αυτός ο αναρίθμητος λαός δεν είναι μόνο Έλληνες ή Εβραίοι, αλλά εκ παντός έθνους και φυλών και λαών και γλωσσών. Ποιος είσαι εσύ άνθρωπε που μισείς τους Εβραίους ή τους Έλληνες ή τους τσιγγάνους ή τους Σλάβους ή οποιοδήποτε πλάσμα του Θεού; Δεν ήξερε ο Θεός τι έκανε; Εσύ, το χώμα, θα Τον διορθώσεις;  
 
 Οι άνθρωποι αγωνιζόμαστε να ζήσουμε όσο μπορούμε πιο πολύ κι όμως θα πεθάνουμε. Ο χρόνος τρέχει με πολύ μεγάλη ταχύτητα. Όταν ήμασταν παιδιά παρακαλούσαμε να μεγαλώσουμε γρήγορα. Τώρα όμως που μεγαλώσαμε, τα περασμένα χρόνια τα θεωρούμε λίγα.
 
Τα χρόνια περνάνε, ο Κύριος έρχεται. Η στιγμή αυτή θα έλθει όταν εν ριπή οφθαλμού θα μεταμορφωθούμε και θα λάβουμε ο καθένας ότι έπραξε, είτε καλό είτε κακό.
 
Ας ετοιμασθούμε να Τον συναντήσουμε όπως ο Συμεών ήταν έτοιμος και συνάντησε το Μεσσία, το Σωτήρα του κόσμου, συμβουλευόμενος το λόγο του Θεού και το Πνεύμα το Άγιο. Ο λόγος του Θεού, είναι ο πρώτος που μας κατατοπίζει.
 
«Θέλει εγερθή έθνος επί έθνος, και βασιλεία επί βασιλείαν και θέλουσι γείνει πείναι και λοιμοί, και σεισμοί κατά τόπους… και θέλει κηρυχθή τούτο το ευαγγέλιον της βασιλείας εν όλη τη οικουμένη… και τότε θέλει ελθεί το τέλος.» Ματθ. ιδ: 7,14. Γίνονται πολλά κακά στον πλανήτη μας και το μόνο καλό είναι ότι κηρύττεται το Ευαγγέλιο του Ιησού Χριστού σε όλα τα πέρατα της γης.
 
Χιλιάδες άνθρωποι ακούνε κάθε μέρα το Ευαγγέλιο του Χριστού και πάρα πολλοί πιστεύουν και ακολουθούν, περιμένοντας τη λύτρωση από τον ερχόμενο Ιησού Χριστό, αφού από τους ανθρώπους έχουν χάσει κάθε ελπίδα για μια καλύτερη ζωή. 
 
 Στη γη που ζούμε δεν υπάρχει τίποτα καλό. Σεισμοί, αλληλοσφαγές, πόλεμοι, πείνες και πολλά κακά τα οποία μας βρίσκουν κάθε χρόνο και μας απογοητεύουν πραγματικά. Πολλοί επιθύμησαν να γίνουν κοσμοκράτορες, αλλά όλοι κατέστρεψαν όλους και καταστράφηκαν και οι ίδιοι.
 
Ο Χίτλερ είχε πολλές πιθανότητες, αλλά διάφορες συγκυρίες παρά Κυρίου τον έκαναν να καταστραφεί ολοσχερώς και οι στόχοι του και ο ίδιος. Το τέλος του ήταν φρικτό, αυτοκτόνησε και μαζί μ’ αυτόν όσοι είχαν δεθεί στενά μαζί του και πίστεψαν στη θεωρία των Ναζί.
 
Έξι εκατομμύρια Εβραίοι ρίχτηκαν στα κρεματόρια κι έγιναν στάχτη. Τώρα ο υπόλοιπος Ισραήλ προσπαθεί να βρει παράθυρο για να γίνει μέγας και κοσμοκράτορας. Δυστυχώς όμως παράθυρα δεν υπάρχουν και γι’ αυτό περιμένει το Μεσσία. Ο Μεσσίας όμως ήλθε.
 
Τους άφησε την Διαθήκη Του, που είναι το Ευαγγέλιο και τους υποσχέθηκε ότι θα έλθει πάλι, όχι όμως μόνο για τον Ισραήλ, αλλά για όλο τον κόσμο. Θα κάνει ένα έθνος παντοδύναμο, όχι όμως αποτελούμενο μόνο από Εβραίους, αλλά από παν έθνος, φυλή και γλώσσα.
 
Δεν θα χρειαστούν όπλα ούτε βόμβες. Ο Ιησούς Χριστός θα τους ποιμάνει όλους «εν ράβδω σιδηρά» και θα δώσει ειρήνη και χαρά και δικαιοσύνη σε όλο τον κόσμο. Τότε είναι που ο λύκος θα συγκατοικεί με το αρνί, το μικρό παιδί θα παίζει βάζοντας το χέρι του στη τρύπα της οχιάς.
 
Αυτή θα είναι η βασιλεία του Χριστού στην οποία θα λάβουν μέρος όλοι οι πιστοί που ακολούθησαν τον Ιησού Χριστό, σύμφωνα με τη διδασκαλία του Ευαγγελίου. Την αγάπη για όλους. Όποιος μισεί τους άλλους, θα εκβληθεί έξω απ’ αυτήν τη Βασιλεία. Δεν θα μπει ουδέν το μιαίνον, διότι εκεί θα βασιλεύει μόνο η αγάπη του Ιησού Χριστού για όλους τους ανθρώπους και η δικαιοσύνη του Θεού.
 
Υπάρχει Θεός. Εσύ ποιόν περιμένεις; Μήπως πλανάσαι; Ο αληθινός Σωτήρας και Μεσσίας είναι ο Ιησούς Χριστός, ο οποίος θα έλθει με δύναμη υπέρτατη και θα βάλει τάξη και δικαιοσύνη, «διότι η βασιλεία του Θεού δεν είναι βρώσις και πόσις αλλά δικαιοσύνη και ειρήνη και χαρά εν Πνεύματι Αγίω.» Ρωμαίους ιδ: 17.
 
 Τον περιμένουμε να έλθει γρήγορα και να βάλει όλους αυτούς που παριστάνουν τους προστάτες των πτωχών, στη θέση τους.
 

“Πρόσεχε εις σεαυτόν και εις την διδασκαλίαν, επίμενε εις αυτά· διότι τούτο πράττων και σεαυτόν θέλεις σώσει και τους ακούοντάς σε.” (Α’ Τιμόθεον 4:16).

 
Όπως είδαμε και στο προηγούμενο αφιέρωμά μας ο σύγχρονος άνθρωπος μαστίζεται από τη σχετικότητα σε όλες της τις μορφές, η οποία μάλιστα διδάσκεται και σαν ανώτερη αρετή.
 
Παρά το γεγονός ότι η άρνηση της απόλυτης αλήθειας είναι καθεαυτή παράλογη, εν τούτοις η θεωρία ότι «όλα είναι σχετικά» έχει γίνει το σλόγκαν της γενιάς που ζούμε.
 
Έχουμε εισέλθει στη μεταμοντέρνα λεγόμενη κοινωνία που θεωρεί ότι όλες οι αξίες, τα πιστεύω, οι τρόποι ζωής και η αλήθεια ισχύουν το ίδιο.
 
Σαν αποτέλεσμα εκείνοι που πιστεύουν στα απόλυτα κριτήρια για το σωστό και το λάθος και στην ύπαρξη της απόλυτης αλήθειας, γίνονται αντικείμενα χλευασμού και καταδίκης.
 
Είναι όμως λογικό να δεχόμαστε ότι δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια;
 
Κατ’ αρχάς, όπως ήδη είδαμε, υπάρχει το πρόβλημα της αντίθεσης στη θέση ότι δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια. Αυτοί που πιστεύουν ότι δεν υπάρχουν απολυτότητες οι ίδιοι πιστεύουν σε μια απολυτότητα. Είναι απόλυτα σίγουροι ότι δεν υπάρχει τίποτε απόλυτο. Αυτού του είδους η φιλοσοφία αντιφάσκει και αυτοδιαψεύδεται.
 
Το δεύτερο πρόβλημα είναι ότι ο άνθρωπος έχει περιορισμένη γνώση. Σαν ανθρώπινα όντα με περιορισμένο μυαλό δεν μπορούμε να κάνουμε απόλυτα αρνητικές δηλώσεις. Όταν κάποιος ισχυρισθεί ότι «δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια ή δεν υπάρχει Θεός», γιατί αυτό ουσιαστικά λένε, θα πρέπει να κατέχει όλη τη γνώση, γεγονός που βέβαια δεν ισχύει.
 
Το τρίτο πρόβλημα είναι ότι η σχετικότητα σε όλα οδηγεί σε ένα χαοτικό και καταστροφικό τρόπο ζωής. Ας σκεφθούμε μόνο για μία στιγμή τι θα συνέβαινε, αν δεν υπήρχε απόλυτη αλήθεια και ο καθένας έθετε τους δικούς του κανόνες για να ζει και να κάνει ότι νομίζει ότι είναι σωστό.
 
Θα μπορούσε να αποφασίσει ότι το να σκοτώνεις είναι τόσο σωστό όσο το να μη σκοτώνεις, το να κλέβεις είναι τόσο σωστό όσο το να μη κλέβεις. Η κυβέρνηση δεν θα μπορούσε να επιβάλλει κανόνες στην κοινωνία. Θα οδηγούμασταν σε ολοκληρωτικό χάος. Ένας κόσμος χωρίς απολυτότητες θα ήταν ο πιο τρομακτικός κόσμος που θα μπορούσαμε να φανταστούμε.
 
Το ερώτημα που μένει να απαντηθεί είναι γιατί αυτοί που ισχυρίζονται ότι δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια-Θεός είναι τόσο αδιάλλακτοι με αυτούς που πιστεύουν στην απόλυτη αλήθεια; Γιατί οι άνθρωποι είναι τόσο πρόθυμοι να αγκαλιάσουν ένα σύστημα που είναι τόσο παράλογο και απειλεί να καταστρέψει τη δομή της κοινωνίας;
 
Ο απλός λόγος είναι ότι οι άνθρωποι δεν θέλουν να είναι υπόλογοι για τις πράξεις τους. Αν υπάρχει απόλυτη αλήθεια τότε υπάρχουν και απόλυτα κριτήρια για το σωστό και το λάθος. Το πιο σημαντικό είναι ότι αφού αυτά αναφέρονται όχι μόνο στην κυβέρνηση του σύμπαντος αλλά απευθύνονται και στον άνθρωπο-πρόσωπο θα πρέπει να έχουν θεσμοθετηθεί από ένα υπέρτατο Πρόσωπο έναντι του Οποίου είμαστε υπόλογοι.
 
Ευτυχώς όμως υπάρχει ο Δημιουργός και έχει αποκαλύψει όχι μόνο την αλήθειά Του αλλά και την αγάπη Του και τον εαυτό Του στον άνθρωπο δια του Λόγου Του της Αγίας Γραφής.
 
Αν θέλουμε να γνωρίσουμε την απόλυτη αλήθεια χρειάζεται να έχουμε προσωπική σχέση με Αυτόν που διακήρυξε ότι είναι η απόλυτη αλήθεια: “Λέγει προς αυτόν ο Ιησούς· Εγώ είμαι η οδός και η αλήθεια και η ζωή· ουδείς έρχεται προς τον Πατέρα, ειμή δι' εμού.” (Ιωάννης 14:6).
 
Ας Τον επικαλεσθούμε να μας φωτίσει, όσο είναι ακόμη καιρός.
 
από την στήλη Χριστιανισμός & Επιστήμη (Εφημ. Χριστιανισμός)
 

«Τα μεν οπίσω λησμονών, εις δε τα έμπροσθεν επεκτεινόμενος, τρέχω…»

 
 Φιλιππησίους γ’:13
 
Ο χρόνος προχωράει δυστυχώς μόνο προς μία κατεύθυνση. Μπροστά. Και εμείς αναγκαστικά τον ακολουθούμε.
 
Αν ρωτήσουμε τους περισσότερους ανθρώπους ποιο  είναι το τέλος αυτού του μονόδρομου που όλοι μαζί πορευόμαστε, θα ακούσουμε απογοητευτικές απαντήσεις γεμάτες φόβο. Οι περισσότεροι προσπαθούν να μην σκέπτονται αυτά που έρχονται, γιατί για αυτούς το τέλος του δρόμου είναι ο θάνατος. Αλλά και την πορεία δεν μπορούν να τη φανταστούν και πολύ καλύτερη.
 
«Οι άνθρωποι θέλουσιν αποψυχεί εκ του φόβου και προσδοκίας των επερχομένων δεινών…» Λουκάς κα’:26. Λογικό είναι όταν έχεις σκοτάδι να τα θεωρείς όλα μάταια, ακόμα και την ίδια τη ζωή. Γι αυτό σαν σε καταφύγιο στρέφονται στα περασμένα, στις λιγοστές, όμορφες αναμνήσεις, που όμως δεν είναι παρά ένα ανεπίστρεπτο παρελθόν. Έτσι δεν κάνουν τίποτα άλλο παρά να πορεύονται με την πλάτη γυρισμένη στην πραγματικότητα, που αναπόφευκτα θα τους προλάβει.
 
Όμως η Καλή Αγγελία του Λόγου του Θεού μας αποκαλύπτει την αλήθεια.
 
Μας αποκαλύπτει ότι το τέλος του δρόμου αυτής της ζωής, για τα παιδιά του Θεού, για τους πιστεύοντας εις Αυτόν, είναι η αιώνια ζωή, μία ατελεύτητη ζωή στην παρουσία του Θεού. Εκεί που Αυτός «θα σκηνώσει μετά των ανθρώπων» και θα «εξαλείψει παν δάκρυον από των οφθαλμών αυτών, και ο θάνατος δεν θέλει υπάρχει πλέον, ούτε πένθος ούτε κραυγή ούτε πόνος δεν θέλουσιν υπάρχει πλέον· διότι τα πρώτα παρήλθον». Αποκάλυψις κα’:3-4
 
Ο απ. Παύλος μας φανερώνει δια του Αγίου Πνεύματος ότι στο τέλος του δρόμου του Χριστιανού υπάρχει ένα αμάραντο στεφάνι, ένα βραβείο, «το βραβείο της άνω κλήσεως του Θεού εν Χριστώ Ιησού» (Φιλιπ. γ’:14), για το οποίο αξίζει να ξεχάσουμε όλα τα περασμένα, όχι μόνο τα άσχημα –αδικίες, θλίψεις, απογοητεύσεις, χασούρες, αντιπαραθέσεις-
 
αλλά και όλα όσα για εμάς ίσως ήταν κέρδος –η όποια καρποφορία, δικαίωση, αύξηση υλική ή πνευματική, εκβάσεις και ότι άλλο μας δώρισε η χάρη του Θεού το χρόνο που πέρασε- γιατί όλα αυτά δεν πρόκειται να μας ωφελήσουν αν δεν συνεχίσουμε το δρόμο μας προς τα εμπρός «περπατώντας εν φρονήσει… εξαγοραζόμενοι τον καιρόν», (Κολοσσαείς δ’:5),
 
«προσμένοντες και σπεύδοντες εις την παρουσίαν της ημέρας του Θεού», (Πέτρου Β’ γ’:12), κοιτάζοντας πάντα προς το πρόσωπο του Ιησού Χριστού του Σωτήρα μας, μάλιστα τρέχοντας, γιατί μόνο έτσι, ίσως καταφέρουμε να καταλήξουμε «εις την εξανάστασιν των νεκρών», Φιλιπ. γ’:11.
 
Για τους Χριστιανούς δεν είναι μόνο το τέλος του δρόμου ένδοξο αλλά και η πορεία. Μία πορεία-αγώνας. Αγώνας επέκτασης της βασιλείας των ουρανών, καταρχάς μέσα μας, με όπλα μας το Άγιο Πνεύμα και τον ευλογημένο καρπό Του, που πρώτοι εμείς γευόμαστε και απολαμβάνουμε.
 
Αλλά και αγώνας επέκτασης της βασιλείας των ουρανών και στους συνανθρώπους μας. Με όπλα μας, αυτή τη φορά, την ομολογία που μας χάρισε ο Ιησούς Χριστός και το φως των καλών έργων της αγάπης, που πρώτος Αυτός μας πρόσφερε, ώστε «να ίδωσι και να δοξάσωσι τον Πατέρας σας τον εν τοις ουρανοίς», Ματθ. ε’:16. «Πας λοιπόν όστις με ομολογήση έμπροσθεν των ανθρώπων, θέλω ομολογήσει και εγώ αυτόν έμπροσθεν του Πατρός μου του εν ουρανοίς», Ματθ. ι’:32 .
 
Αυτός λοιπόν ο αγώνας, η ίδια δηλαδή η ζωή που μας χαρίστηκε όχι μόνο δεν είναι μάταιη όταν την προσφέρουμε στο Χριστό, αλλά έχει ένα ευλογημένο και ένδοξο σκοπό. Αυτή την πληροφορία έχουμε ανάγκη να την κάνει βεβαιότητα μέσα μας ο Κύριος, ώστε να ανανεώνονται οι δυνάμεις μας και να μην αποκάνουμε μέχρι να φτάσουμε στο τέρμα.
 
Και τότε… «θέλουσιν είσθαι εμού, λέγει ο Κύριος των δυνάμεων, εν τη ημέρα εκείνη, όταν εγώ ετοιμάσω τα πολύτιμά μου· και θέλω σπλαγχνισθή αυτούς, καθώς σπλαγχνίζεται άνθρωπος τον υιόν αυτού, όστις δουλεύει αυτόν. Τότε θέλετε επιστρέψει και διακρίνει μεταξύ δικαίου και ασεβούς, μεταξύ του δουλεύοντος τον Θεόν και του μη δουλεύοντος αυτόν», Μαλαχίας γ’:17-18΄.
 
Η ανταμοιβή μας λοιπόν, έρχεται… από το μέλλον, από την αιωνιότητα.
 
Γι αυτό ξεχνώντας όλα τα περασμένα και τρέχοντας, ας επεκταθούμε με πίστη μπροστά… Προς «την δόξαν την μέλλουσαν να αποκαλυφθή εις ημάς».
 
Καλή και Ευλογημένη Χρονιά σε Όλους.
 
Εφημερίδα "Χριστιανισμός" Ιανουάριος 2013
 

Γιορτάζουμε τα Χριστούγεννα, τη γέννηση, δια της παρθένου Μαρίας, του μεγάλου Θεού και Σωτήρα μας Ιησού Χριστού. Ξεκίνησε χωρίς όπλα και βία, χωρίς ανθρώπινη εξουσία και νόμους απειλητικούς. Μόνο με την αγάπη και την αλήθεια. Αγάπησε τον άνθρωπο με όλα τα ελαττώματά του και τα αμαρτήματά του.

Όταν του έλεγαν ότι αυτός ο άνθρωπος είναι αμαρτωλός, απαντούσε ότι ο Υιός του Θεού, δεν ήλθε για να κρίνει, αλλά για να σώσει. Με αυτόν τον κανόνα προσπαθούσε να σώσει και όχι να δικάσει και να καταδικάσει.
 
Δεχότανε τους πάντες και θεράπευε όλους και συγχωρούσε κάθε αμαρτωλό. Αμαρτίες αποδεδειγμένες και βαριές δε δεχόταν να τις καταλογίσει και να καταδικάσει τον αμαρτωλό εις θάνατο.
 
Η συλληφθείσα επ’ αυτοφώρω μοιχευομένη ήταν στο χέρι Του. Η αμαρτία της απεχθής και απαίσια. Ο νόμος καθόριζε καθαρά «να λιθοβολούνται αι τοιαύται.». Ο Κύριος δε δέχθηκε την πρόταση του νόμου του Μωυσή. «Ο αναμάρτητος ας ρίψει πρώτος τον λίθον επ’ αυτήν» τους φώναξε.
 
Όλοι ελέγχθηκαν και παραδέχτηκαν ότι όλοι είναι ένοχοι και αμαρτωλοί σαν αυτή τη γυναίκα, άσχετα αν δεν τους έπιασαν επ’ αυτοφώρω. Όλοι πέταξαν τις πέτρες και έκαναν μεταβολή και έφυγαν. Στο τέλος έμεινε ο αναμάρτητος Σωτήρας, ο Χριστός, με την αποδεδειγμένα αμαρτωλή γυναίκα, τη μοιχαλίδα.
 
«Γύναι που είναι οι κατήγοροί σου; Δε σε καταδίκασε ουδείς;» «Ουδείς Κύριε» λέει η γυναίκα, φοβισμένη και τρέμουσα. «Ούτε εγώ σε καταδικάζω. Πήγαινε και στο εξής μην πας πάλι στην αμαρτία.» Έφυγε η γυναίκα, χαρούμενη και σωσμένη.
 
Ο νόμος του Μωυσή την καταδίκασε. Ο νόμος της αγάπης του Χριστού την απάλλαξε από την ποινή της αμαρτίας και ο Χριστός την κέρδισε. Έγινε άγια και πιστή στο θέλημα του Χριστού. (βλ. Ιωάννης η:1-11)
 
Αυτό το περιστατικό δεν είναι μια εξαίρεση σ’ έναν κανόνα. Είναι το καταστατικό του Χριστού. Ο Ιησούς Χριστός γεννήθηκε στον κόσμο αυτό, και «πήρε δούλου μορφή» (Φιλιππησίους β:7) , για να σώσει αμαρτωλούς, «εκ των οποίων πρώτος είμαι εγώ» λέει ο απόστολος Παύλος, που  πρώτος δοκίμασε την αγάπη του Χριστού.
 
 Ο Ιησούς Χριστός δε γεννήθηκε ανάμεσα σε στρατιωτικά αγήματα με μπάντες και πατριωτικά τραγούδια, αλλά γεννήθηκε μέσα σ’ ένα στάβλο, «γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους», άγνωστος μεταξύ αγνώστων, αγνοούμενος τελείως από την κοινωνία και τους άρχοντες και περιφρονημένος από τους εξουσιαστές του κόσμου τούτου.
 
«Ποιος είσαι; Γιατί λες ότι είσαι ο Υιός του Θεού; Δεν είσαι συ ο Ιησούς, ο μαραγκός, ο γιος του Ιωσήφ και της Μαρίας;» τον ρώταγαν. Αργότερα όμως, πολλές φορές αναγκάστηκαν να ομολογήσουν, αν όχι όλοι, οι πιο πολλοί ότι «Αληθώς Υιός Θεού είναι ούτος.»
 
Ο εκ γενετής τυφλός, που ο Κύριος του έδωσε την όρασή του, αναγνώρισε και ομολόγησε σε όλους, ότι πράγματι είναι ο απεσταλμένος από το Θεό και αντέκρουσε τους κατήγορους με απλές απτές αποδείξεις, «Αν είναι αμαρτωλός, επειδή δε φυλάττει το Σάββατο, δεν ξέρω. Ένα ξέρω, ότι ήμουν τυφλός και τώρα βλέπω.» (Ιωάννης θ:15-16)
 
 Πολλοί μεγάλοι σε ηλικία και πλούτη και εξουσία τον ρωτούσαν. «Τι πρέπει να κάνω για να σωθώ;» Ο Νικόδημος, νύχτα ήλθε για να ρωτήσει. Ήταν άρχοντας του λαού και σημαίνον στέλεχος της κοινωνίας. Ο Κύριος έδινε σε όλους χωριστά τη δική του απάντηση.
 
«Πρέπει να ξαναγεννηθείς, του είπε, να γίνεις νέο κτίσμα, νέος άνθρωπος.» Δεν έδινε καμία σημασία σε ποια κοινωνική τάξη ανήκε ο καθένας. Αν ήταν πλούσιος ή πτωχός, μορφωμένος ή αμόρφωτος, μεγάλος ή μικρός. Τον ενδιέφερε η ψυχή κάθε ανθρώπου και όχι το σώμα, και αυτό γιατί δεν έβλεπε στον εξωτερικό άνθρωπο αλλά βαθιά στην καρδιά κάθε ανθρώπου.
 
 Στην “Αποκάλυψη” φανερώνει στον Ιωάννη ένα πλήθος λαού, το οποίο «ουδείς ηδύνατο να αριθμήσει εκ παντός έθνους και λαών και φυλών και γλωσσών», οι οποίοι μπροστά στο θρόνο του Θεού κράζουν και δοξάζουν για τη σωτηρία τους. (Αποκάλυψη ζ:9-10)
 
Μαύροι, άσπροι, ερυθρόδερμοι, κίτρινοι, Ευρωπαίοι, Ασιάτες, Αφρικανοί και οποιαδήποτε φυλή έχουμε συναντήσει επάνω στη γη θα τη δούμε στον ουρανό και θα αποτελούν κι αυτοί το λαό του Θεού. Για όλους αυτούς και για όλους εμάς, ο Χριστός γεννήθηκε στη φάτνη.
 
Όχι με ανθρώπινη εξουσία αλλά με ουράνια εξουσία να σώζει αμαρτωλούς. Γι αυτό και σήμερα το Ευαγγέλιο Του κηρύττεται σε όλο τον κόσμο και αναρίθμητος λαός το δέχεται και το ακολουθεί.
 

“Βλέπετε μη σας εξαπατήση τις διά της φιλοσοφίας και της ματαίας απάτης, κατά την παράδοσιν των ανθρώπων, κατά τα στοιχεία του κόσμου και ουχί κατά Χριστόν·” (Κολ. 2:8)

 
Τα τελευταία χρόνια ένα κύμα αμφισβήτησης της πάσης μορφής αυθεντίας σαρώνει την ανθρώπινη κοινωνία.
 
Παρουσιάζεται με διάφορα ονόματα όπως μεταμοντερνισμός, συγκρητισμός, μετανεωτερικότητα, οικουμενισμός, πολιτισμική παγκοσμιοποίηση, ολιστική θεωρία, νέα εποχή, νέα τάξη πραγμάτων κ.λ.π.
 
Ως «μεταμοντέρνος» χαρακτηρίζεται «αυτός που ακολουθεί αδιάκοπα τις εκάστοτε τάσεις χωρίς αρχές και σταθερά σημεία αναφοράς, ο ακραίος σχετικισμός στις αξίες και στην επιστημονική μέθοδο και η απόρριψη της αντικειμενικότητας».
 
Αποτέλεσμα είναι να οδηγηθούμε σταδιακά στην απόρριψη κάθε απόλυτης αλήθειας. Η απόλυτη και αντικειμενική αλήθεια έδωσε τη θέση της σε πολλαπλές αλήθειες της ίδιας πραγματικότητας.
 
Οι υποστηρικτές του «μεταμοντερνισμού» υποστηρίζουν ότι δεν υπάρχει αντικειμενική διαφορά ανάμεσα στο καλό και το κακό, ανάμεσα στην αλήθεια και το ψεύδος. Όλα αποτελούν εκδηλώσεις της μίας πραγματικότητας (απόλυτος μονισμός) και ποικίλλουν ανάλογα με το εξελικτικό επίπεδο του κάθε ανθρώπου, του κάθε λαού στην κάθε εποχή. Δεν χρειάζεται συνεπώς οριοθέτηση, δεν χρειάζεται αντιπαράθεση.
 
Όσον αφορά τη θρησκεία, από τη στιγμή που δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια και τα πάντα είναι σχετικά, δεν πρέπει να γίνονται διακρίσεις μεταξύ των διαφορετικών θρησκειών, φιλοσοφιών ή πεποιθήσεων. Όλες έχουν ισάξιο βάρος και θεωρούνται βάσιμες και έγκυρες ακόμη και αν διαφωνούν μεταξύ τους.
 
Όλοι οι πιστοί των θρησκειών πρέπει να αποδεσμευθούν από τους φραγμούς της θρησκείας τους και να συνεννοούνται με τους οπαδούς των άλλων θρησκειών. Αυτό λέγεται θρησκευτικός συγκρητισμός, όρος που αναφέρεται από τον Πλούταρχο και λέγεται ότι αποδίδεται στην ένωση των Κρητών παρά τις διαφορές τους μπροστά σε ένα κίνδυνο.
 
Σήμερα λοιπόν ιδιαίτερα, υπάρχουν βασικά δύο απόψεις σχετικά με το θέμα που εξετάζουμε.
 
Η μία άποψη είναι ότι δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια. Εξαρχής πρέπει να πούμε ότι αυτή η σκέψη είναι αυτή καθεαυτή παράλογη και αυτοαναιρείται. Μία καλή ερώτηση για τους υποστηρικτές αυτής της άποψης είναι: «Είσαι απόλυτα σίγουρος γι αυτό;». Είναι εντελώς παράλογο να κάνεις μια τέτοια δήλωση, εφόσον είναι μια απόλυτη δήλωση που η ίδια αρνείται την απολυτότητα. Λέει σε τελική ανάλυση, ότι το γεγονός ότι δεν υπάρχει απόλυτη αλήθεια είναι η μόνη απόλυτη αλήθεια.
 
Η άλλη άποψη υποστηρίζει ότι υπάρχει απόλυτη αλήθεια και ότι υπάρχουν απόλυτα κριτήρια που ορίζουν τι είναι αλήθεια και τι όχι. Έτσι, οι πράξεις μπορούν να καθοριστούν αν είναι σωστές ή λάθος από τη σύγκριση με αυτά τα απόλυτα κριτήρια.
 
Μπορούμε να φανταστούμε το χάος που θα υπήρχε αν δεν υπήρχαν απόλυτες πραγματικότητες. Ας πάρουμε για παράδειγμα το νόμο της βαρύτητας. Αν δεν υπήρχε μια απόλυτη πραγματικότητα, τη μια στιγμή μπορεί να ήθελες να κάνεις ένα βήμα και να βρισκόσουν στο διάστημα και την άλλη να μη μπορούσες καθόλου να κινηθείς. Τι θα συνέβαινε επίσης αν οι αριθμοί δεν είχαν πλέον απόλυτη αξία. Για παράδειγμα αν 2+2 δεν ισούταν πια με τέσσερα. Αν δεν υπήρχαν απόλυτες αλήθειες, ο κόσμος θα ήταν σε χάος. Δεν θα υπήρχαν νόμοι της επιστήμης, νόμοι της φυσικής, όλα θα ήταν χωρίς νόημα και δεν θα υπήρχαν κριτήρια για το σωστό και το λάθος.
 
Ευτυχώς όμως υπάρχει απόλυτη αλήθεια και αυτή είναι ο Λόγος του Θεού.
 
 “Δι' εμού οι βασιλείς βασιλεύουσι, και οι άρχοντες θεσπίζουσι δικαιοσύνην.Δι' εμού οι ηγεμόνες ηγεμονεύουσι, και οι μεγιστάνες, πάντες οι κριταί της γής·Εγώ τους εμέ αγαπώντας αγαπώ· και οι ζητούντές με θέλουσι με ευρεί.” (Παροιμίες 8:15-17)
 
“Αγίασον αυτούς εν τη αληθεία σου· ο λόγος ο ιδικός σου είναι αλήθεια.” (Ιωάννης 17:17)
 
 (συνεχίζεται)
 

Υπάρχουν διακρίσεις και κριτήρια μεταξύ των ανθρώπων κα των ηγεσιών, βάση των οποίων γίνονται κατανομές αξιωμάτων. Για να γίνεις διευθυντής σε μία μεγάλη πολυεθνική εταιρία χρειάζεται να διαθέτεις περισσότερα προσόντα και πτυχία από κάθε άλλον που διεκδικεί την ίδια θέση.

 

Σε αυτήν την περίπτωση έχεις μεγάλες πιθανότητες να κατακτήσεις την ποθούμενη θέση. Το ίδιο συμβαίνει και σε μια τάξη δημοτικού, όπου ο καλύτερος μαθητής στη βαθμολογία των μαθημάτων, είναι αυτός που ως σημαιοφόρος θα εκπροσωπήσει το σχολείο του στις σχολικές παρελάσεις.

 

Μάλιστα σε κάθε περίπτωση μπορούμε να διακρίνουμε τους καλύτερους και τους μεγαλύτερος, δηλαδή αυτούς που διακρίνονται και ελκύουν όλα τα βλέμματα επάνω τους.

 
Κάτι ανάλογο σκεπτόμενοι οι μαθητές ρώτησαν τον Χριστό, "ποιος άρα είναι ο μεγαλύτερος στη βασιλεία των ουρανών" (Ματθ. ιη' 1). Ποιος θα είναι δηλαδή ο σημαιοφόρος; Ποιος θα είναι το τιμούμενο πρόσωπο και ο διευθυντής;
 
Για να έρθει τελικά ο Κύριος και να τους "προσγειώσει", φανερώνοντας ότι αν δεν γίνουν σαν τα παιδιά, δε θα εισέλθουν στη Βασιλεία των ουρανών. Και συνέχισε λέγοντας ότι "Ο δε μεγαλύτερος από σας, θέλει είσθαι υπηρέτης σας" (Ματθ. κγ' 11).
 
Μια μεγάλη αποκάλυψη, ότι δηλαδή στην Βασιλεία των ουρανών δεν επικρατεί το ανθρώπινο σύστημα της υπερηφάνειας και της φιλοδοξίας, αλλά η χάρη της ταπεινοφροσύνης και της υπηρεσίας.
 
Παράδειγμα είναι ο πιο ταπεινός, άρα και μεγαλύτερος, Ιησούς Χριστός, "όστις εν μορφή Θεού υπάρχων δεν ενόμισεν αρπαγήν το να είναι ισα με τον Θεόν, αλλα εαυτόν εκκένωσε, λαβών δούλου μορφή, γενόμενος όμοιος με τους ανθρώπους.
 
Και ευρεθείς κατά το σχήμα ως άνθρωπος εταπείνωσεν εαυτόν, γενόμενος υπήκοος μέχρι θανάτου, θανάτου δε σταυρού. Δια τούτο και ο Θεός υπερύψωσεν αυτόν και εχάρισεν εις αυτόν όνομα, το υπέρ παν όνομα" (Φιλ. α' 6)
 
Ευχαριστούμε το Θεό και πατέρα γιατί μας αγάπησε και μας δώρισε τον Χριστό, Σωτήρα των ψυχών μας!
 
Σελίδα 3 από 24

Χριστιανικό Ραδιόφωνο

You must have the Adobe Flash Player installed to view this player.

translate

Greek Albanian English Romanian

Ημέρες Συναθροίσεων

Κυριακή
     Προσευχή:10-11πμ
     Κήρυγμα ευαγγελίου:11-12πμ
Δευτέρα
     Προσευχή:7-8μμ
     Μάθημα  :8-9μμ
Τετάρτη
     Προσευχή:7-8μμ
     Κήρυγμα ευαγγελίου:8-9μμ
         Είσοδος Ελεύθερη
 

 

Προσευχή

 

"Κύριε, να τα χέρια μου. Ας μην αγγίξουν ποτέ κάτι που θα Σε ντρόπιαζε.
 
Να τα πόδια μου. Τα αφιερώνω σ' Εσένα. Ας μην πάνε ποτέ εκεί όπου Εσύ δεν θα πήγαινες.
 
 Κύριε, να τα μάτια μου. Ας μην κοιτάξουν ποτέ σε κάτι που θα λυπούσε το 'Αγιο Σου Πνεύμα.
 
 Τα αυτιά μου ας μην ακροαστούν ποτέ κάτι που θα ντρόπιαζε το Όνομά Σου.
 
Το στόμα μου ας μην ανοίξει ποτέ για να πει μια λέξη που δεν θα ήθελα ν' ακούσεις.
 
 Ο νους μου ας μην κρατήσει ποτέ ούτε μια σκέψη ή φαντασία που θα μείωνε την αίσθηση της παρουσίας Σου."
 
"Κύριε, κάνε με έναν άνθρωπο κατά την καρδιά Σου".

Συνδεμένοι Επισκέπτες

Έχουμε 42 επισκέπτες συνδεδεμένους
mod_vvisit_counterΣήμερα122
mod_vvisit_counterΕχθές1275
mod_vvisit_counterΑυτή την εβδομάδα122
mod_vvisit_counterΠροηγούμενη εβδομάδα2476
mod_vvisit_counterΑυτό τον μήνα11185
mod_vvisit_counterΠροηγούμενος μήνας11650
mod_vvisit_counterΣυνολικές επισκέψεις891047

Μην ξεχνάς πως...

Η πίστη είναι το μέσον που μεταβάλλει

το όραμα σε πραγματικότητα,

την αποκάλυψη σε γεγονός,

την εμπιστοσύνη σε εκπλήρωση,

την επιθυμία σε πείρα

και το αόρατο σε ορατό.