• Εγγραφή

Home

 

 ΕΠΕΙΔΗ, με τέτοιον τρόπο αγάπησε ο Θεός τον κόσμο, ώστε έδωσε τον Υιό του τον μονογενή, για να μη χαθεί καθένας ο οποίος πιστεύει σ' αυτόν, αλλά να έχει αιώνια ζωή.

Δεδομένου ότι, ο Θεός δεν απέστειλε τον Υιό του στον κόσμο, για να κρίνει τον κόσμο, αλλά για να σωθεί ο κόσμος διαμέσου αυτού.


                                                                                                                                                            ΚΑΤΑ ΙΩΑΝΝΗ ΕΥΑΓΓΕΛΙΟ Κεφ. γ'16

 

 

Η ερώτηση αυτή είναι τόσο κοινή μέσα στην ανθρωπότητα… έχει εκφραστεί με ποικίλους τρόπους και έχει απαντηθεί με πολύ περισσότερους, ακόμη και σαν επικεφαλίδα άρθρου μπορεί να έχει ξανατυπωθεί πολλές φορές. Είναι μία ερώτηση που έχει εκφραστεί και έχει απασχολήσει τον άνθρωπο προσωπικά, οικογενειακά, κρατικά, εκκλησιαστικά και άλλες φορές και σαν γένος ακόμη.

 

Δεν ξεχνάμε τη στιγμή που θριαμβευτικά ο Γιούρι Γκαγκάριν μετά από το ταξίδι του στο φεγγάρι, επέστρεψε και έχοντας τα φώτα της δημοσιότητας όλης της γης στραμμένα επάνω του, ρωτήθηκε αυτή την ερώτηση:

 

«Εκεί που πήγες βρήκες το Θεό;»

…και η απάντηση:

«Όχι δε βρήκα πουθενά το Θεό.»

 

Άλλες φορές έχουμε δει κράτη ολόκληρα ή μεγάλες περιοχές μετά από ένα μεγάλο σεισμό, πλημμύρα, πυρκαγιά, τσουνάμι, να ρωτούν με απόγνωση: «Υπάρχει Θεός, γιατί αν υπάρχει, πως επέτρεψε και έγινε μία τόσο μεγάλη καταστροφή;» Το ίδιο και κάποια οικογένεια που βρίσκεται σε μία μεγάλη δυσκολία λόγω κάποιας ασθένειας ή οικονομικών προβλημάτων, να κάνει την ίδια ερώτηση, ενδεχομένως με τη μορφή κραυγής αγωνίας: «Υπάρχει Θεός;» Στην ίδια κατάσταση μπορεί να έχουν βρεθεί και πιστοί άνθρωποι μέσα σε εκκλησίες που αγαπούν το Θεό και ζητούν το πρόσωπό του, έχουν χάσει όμως την πίστη τους για λόγους όπως η καθυστέρηση της απάντησης του Θεού ή ακόμα και κάποιες σοβαρές αδικίες που τους έχουν συμβεί και ρωτούν: «Τελικώς με ακούει ο Θεός ή μάταια αγωνίζομαι;» Τέλος προσωπικά ο κάθε άνθρωπος, ειδικά η νεαρή ηλικία, η ηλικία της αναζήτησης και της διαμόρφωσης του χαρακτήρα, της μοναδικότητας και των πιστεύω του κάθε νέου, ρωτούν μέσα τους και προς κάθε κατεύθυνση; «Υπάρχει Θεός;». Αλλά και σύ σήμερα μπορείς να έχεις μέσα σου αυτό το ερωτηματικό: «Υπάρχει; Αν ναι γιατί δεν κάνει αυτό ή το άλλο; Γιατί π.χ. αφήνει τα παιδάκια να πεινάνε ή τους πολέμους να γίνονται; Γιατί να συμβαίνουν όλα αυτά πάνω στον κόσμο;»

 

 Ας κάνουμε λοιπόν αυτή την ερώτηση σε κάποιον ειδικό να απαντήσει, ας κάνουμε αυτή την ερώτηση στον ίδιο το Θεό: «Θεέ υπάρχεις» Η πίστη του ανθρώπου στο Θεό σημαίνει βεβαιότητα της ύπαρξής του σαν οντότητα, σαν χαρακτήρας, σαν πρόσωπο. Η αίσθηση ότι μπορεί να υπάρχει μία ανώτερη δύναμη που κατοικεί κάπου στον ουρανό ή λίγο πέρα από αυτόν και πως ασχολείται πότε πότε με τη γη και τα δημιουργήματά του φανερώνει αμφιβολία ή καλύτερα να πούμε αβεβαιότητα. Αν λοιπόν υπάρχει και είναι πράγματι δημιουργός μας, αν πράγματι κινήθηκε από αγάπη και δημιούργησε τα πάντα, μαζί με σένα και εμένα, αν στα αλήθεια δεν του ξεφεύγει τίποτα αλλά κάθε λεπτομέρεια της ζωής μας βρίσκεται κάτω από την παντογνωσία του, τότε θα ξέρει ότι και εγώ καταρχάς χρειάζομαι βεβαίωση, πειστήρια για την ύπαρξη του, χρειάζομαι τροφή, ένδυση , εργασία, ένα κρεβάτι να κοιμάμαι, μία συντροφιά και επειδή δεν είμαι μόνο σάρκα αλλά και ψυχή, έχω ανάγκη από ειρήνη μέσα μου και από αγάπη. Και αφού τα ξέρει όλα αυτά και καθώς λέγεται είναι αιώνιος Θεός και δεν υπόκειται σε χρόνους και καιρούς, θα ξέρει ότι εγώ είμαι θνητός γιατί αυτός με έχει φτιάξει και θα γνωρίζει και τη σκέψη μου ότι μου φαίνεται πολύ μικρή και σύντομη αυτή η ζωή και νιώθω φόβο για το θάνατο. Σίγουρα θα ξέρει και άλλα πολλά που κρύβω μέσα μου και δεν τα ξέρει κανείς γιατί δεν έχω τολμήσει να τα μοιραστώ με κανένα. Ας ρωτήσουμε λοιπόν: «Θεέ μου υπάρχεις; τι λες για όλα αυτά;» Ας ανοίξουμε την καρδιά μας και ας πούμε τα πάντα, ό,τι μας απασχολεί, τις αμφιβολίες, τα ερωτηματικά, τις αντιρρήσεις ακόμα, γιατί λέγεται κάτι το οποίο είναι πολύ σοβαρό για αυτόν το Θεό που μπορεί να υπάρχει: Ότι προκειμένου να μας καταλάβει, να νιώσει τι ακριβώς περνάμε, τι ζούμε, έγινε άνθρωπος και σαν άνθρωπος δεν έζησε τη ζωή ενός μέσου ανθρώπου πάνω στη γη, αλλά γεννήθηκε σε στάβλο, μεγάλωσε με φτώχεια και παρότι ευεργέτησε τους πάντες και φανέρωσε την αγάπη, έγινε η αγάπη, δέχτηκε εξουθένωση, βασανισμό και πέθανε τελικά πάνω στο σταυρό μα τον πιο άτιμο θάνατο στην καλύτερη ηλικία του. Ας ρωτήσουμε λοιπόν με ευθεία και ειλικρινή καρδιά: «Υπάρχεις;» Γιατί εάν είναι αλήθεια,  ότι έκανε κάτι τόσο μεγάλο για τον άνθρωπο, τότε θα έρθει για να με βεβαιώσει και να απαντήσει στην ερώτηση μου, με ένα τρόπο που μόνο αυτός και εγώ που θα λάβω αυτήν την πιστοποίηση θα γνωρίζουμε. Και αφού δε λυπήθηκε να μπει σε τέτοια ταλαιπωρία, τότε δε νομίζω ότι θα λυπηθεί να μου δώσει κάποιες υλικές μου ανάγκες, αλλά και τη μεγαλύτερη των αναγκών μου για αγάπη και στοργή και πάνω από όλα ελπίδα αιώνιας ζωής.

 

Πρώτα λοιπόν πρέπει να τον πλησιάσεις, να σε βεβαιώσει για την ύπαρξή του, να τον γνωρίσεις μέσα από το Λόγο Του, την Καινή Διαθήκη και αφού δεχθείς τα λόγια Του να γίνεις μέτοχος των επαγγελιών Του. Τότε θα μπορείς να τον πλησιάζεις με παρρησία σαν παιδί στον πατέρα του και θα λαμβάνεις απαντήσεις σε κάθε ειλικρινή ή δίκαιη απορία σου.

 

«αυτός που τον πλησιάζει πρέπει να πιστεύει ότι υπάρχει Θεός και ότι ανταμείβει όσους τον αποζητούν» (Εβραίους 11:6)

 

 «Διὰ τοῦτο καὶ δύναται νὰ σώζῃ γιὰ πάντα ἐκείνους ποὺ προσέρχονται δι’ αὐτοῦ εἰς τὸν Θεόν, διότι ζῆ πάντοτε διὰ νὰ μεσιτεύῃ ὑπὲρ αὐτῶν. Τέτοιος ἀρχιερεὺς πραγματικὰ μᾶς ἔπρεπε, ἅγιος, ἄκακος, ἀμόλυντος, χωρισμένος ἀπὸ τοὺς ἁμαρτωλοὺς καὶ ὑψωμένος τώρα ἐπάνω ἀπὸ τοὺς οὐρανούς, ὁ ὁποῖος δὲν ἔχει ἀνάγκην, ὅπως οἱ ἀρχιερεῖς, νὰ προσφέρῃ θυσίας κάθε ἡμέραν, πρῶτα διὰ τὰς δικάς του ἁμαρτίας καὶ ἔπειτα διὰ τὰς ἁμαρτίας τοῦ λαοῦ· αὐτὸ τὸ ἔκανε μιὰ γιὰ πάντα, ὅταν προσέφερε τὸν ἑαυτόν του.» (Εβραίους 7:26)

 


Αυτός ο Παύλος που ο Χριστός τον κάλεσε [πράξεις θ.6]για να τον αποστείλει στα έθνη [κορινθίους Α’ α.1] και να εξαγγείλει τις αρετές του

[Πέτρου A’β.9], διαμαρτύρεται-ζητάει με επιμονή και έντονα τονίζει-προς Ιουδαίους και Έλληνας δηλ. σε όλο τον κόσμο, την ανάγκη για μετάνοια απέναντι στον Θεό, και την πλήρη και απόλυτη εμπιστοσύνη στο πρόσωπο του Ιησού Χριστού [πράξεις κ.21].

Η αληθινή διακήρυξη του Αγίου Πνεύματος, μέσα από τον απόστολο Παύλο, αναφέρεται στο ότι, όλοι οι άνθρωποι πρέπει να σταματήσουν εκεί που βρίσκονται, σήμερα-τώρα, να κάνουν ενός λεπτού στάση, να αναλογιστούν αυτά τα οποία έπραξαν-τα έργα τους, τα λόγια τους, τις σκέψεις τους-στο διάβα της ζωής τους. Και αφού αναγνωρίσουν, πως έγιναν αιτία να προκληθεί πόνος, λύπη, απογοήτευση, στέρηση, αδικία στον φίλο τους, στον αδερφό τους, στον συγγενή τους, στον πλησίον τους και παραδεχθούν ότι αμάρτησαν μπροστά στον Θεό, ας μετανοήσουν και ας ζητήσουν από τον Θεό να τους συγχωρέσει και να τους δικαιώσει. 

Ο Θεός συγχωρεί και δικαιώνει τον αμαρτωλό, όταν μετανοεί και πιστεύει πως ο Χριστός, πέθανε στον σταυρό για τις αμαρτίες όλων των μετανοημένων αμαρτωλών ανθρώπων [Λουκάς ιη.13/14 και ρωμαίους γ.26].

Δεν μπορεί από μόνος του ο άνθρωπος, δηλ. με τα καλά του έργα, να δικαιωθεί και να απολαύσει την δόξα του Θεού. [ρωμαίους γ.23].

Η μετάνοια είναι το μέσον που φέρει και πάλι τον άνθρωπο κοντά στον Θεό και απολαμβάνει την παρουσία του και τα δώρα του [Λουκάς ιε.17-24].

Αναγεννάει τον άνθρωπο, τον κάνει νέο κτίσμα, γεμίζει την καρδιά του με αγάπη και ο άνθρωπος πλέον ζει μία νέα ζωή, γεμάτος με χαρά, ειρήνη, ανάπαυση, ησυχία, εμπιστευμένος στα χέρια του Θεού, γιατί γνωρίζει πλέον και είναι βέβαιος ότι ο Θεός τον αγαπάει και τον φροντίζει.

Απολαμβάνει πλέον η ψυχή του ανθρώπου καιρούς αναψυχής [πράξεις γ.19].

Φεύγουν οι φοβίες, οι ανησυχίες, οι ταραχές. Ο άνθρωπος ελευθερώνεται από το μίσος, την κακία, τον φθόνο, την εκδίκηση, την πλεονεξία, την αλαζονεία, την φιλαυτία.

Ενδιαφέρεται για το καλό του πλησίον του και δεν θέλει το κακό, μέσα στο οποίο άλλοτε ζούσε και επιθυμούσε.

Τι λες; αξίζει να αφουγκραστούμε αυτή την διαμαρτυρία και να την αποδεχτούμε στη ζωή μας; και ιδιαίτερα τώρα στις μέρες μας που κυριαρχεί η αδικία, το κακό, ο πόνος και οι ψυχές των ανθρώπων πάσχουν και υποφέρουν;

Ο Χριστός μας περιμένει για να μας ευλογήσει [πράξεις γ.26]

 



Ζούμε σε καιρούς κακούς. Σε καιρούς που δυσάρεστες καταστάσεις διαδέχονται η μία την άλλη, όπως ταραχές, φόβοι,ανασφάλειες, αυτοκτονίες.

Η χαρά χάθηκε από τις καρδιές των ανθρώπων, η ειρήνη αναζητείται αλλά δεν βρίσκεται, η αγάπη έχει ψυχρανθεί, οι σχέσεις και οι δεσμοί καταρρέουν, ο σεβασμός και η ανθρωπιά έπαψαν να υπάρχουν.

Το άγχος και η αβεβαιότητα κυριαρχούν.

Και όλα αυτά εξ αιτίας ολίγων εξ αιτίας μερικών με πολλά οφέλη και μεγάλα συμφέροντα οικονομικά που όμως έχουν αντίκτυπο σε λαούς και έθνη σε κοινωνίες και οικογένειες ,σε ανθρώπους που θέλουν να ζήσουν με ευπρέπεια.

Βλέπομε τα διάφορα εθνικά οικονομικά συστήματα να κατασκευάζονται από τις διάφορες κυβερνήσεις με τέτοιο τρόπο ώστε εύκολα να πλήττονται και να καταρρέουν για να καταφεύγουν το ένα μετά το άλλο κάτω από την προστασία τον έλεγχο την εξάρτηση αυτού του ενός παγκόσμιου εκμεταλλευτικού οικονομικού συστήματος.

Όμως κάτω από τις εθνικές οικονομίες υπάρχουν έθνη υπάρχουν άνθρωποι οι οποίοι προσπαθούν να επιβιώσουν να αντιμετωπίσουν τη δύναμη αυτή-των συμφερόντων- που ισοπεδώνει τα πάντα, να ξεπεράσουν να δημιουργήσουν να συνεχίσουν να υπάρχουν.

Για μερικούς είναι εφικτό, όμως για μερικούς αποβαίνει ανέφικτο και μοιραίο.

Άλλοι πουλάνε άλλοι αγοράζουν άλλοι καταστρέφουν τις οικογένειές τους άλλοι παντρεύονται άλλοι επιλέγουν να φάγωμεν και να πίωμεν άλλοι επιλέγουν την μετανάστευση άλλοι υπομένουν και περιμένουν να περάσει η μπόρα.

Όμως θα περάσει η θα μεταφερθεί και αλλού;

Βλέπομε πως αυτή «η ασθένεια» πλέον μεταδίδεται από χώρα σε χώρα από λαό σε λαό από έθνος σε έθνος, έγινε μεταδοτική για να καταλήξει «παγκόσμια» και να κάνει πάντας μικρούς και μεγάλους, πλούσιους και φτωχούς, ελεύθερους και δούλους να λάβωσι χάραγμα επί της χειρός…… (αποκάλυψη ιγ-16,17).

Όμως ο λαός του Θεού διδάσκεται να είναι αυτάρκης εις όσα έχει. Έχει μάθει να χορταίνει αλλά και να πεινάει, να περισσεύει αλλά και να στερείται.

Δεν τον φοβίζουν ούτε τον φέρουν σε απόγνωση αυτού του είδους οι δυσκολίες γιατί εμπιστεύεται τον Θεό «ο Κύριος βοηθός μου και δεν θέλω φοβηθεί τι να μοι κάμει άνθρωπος» (Εβραίους ιγ-6), Έχοντας τροφή και σκεπάσματα αρκείται σε αυτά (Τιμ. Α ς-8).

Επιθυμία του είναι να πλουτίζει στον Ουρανό και όχι στη γη. Η ελπίδα του είναι ο Χριστός που είναι αληθινός και βέβαιος και όχι ο πλούτος που είναι προσωρινός και αβέβαιος και δεν μπορεί κάποιος να στηριχτεί επάνω του με σιγουριά. Γνωρίζει πως μέγας πλουτισμός είναι η ευσέβεια μετά αυταρκείας (Τιμ. Α ς-6,17).

Ο Χριστιανός είναι και αισθάνεται πλήρης και πλούσιος μαζί με τον Χριστό ο οποίος μας δίνει πάντα πλούσια προς απόλαυση (Τιμ. Α ς-17).

Ας μη μας επηρεάζει η αδικία των ανθρώπων, η εκμετάλλευση και το συμφέρον που επιδιώκουν να ικανοποιήσουν με οποιονδήποτε, ακόμη και με άνομο τρόπο.

Περιμένουμε την έλευση του Χριστού ο οποίος θα κυβερνήσει τον κόσμο με δικαιοσύνη και αλήθεια.

Η αδικία και ο πόνος θα πάψουν.

 

Αποτέλεσμα εικόνας για ο χριστος το φως του κοσμου...Και είπεν ο Θεός , Γενηθήτω φως, και έγινε φως... (Γένεσις α'3). Το πρώτο έργο της δημιουργίας ήταν το υλικό φως, και έγινε με το Λόγο του Θεού τον Ιησού Χριστό.  ...δι' αυτού εκτίσθησαν τα πάντα, και τα πάντα συντηρούνται δι' αυτού...  (Κολοσσαείς α' 16-18). Χωρίς το φως δεν μπορεί να υπάρξει ζωή. Αλλά και χωρίς το Χριστό δεν μπορεί να υπάρξει πνευματική ζωή.  ... Όστις έχει τον Υιόν έχει την ζωήν, όστις δεν έχει τον Υιόν του Θεού, την ζωήν δεν έχει....  ( Α Ιωάννου ε' 12 ). Όπως στο υλικό σκοτάδι δεν ζει και δεν ευδοκιμεί τίποτα, έτσι και στο πνευματικό σκοτάδι δε συμβαίνει τίποτα καλό, αλλά επικρατούν τα έργα τα πονηρά, τα έργα τα άκαρπα του σκότους.  ... Το φως ήλθεν εις τον κόσμον, και οι άνθρωποι ηγάπισαν το σκότος μάλλον παρά το φως, διότι ήσαν πονηρά τα έργα αυτών... (Ιωάννης γ' 19). Πολλές φορές, σε διάφορες περιστάσεις και γεγονότα απαιτείται να υπάρξει διαφάνεια, να χυθεί άπλετο φως, να αποδοθεί δικαιοσύνη. ¨Όμως δεν υπάρχει δικαιοσύνη, ούτε αλήθεια χωρίς το «Φως το αληθινό». ... Ο Θεός είναι φως και σκοτία εν αυτώ δεν υπάρχει ουδεμία... (Α Ιωάννου α' 5).

 

Ο φωτισμός του ευαγγελίου της δόξης του Χριστού, αφού πρώτα φανερώσει κάθε σκοτεινό σημείο της ανθρώπινης καρδιάς, έχει στη συνέχεια τη δύναμη να ελευθερώσει και να μεταμορφώσει τον άνθρωπο.  ... Ευχαριστούντες τον Πατέρα, όστις έκαμεν ημάς αξίους της μερίδος του κλήρου των αγίων εν τω φωτί, όστις ηλευθέρωσεν ημάς εκ της εξουσίας του σκότους, και μετέφερεν εις την βασιλείαν τον αγαπητού αυτού Υιού...  (Κολοσσαείς α' 12-13). Ο Ιησούς Χριστός αφού διακήρυξε κατ' αρχήν ... Εγώ είμαι το φως του κόσμου ... (Ιωάννης η' 12), συστήνει κατόπιν και τους μαθητές του λέγοντας  ... Σεις είσθε το φως του κόσμου. Πόλις κειμένη επάνω όρους δεν δύναται να κρυφθή ... '' (Ματθαίος ε' 14), επιφορτίζοντάς τους παράλληλα τη μεγάλη ευθύνη να ζήσουν αντάξια του ονόματός του. ... Γνωρίζει ο Κύριος τους όντας αυτού και ας απομακρυνθή από της αδικίας πας όστις ονομάζει το όνομα του Χριστού ...  (Β Τιμόθεον β' 19). ... Διότι ήστε ποτέ σκότος, τώρα, όμως φως εν Κυρίω περιπτείτε ως τέκνα φωτός ... (Εφεσίους ε' 8). Το μέλημα κάθε χριστιανού δεν πρέπει να είναι άλλο από το να δοξάζεται ο Θεός μέσα από τα καλά τα έργα. ... Ούτως ας λάμψη το φως σας έμπροσθεν των ανθρώπων, δια να ίδωσι τα καλά σας έργα και δοξάσωσι τον Πατέρα σας τον εν του ουρανοίς ...  (Ματθαίος ε' 16). Όλοι οι άνθρωποι του Θεού οφείλουμε την επιδίωξη μιας ανοδικής πνευματικής πορείας και προκοπής κατά το γεγραμένο ,, ... Η οδός όμως των δικαίων είναι ως το λαμπρόν φως το φέγγον επί μάλλον και μάλλον εωσού γείνη τελεία ημέρα ...  (Παροιμίαι δ' 18).

 

Ο Κύριος να μας αξιώσει να την πετύχουμε.

 
Ο λόγος του Θεού δεν παύει να μαρτυρεί και να φανερώνει την αιώνια ζωή για την οποία ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο. Ο 90ος ψαλμός γράφει για την επίγεια ζωή: «Αι ημέραι της ζωής ημών είναι καθ’ εαυτάς εβδομήκοντα έτη, και εάν, εν ευρωστία, ογδοήκοντα έτη, πλην και το καλήτερον μέρος αυτών είναι κόπος και πόνος, διότι ταχέως παρέρχεται, και ημείς πετώμεν.» Ψαλμ. 90:10
 
Και ο Μαθουσάλας που έζησε 969 χρόνια και ο Αδάμ που έζησε 930 και ο Αβραάμ 167 και ο Δαβίδ που έζησε 120 χρόνια, σήμερα δεν υπάρχουν στην επίγεια ζωή.
 
Οι παππούδες μας και οι αρχαίοι ημών πρόγονοι έχουν τελειώσει τη θητεία τους στη γη. Τώρα πού είναι;
 
Αν η ζωή δεν συνεχιζόταν μετά το θάνατο του θνητού μας σώματος, τότε τα πράγματα θα ήταν απλά. Κοιμήθηκα, έσβησα, πέθανα, δεν υπάρχω πια. Έκανα τον κύκλο μου και τώρα πάω για ανακύκλωση.
 
Ο Ιησούς Χριστός επίμονα δίδαξε μια αιώνια ζωή και μια αιώνια βασιλεία. «Ζητείτε πρώτον την βασιλείαν των ουρανών και όλα τα άλλα θέλουσι σας προστεθή», έλεγε πάντοτε.
 
«Εκεί θέλει είσθαι ο κλαυθμός και ο τριγμός των οδόντων, όταν ίδητε τον Αβραάμ και Ισαάκ και Ιακώβ, και πάντας τους προφήτας, εν τη βασιλεία του Θεού, εαυτούς δε εκβαλλομένους έξω. Και θέλουσιν ελθεί από ανατολών και δυσμών, και από βορρά και νότου, και θέλουσι καθίσει εν τη βασιλεία του Θεού.» Λουκ. ιγ:28,29
 
Μας παρουσιάζει ο Κύριος μας Ιησούς Χριστός μια ουράνια βασιλεία που θα μπουν μέσα όλοι εκείνοι που τον πίστεψαν και πήραν στα σοβαρά το Λόγο του Θεού και φρόντισαν όσο ήταν στην επίγεια ζωή να ακολουθούν τις οδηγίες του μεγάλου βασιλέως των βασιλέων.
 
Πολλοί άνθρωποι επιπολαίως απορρίπτουν το Λόγο του Θεού δηλώνοντας, ότι δεν πιστεύουν τίποτα, διότι η επίγεια ζωή είναι το τώρα που ζούμε και υπάρχουμε. Βλέπουν τα πεθαμένα σώματα που σαπίζουν και γίνονται πιο άπιστοι. Ψάχνουν στα σκουπίδια να βρουν την αιώνια ζωή.
 
Ο απόστολος Παύλος παρουσιάζει στην προς Κορινθίους επιστολή ένα παραλληλισμό πολύ επιτυχημένο.
 
Άνθρωπε, γράφει, όταν σπέρνεις σιτάρι, σπέρνεις ένα απλό κόκκο σίτου και αυτός ο κόκκος πρέπει να πεθάνει και να διαλυθεί για να μετατραπεί σ’ ένα ωραίο στάχυ με καρπό.
 
Αν δεν διαλυθεί ο κόκκος του σίτου δεν πετάγεται το νέο σώμα, που δεν μοιάζει καθόλου με τον κόκκο που σπείραμε.
 
Ένα πεθαμένο σώμα, θάβεται και διαλύεται και μέσα από αυτό το σώμα βγαίνει ένα φύτρο, η ψυχή ή όποια τελικά γίνεται ένας νέος άνθρωπος.
 
Ο Ιωάννης στην Αποκάλυψη είδε τις ψυχές των σκοτωμένων πιστών κάτω από το θυσιαστήριο του Θεού. «Και ότε ήνοιξε την πέμπτην σφραγίδα, είδον υποκάτω του θυσιαστηρίου τας ψυχάς των εσφαγμένων δια τον λόγον του Θεού, και δια την μαρτυρίαν την οποίαν είχον και έκραζον μετά φωνής μεγάλης, λέγοντες, Έως πότε, ω Δέσποτα άγιε και αληθινέ, δεν κρίνεις και εκδικείς το αίμα ημών από των κατοικούντων επί της γης;» Αποκ. ς: 9,10.
 
Οι ψυχές δεν είναι μπαλάκια που αποθηκεύονται σ’ ένα ντουλάπι. Μιλάνε, ακούνε και ζητάνε από το Θεό να κάνει το μεγάλο δικαστήριο της τελικής κρίσης, έτσι ώστε μετά απ’ όλα όσα πρόκειται να γίνουν, να απολαύσουν την Ουράνια Βασιλεία.
 
Το θυσιαστήριο είναι του Χριστού, διότι Αυτός θυσιάστηκε για τις αμαρτίες μας και δια τις ανομίες μας.
 
Ο Κύριος μας πολλές φορές έλεγε: «Εγώ είμαι ο Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ.» Ο Θεός δεν είναι Θεός νεκρών, αλλά ζώντων. Όταν λέει ότι είναι Θεός του Αβραάμ, του Ισαάκ και του Ιακώβ, δεν εννοεί ότι είναι Θεός νεκρών και ανύπαρκτων προσώπων, αλλά ζώντων ακόμα και μετά τον επίγειο θάνατό τους.
 
Έτσι, βλέπουμε τον Αβραάμ μετά το θάνατο του Λαζάρου, να έχει κοινωνία με το Λάζαρο και να ακούει και την παράκληση του πλουσίου. Δεν την αποδέχθηκε βέβαια, αλλά του απάντησε και του εξήγησε ότι στην επίγεια ζωή του ο άνθρωπος πρέπει να προετοιμαστεί για την αιωνιότητα.
 
 «Εξεύρομεν δε ότι ο Υιός του Θεού ήλθε και έδωκεν εις ημάς νόησιν, διά να γνωρίζωμεν τον αληθινόν· και είμεθα εν τω αληθινώ, εν τω Υιώ αυτού Ιησού Χριστώ. Ούτος είναι ο αληθινός Θεός και η ζωή η αιώνιος». Ιωάννου Α΄ ε΄20
 
<< Έναρξη < Προηγούμενο 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Επόμενο > Τέλος >>

Σελίδα 1 από 24

Χριστιανικό Ραδιόφωνο

You must have the Adobe Flash Player installed to view this player.

translate

Greek Albanian English Romanian

Ημέρες Συναθροίσεων

Κυριακή
     Προσευχή:10-11πμ
     Κήρυγμα ευαγγελίου:11-12πμ
Δευτέρα
     Προσευχή:7-8μμ
     Μάθημα  :8-9μμ
Τετάρτη
     Προσευχή:7-8μμ
     Κήρυγμα ευαγγελίου:8-9μμ
         Είσοδος Ελεύθερη
 

 

Προσευχή

 

"Κύριε, να τα χέρια μου. Ας μην αγγίξουν ποτέ κάτι που θα Σε ντρόπιαζε.
 
Να τα πόδια μου. Τα αφιερώνω σ' Εσένα. Ας μην πάνε ποτέ εκεί όπου Εσύ δεν θα πήγαινες.
 
 Κύριε, να τα μάτια μου. Ας μην κοιτάξουν ποτέ σε κάτι που θα λυπούσε το 'Αγιο Σου Πνεύμα.
 
 Τα αυτιά μου ας μην ακροαστούν ποτέ κάτι που θα ντρόπιαζε το Όνομά Σου.
 
Το στόμα μου ας μην ανοίξει ποτέ για να πει μια λέξη που δεν θα ήθελα ν' ακούσεις.
 
 Ο νους μου ας μην κρατήσει ποτέ ούτε μια σκέψη ή φαντασία που θα μείωνε την αίσθηση της παρουσίας Σου."
 
"Κύριε, κάνε με έναν άνθρωπο κατά την καρδιά Σου".

Συνδεμένοι Επισκέπτες

Έχουμε 29 επισκέπτες συνδεδεμένους
mod_vvisit_counterΣήμερα203
mod_vvisit_counterΕχθές539
mod_vvisit_counterΑυτή την εβδομάδα742
mod_vvisit_counterΠροηγούμενη εβδομάδα3964
mod_vvisit_counterΑυτό τον μήνα11197
mod_vvisit_counterΠροηγούμενος μήνας11034
mod_vvisit_counterΣυνολικές επισκέψεις879409

Μην ξεχνάς πως...

Η πίστη είναι το μέσον που μεταβάλλει

το όραμα σε πραγματικότητα,

την αποκάλυψη σε γεγονός,

την εμπιστοσύνη σε εκπλήρωση,

την επιθυμία σε πείρα

και το αόρατο σε ορατό.